ஆன்மீக விழிப்பு: அது என்ன, எது அல்ல
ஆன்மீக விழிப்பு (Spiritual awakening) என்பது ஒருவர் தன்னையும் உலகையும் பார்க்கும் விதத்தில் ஏற்படும் ஒரு மாற்றம்: இதுவரை தான் என்று நினைத்திருந்த உடல், எண்ணங்கள், வாழ்க்கைக் கதை ஆகியவற்றைவிடத் தன் உண்மையான அடையாளம் ஆழமானது என்ற உணர்வு. மக்கள் இந்தச் சொற்றொடரைச் சற்று வேறுபட்ட இரண்டு விஷயங்களுக்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள். சில நேரம் அது முதல் அசைவைக் குறிக்கிறது; பழக்கத்தில் ஓடும் வாழ்க்கையை ஒருவர் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கும் நேரம். சில நேரம் மரபுகள் ஞானோதயம் அல்லது முக்தி என்று அழைக்கும் இறுதி உணர்தலைக் குறிக்கிறது. இரண்டையும் கலப்பதால்தான் பெரும்பாலான குழப்பம் வருகிறது.
ஏன் “விழிப்பு”?
இந்த உவமை மிகப் பழமையானது. இந்திய நூல்கள் சாதாரண வாழ்க்கையை ஒரு வகைத் தூக்கத்துக்கோ கனவுக்கோ ஒப்பிடுகின்றன; அதில் நாம் கடந்துபோகும் விஷயங்களை நிரந்தரமானவை என்றும், நம்மை இந்த உடலும் பெயரும் மட்டுமே என்றும் நினைக்கிறோம். விழிப்பது என்பது எப்போதும் உண்மையாக இருந்ததைக் காண்பது. “புத்தர்” என்ற பட்டமே “விழித்தவர்” என்று பொருள்படுகிறது; அவர் அடைந்ததைக் குறிக்கும் போதி என்ற சொல்லின் பொருள் விழிப்பு.
இந்த ஒப்புமை ஒரு பயனுள்ள குறிப்பையும் தருகிறது. கனவிலிருந்து விழிக்கும்போது நீங்கள் ஒரு புதிய “நான்”-ஐப் பெறுவதில்லை. தவறாகப் புரிந்துகொள்வதை நிறுத்துகிறீர்கள், அவ்வளவுதான். அதுபோலவே, விழிப்பைக் கூடுதலாக எதையோ பெறுவதாக அல்ல, ஒரு தவறான புரிதல் நீங்குவதாக மரபுகள் விவரிக்கின்றன. ஆன்மாவை மறைக்கும் மலங்கள் அருளால் நீக்கப்படுவதைப் பற்றிச் சைவ சித்தாந்தம் பேசுகிறது. ஞானத்தால் அறியாமை முடிவதைப் பற்றி அத்வைதம் பேசுகிறது. மொழிகள் வேறுபடுகின்றன, இறுதியில் காணப்படுவது பற்றிய பார்வைகளும் வேறுபடுகின்றன; ஆனால் இரண்டும் ஒரு திரை விலகுவதையே விவரிக்கின்றன.
அது எப்படித் தொடங்குகிறது?
பலருக்கு முதல் அசைவு ஓர் அதிர்ச்சிக்குப் பின் வருகிறது: குடும்பத்தில் ஒரு மரணம், ஒரு நோய், ஒரு தோல்வி, அல்லது வெறுமையாக உணர வைக்கும் வெற்றி. 1896இல் மதுரையில் பதினாறு வயதுச் சிறுவனாக இருந்தபோது, திடீரென்று வந்த மரண பயம் தன்னை உள்முகமாகத் திருப்பி, சாவது எது என்று கேட்க வைத்ததை ரமண மகரிஷி விவரித்தார். வேறு சிலருக்கு எந்த நிகழ்வும் இல்லை; பல ஆண்டுகளாக மெல்ல வளரும் கேள்வி மட்டுமே.
எப்படியிருந்தாலும், உண்மையான தொடக்கத்தின் அடையாளம் உற்சாகம் அல்ல. எது முக்கியம் என்பதில் ஏற்படும் மாற்றமே. பழைய லட்சியங்கள் சற்றுத் தளர்கின்றன. அந்த மனிதர் வசதியைவிட உண்மையில் அதிக ஆர்வம் கொள்கிறார்; தன் சொந்த மனத்தைப் பார்க்க அதிக விருப்பம் கொள்கிறார்.
ஆன்மீக விழிப்பு எது அல்ல
அது உடல் அறிகுறிகளின் பட்டியல் அல்ல. குறுகுறுப்பு, காதில் ஒலி கேட்பது, தூக்கமின்மை, திடீர்க் களைப்பு போன்றவற்றை விழிப்பின் அடையாளங்களாகப் பிரபலக் கட்டுரைகள் பேசுகின்றன. எந்தப் பழைய மரபும் விழிப்பை இப்படி வரையறுக்கவில்லை. இத்தகைய அறிகுறிகளுக்குச் சாதாரண மருத்துவக் காரணங்கள் இருக்கலாம்; ஆகவே தொடர்ந்து இருப்பவற்றை மருத்துவரிடம் காட்ட வேண்டும்.
அது ஒரு சக்திவாய்ந்த அனுபவமும் அல்ல. பிரார்த்தனையிலும் தியானத்திலும் பேரமைதி, ஒளி, ஒருமை போன்ற கணங்கள் நிகழத்தான் செய்கின்றன. எல்லா மரபுகளிலும் உள்ள ஆசிரியர்கள் அவை பற்றி ஒரே விஷயத்தைச் சொல்கிறார்கள்: நன்றியுடன் இருங்கள், தொடர்ந்து செல்லுங்கள். ஓர் அனுபவம் தொடங்கி முடிகிறது. நிலைத்திருக்கும் புரிதலே முக்கியம். குண்டலினி விழிப்பு என்று விவரிக்கப்படும் ஆற்றல் அனுபவங்களை முக்தியிலிருந்து யோக நூல்களும் இதுபோலவே பிரித்துக் காட்டுகின்றன.
அது ஒரு பதக்கம் அல்ல. தான் விழித்துவிட்டதாக அறிவித்து, அதற்கேற்ப நடத்தப்பட வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவர், அகங்காரத்தை ஊடுருவிப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக அதற்கு ஒரு புதிய வேடம் போட்டிருக்கிறார்.
அது சாதாரண வாழ்க்கையின் முடிவும் அல்ல. விழித்தவர்கள் என்று கருதப்படுபவர்களும் சாப்பிடுகிறார்கள், வேலை செய்கிறார்கள், நோய்வாய்ப்படுகிறார்கள், முதுமை அடைகிறார்கள். மாறுவதாகச் சொல்லப்படுவது இவற்றுடனான அவர்களுடைய உறவு, இவை அல்ல.
ஒரே கணமா, நீண்ட பக்குவமா?
மரபுகள் வெவ்வேறு பதில்கள் தருகின்றன; இரண்டிலும் நியாயம் உண்டு. ரமணரைப் போல, சில கதைகள் திடீர் விழிப்பை விவரிக்கின்றன. மற்றவை பல ஆண்டுப் பயிற்சியை வலியுறுத்துகின்றன: மனத்தை மெல்லத் தெளிவாக்கும் பக்தி, அறவாழ்வு, தியானம், கல்வி. இவற்றை இணைக்கும் ஒரு பொதுவான வழி: காண்பது திடீரென்று நிகழ்ந்தாலும் பக்குவப்படுவது படிப்படியானது; பழுக்க ஒரு பருவம் எடுத்து, விழ ஒரு கணம் எடுக்கும் பழம் போல.
முதல் பார்வை முடிவு அல்ல என்றும் பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் சொல்கிறார்கள். கோபம், ஆசை ஆகியவற்றின் பழைய பழக்கங்கள் திரும்ப வருகின்றன; கண்டதன்படி வாழும் வேலைக்கு ஒரு வாழ்நாள் ஆகலாம். அந்த நிலையான வேலையை ஆன்மீக வளர்ச்சி என்று சொல்வதே பொருத்தம்; அதன் நிறைவைத்தான் நூல்கள் ஆத்ம சாட்சாத்காரம் என்கின்றன.
ஆகவே உங்களுக்கு ஆன்மீக விழிப்பு ஏற்பட்டதா என்று நீங்கள் யோசித்தால், இன்னும் அமைதியான ஒரு கேள்வி அதிகம் உதவலாம்: முன்பைவிட நான் சற்று அதிக உண்மையுள்ளவனாக, சற்றுக் குறைவான சுயநலமுள்ளவனாக, சற்று அதிக அமைதியுள்ளவனாக இருக்கிறேனா? இதை யார் வேண்டுமானாலும் தங்களுக்குப் பொருத்திப் பார்க்கலாம்; இது ஆரவாரமான எதையும் சார்ந்தது அல்ல.