சித்தன் போக்கு சிவன் போக்கு (4/5): முயற்சி என்னுடையது, நடப்பது சித்தம்
சிவயோகி சிவக்குமார் அவர்களின் “சித்தன் போக்கு சிவன் போக்கு” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ஐந்து கட்டுரைகளில் இது நான்காவது. மூல உரையைக் காண.
இறை சித்தம்தான் நடக்கும் என்றால்
“தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா” என்றால், எனக்கு நடப்பவை எல்லாம் நல்லவையாகத்தான் இருக்க முடியும். “உள்ளுவதெல்லாம் உயர்வுள்ளல்”, “முயற்சி திருவினை ஆக்கும்” என்றால், நாம் செய்வது எல்லாம் நல்லதற்காகத்தான்.
இறை சித்தம்தான் நடக்கப் போகிறது என்றால், நான் ஏன் கற்பனை செய்து காலத்தை வீணாக்க வேண்டும்? “நான் பெரியவன்” என்ற திமிரில் ஏன் வாழ வேண்டும்?
இருபதாவது முறையில் திறக்கும் பூட்டு
ஆனால் என்னால் செயல்படாமல் இருக்கவும் முடியாது. நான் தவறாகச் செயல்படுவதற்கான வாய்ப்பும் இருக்கிறது. சில செயல்களை நான் தவறாகச் செய்யும் சந்தர்ப்பமும் அமைகிறது. அதுவும் இறை சித்தம்தான்.
நான்கு முறை நடந்து போய்த் திரும்பிய பிறகு, ஐந்தாவது முறைதான் அந்த ஊர் வரும் என்றால், அந்த நான்கு முறையும் நான் நடந்துதான் ஆக வேண்டும். ஒரு பூட்டு இருபதாவது முறைதான் திறக்கும் என்றால், பத்தொன்பது முறை சாவியைத் திருகித்தான் ஆக வேண்டும். இருபது முறை திருக வேண்டும் என்பதுதான் அங்கே விதி. விதி வலியது.
சிவனின் பிச்சைப் பாத்திரம்
சிவன் கபாலத்தை ஏந்திப் பிச்சை எடுக்கிறார் என்கிறார்கள். “கபாலம் கிண்ணம் போல இருக்கிறது; அதனால் அதில் பிச்சை வாங்க வசதி” என்று புரிந்துகொள்வது புத்தி. அது மேலோட்டமான புரிதல்.
சித்தத்தால் பார்க்கும்போது அதன் அழகு புரிகிறது. கபாலம் என்பது தலை. புரிதல் எல்லாம் நடப்பது தலையில்தான். இங்கு எப்படி வாழ வேண்டும், என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற அறிவை நான் பெற்றுக்கொள்வது தலையின் வழியாகத்தான். உயிர்கள் எல்லாம் தலையைக் கொண்டுதான் இங்கே யாசிக்கின்றன.
நடந்தது நன்றாகவே நடந்தது
சித்தம் என்பது இதுதான்: எது நடக்க வேண்டுமோ அதுதான் நடக்கும். எது நடக்காதோ அது நடக்காது. எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது. எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது. எது நடக்கப் போகிறதோ அதுவும் நன்றாகவே நடக்கும்.
ஆனாலும் நான் முயற்சி செய்துகொண்டுதான் இருக்க வேண்டும். அப்படியானால் ஒரு செயல் எனக்குச் சரியா தவறா என்று நான் யாரைக் கேட்க வேண்டும்? என்னைத்தான். தவறாகப் போனால் அனுபவிக்கப் போவது நான்தான்.
“அவனுக்காகச் செய்தேன், இவளுக்காகச் செய்தேன்” என்று சொல்கிறோம். ஆனால் என் வாழ்க்கையை வாழப் போவதும் நான்தான்; என் மரணத்தைச் சந்திக்கப் போவதும் நான்தான். ஒரே நேரத்தில் போனாலும் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகத்தான் போகிறோம். கடவுள் உடலை ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாகத்தான் கொடுத்திருக்கிறார்.
கதிர் மேல் அமர்ந்த குருவி
என் அத்தை சொன்ன ஒரு கதை. நெற்கதிரின் மேல் ஒரு குருவி அமர்ந்திருப்பது போல ஒருவன் வரைந்த ஓவியத்துக்குப் பரிசு கிடைத்தது. அதை அவன் பாட்டியிடம் கொண்டு வந்து காட்டினான். பாட்டி கேட்டாள்: “இதெல்லாம் ஒரு படமா? குருவி மேலே அமர்ந்தால் கதிர் வளைந்து கீழே சாயாதா?”
ஓவியனால் எதையும் வரைய முடியும். அது நடைமுறையில் நடக்குமா என்று கேட்க வேண்டும்.
செயற்கை நுண்ணறிவும் அப்படித்தான். அதனிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டால், அதற்குள் எது அதிகமாகப் புகட்டப்பட்டிருக்கிறதோ அதைத்தான் சொல்லும். பத்தாயிரம் பேர் சேர்ந்து ஒரு தவறைத் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னால், அதுவும் அதையே சொல்லத் தொடங்கும். புத்தியும் இப்படிப் புகட்டப்பட்டதைத்தான் திருப்பிச் சொல்கிறது.
ஜாதி இல்லை என்பது எனக்கே புரிகிறது
சித்தத்தின்படி ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளப் பார்த்தால், அது தானாகவே புரிகிறது.
ஜாதி இருக்கிறதா இல்லையா என்று என்னைக் கேட்டால், இல்லை என்பது எனக்கே புரிகிறது. “சாதியாவது ஏதடா” என்று ஒரு சித்தர் பாடினார் என்பதற்காகவோ, என் குரு சொன்னார் என்பதற்காகவோ அல்ல. அவர்கள் சொல்லாவிட்டாலும் ஜாதி கிடையாதுதான். நூல்கள் அதற்குச் சாட்சியாக நிற்கின்றன, அவ்வளவுதான்.
கலைகளும் நூல்களும் ஞானமும் உதிப்பது கருத்தில்தான். அப்படியானால் கல்லாத பிழையும் கருதாத பிழையும் என்னுடையவைதான்.
என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன்
நான் செயல்படுவேன். அதில் சரியும் இருக்கும்; தவறும் இருக்கும். நான் விதைப்பேன்; முளைக்க வேண்டியதுதான் முளைக்கும். நான் செய்வேன்; வர வேண்டியதுதான் வரும். ஆனால் என்னால் முடிந்த அளவு சிறப்பாகச் செய்வேன்.
மிகப் பொறுப்பாகத் தரையில் ஓடுகளைப் பதித்துவிட்டு வருகிறேன்; மறுநாள் அவை பெயர்ந்து நிற்கின்றன. கட்டடத்திலோ மண்ணிலோ எங்கோ ஒரு காரணம் இருந்திருக்கிறது; அது என்னால் மட்டும் ஆனதல்ல. ஒரு நாள் அலட்சியமாகக் காய்கறியை வெட்டிப் போட்டுச் செய்த குழம்பு மிகச் சுவையாக வருகிறது; இன்னொரு நாள் அளந்து அளந்து வெட்டிச் செய்த பொரியல் சரியாக வரவில்லை.
அலட்சியமாகச் செய்தும் நன்றாக வந்தது என்பதற்காக, எப்போதும் அலட்சியமாக வெட்டிக்கொண்டிருந்தால் ஒரு நாள் விரலையும் சேர்த்து வெட்டிக்கொள்வேன். நடக்கப் போவது நடக்கும்; ஆனால் என் செயலில் நான் கவனமாக, பக்தியோடு, சரியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். திமிரோடு நடந்தால் நஷ்டம் எனக்குத்தான்.
என் புனிதத்தை நான் கவனிக்க வேண்டுமானால், “இதை நான் தவறாகச் செய்கிறேன்” என்று என் கேடுகெட்ட செயல்களின் வழியாகப் புரிந்துகொண்டு வர வேண்டும்.
வெண்டைக்காயிடமும் பணிய வேண்டும்
வெண்டைக்காய் கொழகொழப்பாகத்தான் இருக்கும். அதை அப்படியே வெட்டிச் சாம்பாரில் போட்டால் சாம்பாரும் கொழகொழப்பாகிவிடும். வெண்டைக்காய் உனக்காக மாறாது. அது ஏன் அப்படி இருக்கிறது என்று புரிந்துகொண்டு, வெட்டி, வாணலியில் போட்டு வதக்கினால்தான் அந்தத் தன்மை போகும்.
ஒரு வெண்டைக்காயிடமே ஒழுங்காக நடந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்றால், ஒவ்வொரு பொருளிடமும் அதற்கு ஏற்றபடி நடந்துகொள்ள வேண்டியதுதான்.
ஒரு புல் தடுக்கினாலும் போதும்
“என்னைவிடப் பெரிய பாடகன் இல்லை; ஒரே ராகத்தால் நாட்டையே வென்றுவிடுவேன்” என்று சொன்னவன், ஒரு விறகுவெட்டியின் பாட்டைக் கேட்டுப் பயந்து ஓடினான்.
நமக்குத் தெரியாது. ஒரு புல் தடுக்கி விழுந்து இறப்பதற்கும் இங்கே சந்தர்ப்பம் இருக்கிறது. சாதாரணமாகச் சுவரில் சாய்ந்தால், அங்கிருந்த ஓர் ஆணி உள்ளே இறங்கிவிடலாம். நீ பயில்வானாக இருந்தாலும், யாராக இருந்தாலும், “நான் பெரிய ஆள்” என்ற நினைப்பில் வாழ முடியவே முடியாது.
சித்தன் எப்படி இருப்பான்?
இவ்வளவும் புரிந்த ஒரு சித்தன், எல்லாச் செயல்களையும் செய்வான். சராசரி மனிதனைப் போலவே இருப்பான்; வாழ்ந்துகொண்டேதான் இருப்பான். “சித்தன் போக்கு சிவன் போக்கு” என்றாலும், “சிவன் போக்கு சித்தன் போக்கு” என்றாலும் அது அவனுக்குத்தான் பொருந்தும். எல்லோருக்கும் பொருந்தாது.
தவறு என்று மனசாட்சிக்குத் தெரிந்தும் ஒன்றைச் செய்துவிட்டு, “இது சித்தன் போக்கு” என்று சொல்ல முடியாது. அது திமிர். ஆணவத்துக்கு அடிபணிவது சித்தன் போக்கு ஆகாது.
நழுவவிட்ட வாய்ப்புகள்
குழந்தை இல்லை என்று காலம் காலமாக மரத்தைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தால் குழந்தை வந்துவிடுமா? அதற்கான வழியைத் தேடிப் போக வேண்டும். கடவுள் வானத்திலிருந்து உருவம் எடுத்துக் குதித்து வந்து தரப் போவதில்லை.
எனக்குப் பசிக்கிறது. ஒருவரிடம் உணவு மீந்திருக்கிறது. அவர் கொண்டு வந்து, “சாப்பிடுகிறீர்களா?” என்று கேட்கிறார். கடவுள் சரியாகத்தான் செய்திருக்கிறார். ஆனால் நானோ, கொண்டு வந்தவன் யார் என்று பார்க்கிறேன். என் கெட்ட புத்தியைக் கொண்டு நான் அவமதித்தது கடவுளைத்தான்.
வந்த வாய்ப்பை நழுவவிட்டது யார் தவறு? வாய்ப்பு வந்தது என்று கண்டதை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டதும் யார் தவறு? எது எனக்குத் தேவை, என் அளவு எது, கடவுள் கொடுப்பதை நான் எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான்தான் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.
ஜாதியையும் மதத்தையும் ஏன் ஒப்புக்கொண்டாய்?
ஊரில் யாரோ சொன்னார் என்பதற்காக ஜாதியை எப்படி ஒப்புக்கொண்டாய்? மதத்தை ஏன் ஒப்புக்கொண்டாய்? உனக்கே புரியும் ஒன்றை மறுத்துவிட்டு, நான்கு பேர் ஒப்புக்கொண்டார்கள் என்பதற்காக நீயும் ஒப்புக்கொண்டது குற்றம் இல்லையா?
மகிழ்ச்சிக்காக ஒன்றைச் செய்கிறேன் என்றால், “நான் மகிழ்ச்சிக்காகத்தான் இதைச் செய்கிறேன்” என்று வருபவர்களிடம் நேர்மையாகச் சொல்ல வேண்டும். அதைப் பக்தி என்று சொல்லி ஏமாற்றக் கூடாது.
தன் நெஞ்சே தன்னைச் சுடும்
உனக்குப் புரிந்ததை நீ நடைமுறைப்படுத்தாதபோது, உன் புத்தி உனக்கே எதிராக நிற்கிறது.
“தன்நெஞ் சறிவது பொய்யற்க; பொய்த்தபின்
தன்நெஞ்சே தன்னைச் சுடும்.”
தன் நெஞ்சு அறிந்ததற்கு மாறாக நடக்காதவன்தான் சித்தன். வேறு யாரும் வந்து உன்னை எதுவும் செய்யப் போவதில்லை. உன்னை அழிப்பது நீயேதான்.
புத்தி ஆணவத்தைத் தரும். சித்தம் அப்படி அல்ல.