பதினெண் சித்தர்கள்: மரபுப் பட்டியலில் உள்ள பெயர்கள்
பதினெண் சித்தர்கள் என்பவர்கள், சித்த நெறியின் தலைசிறந்த யோகிகளாகவும் கவிஞர்களாகவும் மருத்துவர்களாகவும் தமிழ் மரபு போற்றும் பதினெட்டு நிறைநிலை அடைந்த ஞானியர். இதற்கென அதிகாரபூர்வமான ஒரே பட்டியல் இல்லை. நூலுக்கு நூல், கோயிலுக்குக் கோயில், பரம்பரைக்குப் பரம்பரை பெயர்கள் மாறுகின்றன. அடிக்கடி இடம்பெறும் பெயர்கள் கீழே தரப்பட்டுள்ளன.
பட்டியல்களில் அடிக்கடி காணப்படும் பெயர்கள்
- திருமூலர்
- போகர்
- கோரக்கர்
- கொங்கணர்
- சட்டைமுனி
- கருவூரார்
- சுந்தரானந்தர்
- மச்சமுனி
- இடைக்காடர்
- கமலமுனி
- பாம்பாட்டிச் சித்தர்
- குதம்பைச் சித்தர்
- இராமதேவர்
- தன்வந்திரி
- பதஞ்சலி
- வான்மீகர் (வால்மீகி)
- நந்திதேவர்
ஆங்கிலத்தில் இப்பெயர்களின் எழுத்துக்கூட்டல் பெரிதும் மாறுபடுகிறது. போகர் Bhogar என்றும் Boganathar என்றும், கோரக்கர் Gorakkar என்றும் எழுதப்படுவதுண்டு.
பட்டியல்கள் ஏன் மாறுபடுகின்றன?
சித்தர்கள் அதிகாரபூர்வப் பதிவேடு வைத்திருந்த ஓர் ஒழுங்கமைந்த அமைப்பாக எப்போதும் இருந்ததில்லை. “பதினெட்டு” என்ற எண்ணம் முதலில் வந்ததாகத் தெரிகிறது; பின்னர் ஒவ்வொரு சமூகமும் தனக்கு மிக முக்கியமான பெயர்களைக் கொண்டு அதை நிரப்பியது. ஆகவே வேறு சில பட்டியல்கள் மேலே உள்ள சில பெயர்களை விட்டுவிட்டு, சிவவாக்கியர், அழுகணிச் சித்தர், அகப்பேய்ச் சித்தர், கடுவெளிச் சித்தர் போன்றவர்களைச் சேர்க்கின்றன. இவற்றில் எந்தப் பட்டியலும் தவறானது அல்ல. ஒரே மரபின் வெவ்வேறு நினைவுகள் அவை.
மேலே உள்ள பட்டியல், பல பின்னணிகளிலிருந்து போற்றப்படும் பெயர்களின் தொகுப்பு என்பதும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. பதஞ்சலி யோக சூத்திரத்தின் ஆசிரியர்; வால்மீகி இராமாயணத்தின் கவிஞர்; தன்வந்திரி ஆயுர்வேதத்தின் தெய்வீக மருத்துவர்; நந்திதேவர் சிவனின் சொந்தப் பணியாளர், திருமூலர் தம் குருவாகக் குறிப்பிடுபவர். கோரக்கரும் மச்சமுனியும், வட இந்திய நாத மரபின் கோரக்நாதர், மத்ஸ்யேந்திரநாதர் ஆகியோரின் தமிழ்ப் பெயர்கள். இப்பெயர்களைத் தாங்கிய தமிழ்ச் சித்தர்கள் அந்தப் புகழ்பெற்றவர்களே தானா, அல்லது அதே பெயரைக் கொண்ட பிற்கால ஆசிரியர்களா என்ற கேள்விக்கு மரபும் வரலாற்றாசிரியர்களும் வெவ்வேறு விடை தருகின்றனர்.
ஏன் பதினெட்டு?
இந்திய மரபில் பதினெட்டு என்பது முழுமையைக் குறிக்கும் எண். பதினெட்டு மகாபுராணங்கள், மகாபாரதத்தில் பதினெட்டுப் பருவங்கள், பகவத் கீதையில் பதினெட்டு அத்தியாயங்கள் உள்ளன; தமிழ் இலக்கியத்திலும் பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் என்ற தொகுப்பு உண்டு. “பதினெண் சித்தர்கள்” என்பதையும் அதே பொருளில் புரிந்துகொள்வது நல்லது: தலைகளை எண்ணிக் கணக்கிடுவதைவிட, “மாபெரும் சித்தர்களின் முழுக் கூட்டம்” என்று சொல்லும் ஒரு வழி அது. மரபு பதினெட்டுக்கும் மேற்பட்ட சித்தர்களை நினைவுகூர்கிறது.
பதினெண் சித்தர்கள் எங்கே வழிபடப்படுகிறார்கள்?
பதினெட்டுப் பேரில் ஒவ்வொருவரும், அவர் சமாதி (இறுதி யோக ஒடுக்கம்) அடைந்ததாக நம்பப்படும் ஓர் இடத்துடன் மரபாக இணைக்கப்படுகிறார். இவற்றில் பல தமிழ்நாட்டின் புகழ்பெற்ற கோயில்கள். சில எடுத்துக்காட்டுகள்: போகர் பழனியுடனும், இடைக்காடர் திருவண்ணாமலையுடனும், திருமூலர் சிதம்பரத்துடனும், பாம்பாட்டிச் சித்தர் சங்கரன்கோவிலுடனும் இணைக்கப்படுகிறார்கள். இவை பக்தியும் உள்ளூர் மரபும் சார்ந்தவை; இங்கும் ஒரே சித்தருக்கு வெவ்வேறு நூல்கள் வெவ்வேறு இடங்களைக் குறிப்பிடுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, கோயம்புத்தூர் அருகிலுள்ள மருதமலையிலும் பாம்பாட்டிச் சித்தருக்கு ஒரு குகைச் சன்னதி உண்டு.
சித்தரின் இருப்பு அங்கே இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையுடன் பக்தர்கள் இச்சன்னதிகளுக்குச் செல்கிறார்கள். அந்த நம்பிக்கையைப் பற்றி ஒருவர் என்ன நினைத்தாலும், இவ்வுருவங்கள் தமிழ் நாட்டின் புனிதப் புவியியலில் எவ்வளவு ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன என்பதை இச்சன்னதிகள் காட்டுகின்றன.
பதினெண் சித்தர்களில் முதலாமவர் யார்?
வரிசை பட்டியலுக்குப் பட்டியல் மாறுகிறது. ஆனால் ஒரு வகையில் திருமூலர் தெளிவான முதலிடம் பெறுகிறார்: இன்றுவரை நிலைத்திருக்கும் பெரிய சித்த நூல்களில் மிகப் பழமையானது அவரது திருமந்திரம். சித்தர் இலக்கியத்தின் வரலாற்றை வரலாற்றாசிரியர்கள் பொதுவாக அவரிடமிருந்தே தொடங்குகிறார்கள்.
இப்பட்டியலிலிருந்து நாம் பெறுவது
பெயர்ப் பட்டியல் யார் போற்றப்படுகிறார்கள் என்பதைச் சொல்கிறது; அவர்கள் என்ன கற்பித்தார்கள் என்பதை அல்ல. சித்தர்களின் உண்மையான மரபுச் செல்வம் அவர்களின் பாடல்களில் இருக்கிறது: உடலுக்குள்ளே இறைவனைக் காண்பது, மூச்சும் யோகமும், ஆடம்பரமும் பதவியும் வெறுமையானவை என்பது போன்றவற்றை அவை பேசுகின்றன. அந்த விரிவான சித்திரத்துக்கு, சித்தர்கள் யார் என்ற எங்கள் வழிகாட்டியைப் பாருங்கள். இதோடு பொருந்தாத ஒரு பதினெண் சித்தர் பட்டியலை நீங்கள் சந்தித்தால், எது சரி என்று தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்த வேறுபாடே மரபின் ஒரு பகுதி.