உள் அமைதி: இந்தியச் சிந்தனையில் சாந்தியின் பொருள்
உள் அமைதி என்பது வெளிச் சூழ்நிலைகள் அமைதியாக இருப்பதைச் சாராத மனதின் அசைவின்மை. இந்திய மரபுகள் இதைச் சாந்தி என்கின்றன; அமைதியாக இருத்தல், ஓய்வுக்கு வருதல் என்று பொருள்படும் வேர்ச்சொல்லிலிருந்து வந்த சம்ஸ்கிருதச் சொல் இது. ஒரு பிரச்சினை தீர்ந்தவுடன் நாம் உணரும் நிம்மதியிலிருந்து இது வேறுபட்டது. அந்த நிம்மதி சூழ்நிலைகளோடு வந்து போகிறது. ஞானிகள் விவரிக்கும் சாந்தி, எண்ணங்களுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் அடியில் ஏற்கனவே இருக்கும் அமைதி; மனம் துரத்துவதையும் எதிர்ப்பதையும் நிறுத்தும்போது அது புலப்படுகிறது.
உள் அமைதி மன அமைதியிலிருந்து எப்படி வேறுபடுகிறது?
சாதாரணப் பேச்சில் இந்த இரண்டு சொற்றொடர்களும் ஒரே பொருள்தான். ஆனாலும் இரண்டு நிலைகளைப் பிரித்துப் பார்ப்பது பயனுள்ளது. முதலாவது அன்றாட அமைதி: குறைவான கவலைகள், தூய மனசாட்சி, போதுமான ஓய்வு. ஒருவர் தன் வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்துவதன் மூலம் இதை அமைத்துக்கொள்ள முடியும்; இதன் நடைமுறைப் பக்கம் மன அமைதி பற்றிய கட்டுரையில் பேசப்படுகிறது.
இரண்டாவது நிலையைத்தான் தியான மரபுகள் சுட்டுகின்றன. இங்கே அமைதி என்பது கலக்கம் இல்லாமை அல்ல; கலக்கத்தால் தொடப்படாத ஒன்று. வழக்கமான உவமை கடல்: மேற்பரப்பில் அலைகள் எழுந்து விழுகின்றன, ஆழம் அசையாமல் இருக்கிறது. இந்த அமைதியில் நிலைபெற்ற ஒருவரும் வலி, இழப்பு, கோபம் ஆகியவற்றை உணர்கிறார்; ஆனால் அவற்றால் அடித்துச் செல்லப்படுவதில்லை.
சாந்தி ஏன் மூன்று முறை சொல்லப்படுகிறது?
பல சம்ஸ்கிருதப் பிரார்த்தனைகள் “ஓம் சாந்தி, சாந்தி, சாந்தி” என்று முடிகின்றன. மரபுவழி விளக்கம் இதுதான்: கலக்கத்துக்கு மூன்று மூலங்கள் உண்டு; ஒவ்வொன்றுக்கும் அமைதி வேண்டப்படுகிறது. ஒன்று, புயல், நிலநடுக்கம் போன்ற மனிதக் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்ட சக்திகளிலிருந்து வருவது. இன்னொன்று, நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகிலிருந்து: மற்ற மனிதர்களிடமிருந்தும் மற்ற உயிரினங்களிடமிருந்தும். கடைசியானது உள்ளிருந்து: நம் சொந்த உடலிலிருந்தும் மனதிலிருந்தும். மூன்றாவது மிக மென்மையாக உச்சரிக்கப்படுகிறது; அதுவே இங்கே நமக்குத் தொடர்புடையது, ஏனெனில் நாம் முழுமையாகக் கையாளக்கூடியது அது ஒன்றுதான்.
கீதை சொல்வது
பகவத் கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயம், நிலைத்த அறிவுடையவனான ஸ்திதப்ரக்ஞனை விவரிக்கிறது: துக்கத்தால் அசைக்கப்படாதவன், இன்பத்துக்காக ஏங்காதவன், பற்று, அச்சம், கோபம் இல்லாதவன். அத்தியாயத்தின் இறுதியில் ஒரு நினைவில் நிற்கும் உவமை வருகிறது: எப்போதும் நிரப்பப்பட்டாலும் அசையாமல் இருக்கும் கடலில் ஆறுகள் வந்து சேர்வது போல, ஆசைகள் எவனுள் புகுகின்றனவோ அவன் அமைதி அடைகிறான்; ஆசைகளைத் துரத்திச் செல்பவன் அடைவதில்லை.
ஆசைகளை வலுக்கட்டாயமாக அழிக்க வேண்டும் என்பது இதன் போதனை அல்ல. உள்ளே நிறைவாக இருப்பவனுக்கே அமைதி உரியது; அதனால் ஆசைகள் வெள்ளமாக மாறாமல் கடந்து செல்கின்றன. “நான்”, “எனது” என்ற உணர்வைக் கைவிடுபவன் அமைதியை அடைகிறான் என்றும் கீதை சேர்க்கிறது. அகங்காரத்தின் இந்தத் தளர்வே சாந்தி பற்றிய ஏறக்குறைய எல்லா விளக்கங்களிலும் ஓடும் பொதுவான இழை; இது பற்றின்மையோடு நெருக்கமாகப் பிணைந்தது.
தமிழ் அருளாளர்களும் “சும்மா இரு”வும்
தமிழ் மரபில் இதற்கு இரண்டே சொற்கள் கொண்ட ஒரு தொடர் உண்டு: “சும்மா இரு”, அதாவது வெறுமனே இரு, அசையாமல் இரு. இது அருணகிரிநாதரோடு தொடர்புடையது. தன் கந்தர் அனுபூதியில், “சும்மா இரு சொல் அற” என்று சொல்லப்பட்டதும் வேறு எதையும் தான் அறியவில்லை என்கிறார். பிற்காலச் சைவக் கவிஞரும் அருளாளருமான தாயுமானவர், மனதின் அலைச்சலிலிருந்து விடுபட்டு அமைதியாக இருக்கும் அருளை வேண்டி, இதே கருப்பொருளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் திரும்புகிறார்.
இதுவரை கொடுக்கப்பட்ட அறிவுரைகளிலேயே மிக எளிதானது போலத் தோன்றும் இது, மிகக் கடினமானதாக மாறுகிறது; ஏனெனில் ஒன்றும் செய்யாமல் இருப்பது எப்படி என்று மனதுக்குத் தெரியாது. அந்த அசைவின்மை எப்படி வருகிறது என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன. அமைதியின்றித் தவிப்பவன் யார் என்று விசாரிப்பதால் அது வெளிப்படுகிறது என்று அத்வைத ஆசிரியர்கள் சொல்கிறார்கள். சரணடைந்த உள்ளத்துக்கு அருளால் அது கொடுக்கப்படுகிறது என்று சைவ சித்தாந்தமும் பக்தி மரபுகளும் சொல்கின்றன. ஏக்கம் தணிவதான நிர்வாணத்தின் அமைதியைப் பற்றிப் பௌத்தம் பேசுகிறது; விழிப்புணர்வு, உள்நோக்கு ஆகியவற்றின் மூலம் அதை அடைகிறது.
அதை நோக்கி எப்படி நகர்வது?
எந்தக் கட்டுரையும் உள் அமைதியைக் கையில் கொடுத்துவிட முடியாது; ஆனால் நிலத்தைத் தயார்படுத்துவது எது என்பதில் மரபுகள் ஒத்துப்போகின்றன. முதலில் அறவழி வாழ்க்கை; மற்றவர்களுக்குச் செய்த தீங்கின் சுமையைச் சுமக்கும் மனம் அடங்க முடியாது. பிறகு அமைதிக்கான ஏதாவது ஒரு ஒழுங்கான பயிற்சி: தியானம், மந்திர ஜபம், பக்திப் பாடல், அல்லது தன்னை அறியும் விசாரணை. பிறகு பொறுமை; ஏனெனில் இது ஆண்டுகளில் பக்குவமடைகிறது. தியானத்தைத் தகுதியுள்ள ஆசிரியரிடம் கற்பதே சிறந்தது; அது ஒரு தியானப் பயிற்சி, நோய்க்கான சிகிச்சை அல்ல.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அமைதி உற்பத்தி செய்யப்படுவதில்லை என்று ஞானிகள் சொல்கிறார்கள். பற்றிக்கொள்வது நிற்கும்போது எஞ்சியிருப்பது அதுவே. அதனால்தான் அதைப் பெற்றவர்கள் அதை ஒரு சாதனை என்பதைவிட ஓர் அடையாளம் காணுதலாக விவரிக்கிறார்கள்; அதனால்தான் அதற்கான தேடல் பெரும்பாலும் தன்னை உணர்தலுக்கான தேடலில் முடிகிறது.