பற்றின்மை என்றால் என்ன? அக்கறையை விடாமல் பிடியை விடுவது
அன்றாட ஆங்கிலத்தில் Detachment என்பது தனித்திருப்பது, பிணைக்கப்படாமல் இருப்பது: ஒன்றில் சிக்கிக்கொள்ளாமல் சற்றுப் பின்னால் நின்று பார்ப்பது. ஆன்மீகப் பொருளில் அது பற்றிக்கொள்வதிலிருந்து விடுதலை. நீங்கள் பொருள்களை வைத்திருக்கலாம், மனிதர்களை நேசிக்கலாம், கடுமையாக உழைக்கலாம்; ஆனால் உங்கள் அமைதி அவற்றில் எதையும் பிடித்து வைத்திருப்பதைச் சார்ந்திருக்காது. இதற்கு மிக நெருக்கமான தமிழ்ச் சொல் பற்றின்மை, அதாவது பற்று (பிடி, ஒட்டுதல்) இல்லாமல் இருப்பது. சமஸ்கிருதச் சொற்கள் வைராக்கியம், அனாசக்தி.
பற்றின்மை அலட்சியம் அல்ல
இதுதான் மிகப் பொதுவான தவறான புரிதல். பற்றின்மை என்ற சொல் குளிர்ச்சியாக ஒலிக்கிறது; பற்றற்றவர் அக்கறைப்படுவதையே நிறுத்திவிட்டார் போலத் தோன்றுகிறது. மரபுகள் சொல்வது ஏறக்குறைய இதற்கு நேர் எதிர்.
அலட்சியம் சொல்கிறது: “இது எனக்கு முக்கியமில்லை.” பற்றின்மை சொல்கிறது: “இது முக்கியம், என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன்; ஆனால் இது வேறு மாதிரி போனால் நான் உடைந்துவிட மாட்டேன்.” ஒரு மருத்துவர் நல்ல அன்றாட உதாரணம். நல்ல மருத்துவர் நோயாளி மீது அக்கறை கொள்கிறார்; ஆனாலும் தெளிவாகச் சிந்திக்கும் அளவுக்கு நிதானமாக இருக்கிறார். ஒவ்வொரு நோயாளியைப் பார்த்தும் பதறும் மருத்துவரால் யாருக்கும் பயனில்லை.
பற்றின்மை அடக்குவதும் அல்ல. உணர்வுகளை உள்ளே அழுத்தி, எதையும் விரும்பாதது போல நடிப்பதும் அவற்றோடு போராடுவதன் ஒரு வடிவம்தான். பற்றின்மை என்பது பிடியைத் தளர்த்துவது, பல்லைக் கடித்துக்கொள்வது அல்ல.
கீதை சொல்வது
மிகவும் அறியப்பட்ட போதனை பகவத் கீதையில் (2.47) உள்ளது: செயல் செய்வதில் மட்டுமே உனக்கு உரிமை உண்டு, அதன் பலன்களில் ஒருபோதும் இல்லை. செயல்படுவதை நிறுத்தும்படி கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் சொல்லவில்லை. முழுமையாகச் செயல்பட்டு, விளைவை விட்டுவிடச் சொல்கிறார். ஐந்தாம் அத்தியாயத்தில் கீதை தன் புகழ்பெற்ற உவமையைத் தருகிறது: தாமரை இலையில் தண்ணீர் ஒட்டாதது போல, பற்றின்றிச் செயல்படுபவரைப் பாவம் தீண்டுவதில்லை. இலை குளத்திலேயே வாழ்கிறது; தண்ணீர் அதிலிருந்து உருண்டோடிவிடுகிறது.
இது வாழ்க்கையை விட்டு விலகிய பற்றின்மை அல்ல; வாழ்க்கையின் நடுவே இருக்கும் பற்றின்மை. பகவத் கீதையில் கர்மா பற்றிய எங்கள் கட்டுரை இந்தப் போதனையை இன்னும் விரிவாக ஆராய்கிறது.
பற்றை விடுவது பற்றித் தமிழ் மரபு
திருவள்ளுவர் திருக்குறளில் துறவுக்கு ஓர் அதிகாரம் ஒதுக்குகிறார். குறள் 341 இந்தக் கொள்கையை ஒரு சூத்திரத்தின் துல்லியத்துடன் சொல்கிறது:
யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல் அதனின் அதனின் இலன்
ஒருவர் எதெதிலிருந்து நீங்கினாரோ, அதனதனால் அவருக்குத் துன்பம் இல்லை. துன்பம் பற்றுடன் பிணைந்திருக்கிறது, ஒவ்வொன்றாக.
குறள் 350 நுட்பமான ஒன்றைச் சேர்க்கிறது:
பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப் பற்றுக பற்று விடற்கு
பற்று இல்லாத இறைவனின் பற்றைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்; மற்ற எல்லாப் பற்றுகளும் விலக, அந்தப் பற்றை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். எதையும் பிடிக்காதே என்று மனத்துக்கு வெறுமனே கட்டளையிட முடியாது என்பதைத் திருவள்ளுவர் புரிந்திருந்தார். பெரிய ஒன்றைக் கண்டடைந்த பிறகே மனம் சிறிய விஷயங்களை விடுகிறது.
உலகைத் துறக்க வேண்டுமா?
பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் வேண்டாம் என்கிறார்கள். இந்திய மரபுகள் துறவியின் பாதையை ஏற்கின்றன; ஆனால் குடும்பத்துடனும் வேலையுடனும் வாழ்ந்தபடியே உள்ளத்தில் விடுதலையாக இருக்கும் இல்லறத்தாரையும் போற்றுகின்றன. கீதையின் போதனை ஒரு போர்க்களத்தில் ஒரு வீரனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது, ஒரு துறவிக்கு அல்ல. கைவிடப்படுவது வீடோ குடும்பமோ அல்ல; “இது என்னுடையதாகவே இருக்க வேண்டும், நான் விரும்பியபடியே நடக்க வேண்டும்” என்ற உரிமைக் கோரிக்கைதான்.
மரபுகள் அழுத்தம் தரும் இடங்கள் வேறுபடுகின்றன என்பதையும் சொல்ல வேண்டும். புத்த போதனை பற்றின்மையை வேட்கையின் முடிவாகப் பேசுகிறது. பக்தி மரபுகள் எல்லாவற்றையும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணிப்பதாகப் பேச விரும்புகின்றன. பழைய யோக நூல்கள் வைராக்கியத்தை, இடைவிடாத முயற்சியுடன் சேர்த்து, பயிற்சியின் இரண்டு சிறகுகளில் ஒன்றாகக் காண்கின்றன. அந்தச் சொல்லையும் அதன் நிலைகளையும் அறிய வைராக்கியம் என்றால் என்ன பாருங்கள்.
அன்றாட வாழ்வில் பற்றின்மை எப்படித் தெரிகிறது?
சிறிய, கவர்ச்சியில்லாத வழிகளில். நேர்காணலுக்கு நன்றாகத் தயாராகிவிட்டு, முந்தைய இரவு நிம்மதியாகத் தூங்குகிறீர்கள். வளர்ந்த பிள்ளைக்கு உதவுகிறீர்கள்; முடிவு அவர்களுடையது என்பதை ஏற்கிறீர்கள். ஒரு பொருளை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சமின்றி அதை அனுபவிக்கிறீர்கள். புகழ்ச்சியையும் இகழ்ச்சியையும் கேட்கிறீர்கள்; இரண்டிலிருந்தும் சற்று விரைவாக மீள்கிறீர்கள்.
பற்றின்மை பெரும்பாலும் கவனிப்பதன் மூலமே வளர்கிறது. நீங்கள் பற்றிக்கொள்ளும்போது உடலிலும் மனத்திலும் என்ன நிகழ்கிறது என்று கவனியுங்கள்: இறுக்கம், அச்சம், ஒத்திகை. சிறிது நேரமே ஆனாலும், நீங்கள் தளர்த்தும்போது என்ன நிகழ்கிறது என்றும் கவனியுங்கள். அதன் பிறகு யாரும் உங்களை நம்ப வைக்க வேண்டியதில்லை. மக்கள் சொல்லும் விளைவு வெறுமை அல்ல; உள் அமைதிக்கு நெருக்கமான, இன்னும் அமைதியான ஒரு மகிழ்ச்சி. பெரும்பாலும், அன்பு செலுத்த இன்னும் அதிக இடம், குறைவாக அல்ல.