மகிழ்ச்சி என்றால் என்ன? இன்பம், மனநிறைவு, ஆனந்தம்
மகிழ்ச்சி என்றால் என்ன? அன்றாடப் பேச்சில் அது நன்றாக உணர்வதைக் குறிக்கிறது: நடப்பவை குறித்து நாம் மனம் மகிழும் ஓர் இனிய மனநிலை. ஆனால் இந்த ஒரு சொல் குறைந்தது மூன்று வெவ்வேறு விஷயங்களைக் குறிக்கிறது. முதலாவது இன்பம்; அது புலன்களிலிருந்தும், நாம் விரும்பியதைப் பெறுவதிலிருந்தும் வருகிறது. இரண்டாவது மனநிறைவு; வாழ்க்கை இப்படியே சரியாக இருக்கிறது என்ற நிலையான உணர்வு. மூன்றாவது, இந்திய மரபுகள் ஆனந்தம் என்று அழைப்பது; அது நம் சொந்த இயல்பைச் சேர்ந்தது, வெளியே உள்ள எதையும் சார்ந்தது அல்ல என்று சொல்லப்படும் மகிழ்ச்சி. மகிழ்ச்சி பற்றிய பெரும்பாலான குழப்பங்கள் இந்த மூன்றுக்கும் ஒரே சொல்லைப் பயன்படுத்துவதால்தான் வருகின்றன.
இன்பம்: பொருட்களைச் சார்ந்த மகிழ்ச்சி
இன்பத்தை அடையாளம் காண்பது எளிது. ஒரு நல்ல உணவு, பாராட்டு, புதிய கைபேசி. அது உண்மையானதுதான்; அது உண்மையல்ல என்று பாசாங்கு செய்யுமாறு எந்தத் தீவிரமான மரபும் கேட்பதில்லை. திருக்குறள் அறத்துப்பால், பொருட்பாலுடன் சேர்த்து, காதலுக்கும் இன்பத்துக்கும் இன்பத்துப்பால் (காமத்துப்பால்) என்ற முழுப் பகுதியையே ஒதுக்குகிறது.
இன்பத்தின் சிக்கல் அதன் வடிவத்தில் இருக்கிறது. அது வேகமாக எழுகிறது, உச்சத்தை அடைகிறது, பிறகு மங்குகிறது; ஒவ்வொரு முறையும் அதே பொருள் சற்றுக் குறைவான இன்பமே தருகிறது. நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத சூழல்களையும் அது சார்ந்திருக்கிறது. அந்தப் பொருள் பறிக்கப்படும்போது, இன்பம் தந்த அதே பற்று துன்பம் தருகிறது. அதனால்தான் சம்ஸ்கிருத நூல்கள் சுகம், துக்கம் என்ற சொற்களை ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாக அடிக்கடி இணைத்துச் சொல்கின்றன. மகிழ்ச்சி என்பது வெறும் இன்பம் மட்டுமே என்றால், அது எப்போதும் தன் எதிரோடுதான் வரும்.
மனநிறைவு: மனதைச் சார்ந்த மகிழ்ச்சி
மனநிறைவு அமைதியானது. அது ஓர் உணர்வு என்பதைவிட, ஒருவர் தன் வாழ்க்கையோடு கொண்டுள்ள நிலைபெற்ற உறவு: போதுமான உணவு, போதுமான வேலை, அன்பு செலுத்த மனிதர்கள், எப்போதும் ஒப்பிட்டுக்கொண்டிராத மனம். யோக மரபில் இது சந்தோஷம் எனப்படுகிறது. பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரங்கள் இதைத் தனிப்பட்ட ஒழுக்கங்களில் ஒன்றாகப் பட்டியலிடுகின்றன; மனநிறைவிலிருந்தே உயர்ந்த மகிழ்ச்சி பிறக்கிறது என்று சாரமாகக் கூறுகின்றன.
எது மாறியிருக்கிறது என்று கவனியுங்கள். இன்பம் எதையாவது சேர்ப்பதால் வருகிறது. மனநிறைவு பெரும்பாலும் எதையாவது நீக்குவதால் வருகிறது: ஏக்கம், பொறாமை, மற்றவர்களோடு நம்மை அளந்து பார்க்கும் பழக்கம். இதனால்தான் திருக்குறள் ஆசையை வேரறுப்பதற்கு (அவா அறுத்தல்) ஓர் அதிகாரத்தையே ஒதுக்குகிறது. அமைதியான மனமும் சுமாரான வசதியும் உள்ள ஒருவர், அமைதியற்ற மனம் கொண்ட செல்வந்தரைவிட அதிக மனநிறைவோடு இருக்கலாம். மகிழ்ச்சியாக இருப்பது எப்படி என்று கேட்கும்போது மக்கள் உண்மையில் கேட்பதில் பெரும்பகுதி, இந்த இரண்டாவது வகையை எப்படி அடைவது என்பதுதான்.
ஆனந்தம் என்றால் என்ன?
ஆனந்தம் என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல் பொதுவாகப் பேரின்பம் அல்லது மகிழ்ச்சி என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. உபநிடதங்கள் இதை ஒரு தனிப் பொருளில் பயன்படுத்துகின்றன. தைத்திரீய உபநிடதம் மனிதனை அடுக்குகளாக விவரிக்கிறது: உணவாலான உடல் முதல் மூச்சு, மனம், அறிவு வரை; அவற்றில் உள்ளார்ந்த அடுக்கு ஆனந்தம். பின்னர் வேதாந்தம் இறுதி உண்மையை சச்சிதானந்தம் என்று விவரித்தது: இருப்பு, உணர்வு, பேரின்பம். இந்தப் பார்வையில் ஆனந்தம் வந்து போகும் ஓர் உணர்வு அல்ல. மனம் அமைதியாகும்போது எஞ்சியிருப்பது அது. அதனால்தான் சாதாரண மனிதர்களும் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலோ, முழுமையாக ஈடுபட்டிருக்கும் தருணங்களிலோ அதைப் போன்ற ஒன்றைச் சுவைக்கிறார்கள்.
எல்லா மரபுகளும் இதை ஒரே மாதிரி விவரிப்பதில்லை. ஆனந்தம் என்பது பிரம்மத்திலிருந்து வேறுபடாத ஆன்மாவின், ஆத்மனின், இயல்பு என்று அத்வைத வேதாந்தம் கூறுகிறது. தமிழ்ச் சைவத்தின் முதன்மைத் தத்துவ மரபான சைவ சித்தாந்தம் வேறு விதமாகப் பேசுகிறது: ஆன்மா சிவனிடமிருந்து வேறாக இருந்தபடியே, அருளால் சிவானந்தத்தை அனுபவிக்கிறது. பௌத்தம் பொதுவாக ஆனந்தமயமான ஆன்மா பற்றிப் பேசுவதையே தவிர்த்து, ஏக்கத்தின் முடிவை விவரிக்கிறது. ஒரு கருத்தில் இவை ஒன்றுபடுகின்றன: ஆழமான மகிழ்ச்சி மேலும் மேலும் சேர்ப்பதால் அல்ல, உள்நோக்கித் திரும்புவதால்தான் கிடைக்கிறது.
மகிழ்ச்சி தனக்கு மட்டும்தானா?
தமிழ் மரபு இங்கே ஒரு பெருந்தன்மையான குறிப்பைச் சேர்க்கிறது. திருமந்திரத்தில் திருமூலர், “யான்பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்” என்று, தான் பெற்ற இன்பத்தை உலகம் முழுவதும் பெற வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். தாயுமானவர், “எல்லோரும் இன்புற்று இருக்க நினைப்பதுவே அல்லாமல் வேறொன்று அறியேன் பராபரமே” என்று, எல்லோரும் இன்பமாக வாழ வேண்டும் என்பதைத் தவிர வேறு எதையும் வேண்டத் தெரியாது என்று வேண்டுகிறார். இந்தச் சிந்தனையில், தனக்கு மட்டும் வைத்துக்கொள்ளும் மகிழ்ச்சி முழுமையற்றது. கருணை என்பது மகிழ்ச்சியைத் தியாகம் செய்வது அல்ல; அது மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று.
அப்படியானால் எதைத் தேட வேண்டும்?
தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. நம் அமைதியை அதைச் சார்ந்ததாக ஆக்காதவரை, இன்பம் வரும்போது அதை வரவேற்கலாம். மனநிறைவை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்; அது ஏறக்குறைய எல்லோருக்கும் எட்டக்கூடியது. ஆனந்தம், மரபுகள் சொல்வதுபடி, தியானம், பக்தி, தன்னை அறியும் விசாரணை போன்ற பயிற்சிகளால், பொதுவாக நீண்ட காலத்தில் கண்டடையப்படுகிறது. ஓர் எளிய சோதனை பயனுள்ளது: எந்த மகிழ்ச்சியைப் பற்றியும், விஷயங்கள் இப்படியே இருப்பதை அது எவ்வளவு சார்ந்திருக்கிறது என்று கேளுங்கள். எவ்வளவு குறைவாகச் சார்ந்திருக்கிறதோ, அவ்வளவு ஆழமானது அது; அவ்வளவு உள் அமைதிக்கு அருகில் இருக்கிறது.