கடவுள் எங்கே இருக்கிறார்? எங்கும், உள்ளே, அல்லது கோயிலில்
கடவுள் எங்கே இருக்கிறார்? ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு இந்திய மரபும் தரும் பதில்: எங்கும், அதிலும் மிக நெருக்கமாக உங்கள் சொந்த இதயத்தில். வானத்துக்கு மேலே உள்ள ஒரு சொர்க்கம் போல ஓர் இடத்தில் வாழ்ந்து மற்ற இடங்களில் இல்லாதவராகக் கடவுள் கருதப்படுவதில்லை. கோயில்களும், புனித மலைகளும், திருவுருவங்களும் அந்த இருப்பை உணர எளிதான இடங்கள்; அவை மட்டுமே அது இருக்கும் இடங்கள் அல்ல.
கடவுள் எங்கும் இருக்கிறார்
இயங்கும் இந்த உலகில் உள்ள அனைத்திலும் இறைவன் நிறைந்திருக்கிறான் என்ற கூற்றுடன் ஈசாவாஸ்ய உபநிடதம் தொடங்குகிறது. கடவுள் இல்லாத இடம் என்று ஒன்றும் இல்லை.
இதைப் பற்றிய மிக விரும்பப்படும் கதை, சிறுவன் பக்தன் பிரகலாதனுடையது. அவனது தந்தையான அசுர மன்னன் இரணியகசிபு, உன் விஷ்ணு எங்கே என்று கேட்கிறான். அவர் எங்கும் இருக்கிறார் என்று பிரகலாதன் பதில் சொல்கிறான். “இந்தத் தூணில் இருக்கிறானா?” என்று கேட்டு மன்னன் அதை அடிக்கிறான்; இறைவன் நரசிம்மராகத் தூணிலிருந்து வெளிப்படுகிறார். இந்தக் கதையிலிருந்து தமிழில் ஒரு பழமொழி உண்டு: தூணிலும் இருப்பான், துரும்பிலும் இருப்பான்.
கடவுள் எங்கும் இருக்கிறார் என்றால், கேள்வியே மாறுகிறது. கடவுள் எங்கே என்பது அல்ல, நாம் ஏன் அவரைக் கவனிப்பதில்லை என்பதே கேள்வி.
கடவுள் உள்ளே இருக்கிறார்
நூல்கள் உள்நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டியே பதில் சொல்கின்றன. பகவத் கீதையில் (18.61) இறைவன் எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் வீற்றிருக்கிறான் என்று கண்ணன் கூறுகிறான். ஒருவருக்குள் உள்ள ஆன்மாவும் பிரபஞ்சத்தின் பின்னால் உள்ள உண்மையும் ஒன்றே என்று உபநிடதங்கள் கூறுகின்றன. வெவ்வேறு பள்ளிகள் இதை வெவ்வேறாகப் புரிந்துகொள்கின்றன; ஆனால் பார்க்க வேண்டிய மிக நெருக்கமான இடம் உள்ளே என்பதில் அனைத்தும் உடன்படுகின்றன.
தமிழ் அருளாளர்கள் இதை யாரும் மறக்க முடியாத சொற்களில் சொன்னார்கள். திருமூலரின் திருமந்திரம், உள்ளமே பெருங்கோயில், ஊனுடம்பே ஆலயம் என்று அறிவிக்கிறது.
சித்தர் கவிஞர் சிவவாக்கியர் இன்னும் கூர்மையாகச் சொன்னார். புகழ்பெற்ற ஒரு பாடலில் அவர் சாரமாகக் கேட்பது: நட்டு வைத்த கல்லைத் தெய்வம் என்கிறீர்கள், மந்திரம் முணுமுணுத்துக்கொண்டும் பூக்களைச் சாத்திக்கொண்டும் அதைச் சுற்றி வருகிறீர்கள்; இறைவன் உங்களுக்குள்ளேயே இருக்கும்போது அந்தக் கல் பேசுமா? கேலிக்காகக் கேலி செய்வது அவர் நோக்கம் அல்ல. மிக அருகில் இருப்பதைத் தொலைவில் தேடுவதை மக்கள் நிறுத்த வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். அவரைப் பற்றி மேலும் சிவவாக்கியர் கட்டுரையில் படிக்கலாம்.
வட இந்தியாவில் கபீரும் இதையே பாடினார்: “என்னை எங்கே தேடுகிறாய்? நான் உன்னுடனேயே இருக்கிறேன்”; கோயிலிலும் அல்ல, மசூதியிலும் அல்ல, சடங்குகளிலும் அல்ல, துறவிலும் அல்ல.
அப்படியானால் கோயிலுக்கு ஏன் போக வேண்டும்?
கடவுள் எங்கும், உள்ளேயும் இருக்கிறார் என்றால், கோயில்கள் தேவையற்றவையா? மரபின் பெரும்பகுதி இல்லை என்கிறது; அந்தப் பக்கத்துக்கும் உரிய இடம் தருவது நியாயம். உள்ளக் கோயிலைக் கற்பித்த அதே சைவ அருளாளர்கள்தான் தமிழ் நாடெங்கும் தலம் தலமாக நடந்து சென்று ஒவ்வொன்றிலும் பாடினர்.
வழக்கமான விளக்கம் ஓர் எளிய ஒப்புமை. நிலத்தடியில் நீர் எங்கும் இருக்கிறது; ஆனால் கிணறு தோண்டிய இடத்தில்தான் அதை எடுக்கிறோம். இறை இருப்பு எங்கும் உள்ளது; பரபரப்பான மனங்களைக் கொண்ட சாதாரண மக்கள் அதை உணரும்படி தயார் செய்யப்பட்ட இடமே கோயில்.
கோயில்களே உள்ளுண்மையைக் கற்பிக்கின்றன. சிதம்பரத்தில், ஆடும் நடராசருக்கு அருகில், ஒரு திரை விலக்கப்படும்போது பொன் இலைகள் தொங்கும் வெற்றிடம் காட்டப்படுகிறது. இதுவே “சிதம்பர ரகசியம்”: உருவமற்ற ஆகாயமாக இறைவன்; மரபு இதை இதயத்தின் ஆகாயத்துடனும் ஒன்றாகக் கொள்கிறது.
எனவே சித்தர்களும் கோயில் அர்ச்சகர்களும் நம்பிக்கையில் அல்ல, அழுத்தத்திலேயே அதிகம் வேறுபடுகின்றனர். ஒருவர் புறவடிவத்தோடு நின்றுவிடுவதை எதிர்த்து எச்சரிக்கிறார். மற்றவர் தொடங்குவதற்கு ஓர் இடம் இருக்கும்படி புறவடிவத்தைக் காத்து வைக்கிறார்.
என்னால் ஏன் கடவுளைக் காண முடியவில்லை?
மரபுகள் ஒரே மாதிரியான பதிலைத் தருகின்றன: கண் தன்னைத் தானே காண முடியாத அதே காரணத்தால். கடவுள் உணர்வுக்கு முன்னால் உள்ள ஒரு பொருள் அல்ல, அதன் அடிப்படையே. அமைதியற்ற மனம், காற்றால் அலைக்கழிக்கப்படும் ஏரிக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது; நிலவு ஒளிர்ந்தாலும் அந்த ஏரி அதைப் பிரதிபலிக்க முடியாது.
எனவே பரிந்துரைக்கப்படுவது பயணம் அல்ல, தெளிவுபடுத்துதல்: நேர்மையான நடத்தை, அமைதியான மனம், பக்தி, தன் இயல்பைப் பற்றிய விசாரணை. வெவ்வேறு பாதைகள் இதன் வெவ்வேறு பகுதிகளை வலியுறுத்துகின்றன; அவை எப்படி வேறுபடுகின்றன என்பதை கடவுள் யார் கட்டுரை விவரிக்கிறது.
பிற உயிர்களில் கடவுள்
இன்னொரு பதிலும் உண்டு; அதுவே மிக நடைமுறையானதாக இருக்கலாம். கடவுள் ஒவ்வொரு இதயத்திலும் வாழ்கிறார் என்றால், ஒவ்வொரு மனிதரிலும் உயிரிலும் கடவுளைச் சந்திக்கிறோம். எல்லா உயிர்கள் மீதும் கருணை காட்டுவதும் பசித்தவருக்கு உணவளிப்பதுமே உறுதியான வழிபாடு என்று தமிழ் அருளாளர்கள் பலர் கற்பித்தனர். இந்தப் பார்வையில், கடவுள் எங்கே என்று கேட்பவர், தம் முன் நிற்பவரின் முகத்திலிருந்தே தேடத் தொடங்கலாம்.