சித்தன் போக்கு சிவன் போக்கு (3/5): மூக்கு என்னிடம், சுவாசம் அவனிடம்
சிவயோகி சிவக்குமார் அவர்களின் “சித்தன் போக்கு சிவன் போக்கு” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ஐந்து கட்டுரைகளில் இது மூன்றாவது. மூல உரையைக் காண.
இறைவன் விரும்புவது என் செயல்பாட்டை
இறைவன் சித்தம் மட்டும்தான் நடக்கிறது என்றாலும், எனக்கு ஒரு சுதந்திரம் இருக்கிறது: நான் ஒரு செயலைச் செய்கிறேன். “கடவுள் செய்வார்” என்று என்னால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. மூச்சை விட்டுவிட முடியவில்லை.
அப்படியானால் இறைவனுடைய சித்தம்தான் என்ன? நான் செயல்பட்டுக்கொண்டிருப்பதுதான். நான் செயல்பட வேண்டும் என்பதையே இறைவன் விரும்புகிறார்.
மூக்கு என்னிடம் இருக்கிறது; சுவாசம் அவனிடம் இருக்கிறது. நான் தூங்கிவிட்டாலும் சுவாசம் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது.
என் உடலில் இறை சித்தம் எது என்று கேட்டால்: காற்று உள்ளே போய் வெளியே வருவது; கண் பார்ப்பது; காது கேட்பது; நாக்கு சுவையை அனுபவிப்பது; இதயம் துடிப்பது; உண்ட உணவு செரித்துக் கழிவாக வெளியேறுவது; இன்னொரு உயிரை உருவாக்கும் உறுப்புகள் வேலை செய்வது. இவை எல்லாம் கடவுளிடம்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் என்னிடம் இருப்பதாக நான் நினைத்துக்கொள்கிறேன்.
பயிற்சிகளை விற்பவர்கள்
சில இடங்களுக்குப் போனால் ஒரு பயிற்சி கற்றுத் தருவார்கள். மறுபடி போனால், “அந்தப் பயிற்சியைச் செய்தீர்களே, இப்போது இந்தப் பயிற்சியைச் செய்யுங்கள்” என்பார்கள். பயிற்சிக்கு மேல் பயிற்சியாகக் கண்டுபிடித்து விற்றுக்கொண்டே இருப்பது அங்கே ஒரு தொழில். கடைசியில் எந்தப் பயிற்சியைச் செய்வது என்று கேட்டால், கற்றுக்கொடுத்தவருக்கே தெரியாது.
பாம்பாட்டிச் சித்தர் சொன்னதை நினைத்துப் பாருங்கள். உள்ளே இருக்கும் அந்த ஆற்றல் மிக முக்கியமானது; அதை வீணாக்காதே, கவனமாக இரு என்பதுதான் அவர் சொன்னது.
மிகப் புனிதமானவனும் மிகக் கேடுகெட்டவனும்
புத்தி மோசமானது. என்னைப் போல ஒரு பாவியைப் பார்க்க முடியாது. அதே நேரத்தில் எனக்கு இன்னொரு பக்கமும் இருக்கிறது: என்னைப் போல ஒரு புனித மலரையும் பார்க்க முடியாது. இந்த உலகத்திலேயே மிகப் புனிதமானவன் நான்தான்; இந்த உலகத்திலேயே மிகக் கேடுகெட்டவனும் நான்தான்.
இரண்டும் எப்படி ஒன்றாக இருக்க முடியும்? புத்தி அப்படி இருக்கிறது; சித்தம் இப்படி இருக்கிறது.
புத்தி, யார் என்ன சொன்னாலும் ஒப்புக்கொள்கிறது; யார் பின்னாலும் ஓடுகிறது. சித்தம், யார் பின்னாலும் போவதில்லை.
செயல்படாமல் இருக்க முடியாது
சித்தம் என்றால் அது கட்டாயம் நிறைவேறும். சித்தம் என்றால் ஒருவன் கட்டாயம் செயல்பட்டுத்தான் ஆக வேண்டும். செயல்படுவதை நிறுத்த என்னால் முடியாது. அது சுவாசத்தைப் போன்றது.
“முயற்சி திருவினை ஆக்கும்.” திருவினையின் ஆக்கமே முயற்சி செய்வதுதான்.
“நான் எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் சும்மா அமர்ந்திருக்கிறேன்” என்று ஒருவர் சொன்னால், அதுவே ஒரு முயற்சி: சும்மா அமர்ந்திருக்கும் முயற்சி. அது சாதாரண விஷயம் அல்ல; எல்லோராலும் முடியாது. சிறிது நேரம் அமர்ந்தாலே உடல் நோகும்; எழுந்து போகலாமா என்று தோன்றும். ஒரு குழந்தையைப் பாருங்கள்; ஒரு நிமிடம் சும்மா இருக்காது. எழும், ஓடும், எதையாவது செய்யும்.
படுக்கையில் படுத்திருப்பவன் கூடச் சும்மா இருப்பதில்லை. உடல் படுத்திருக்கிறது; மனம் யார் யாரையோ அழைத்து வைத்துக்கொண்டு, பணக்காரனாகி, அரண்மனை கட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. உண்மையிலேயே நன்றாகத் தூங்கியவனை எழுப்பினால், “என்ன ஆயிற்று?” என்று மட்டும்தான் கேட்பான். கற்பனையில் முக்கியமான கட்டத்தில் இருப்பவன்தான் எழுப்பியவர் மேல் கோபப்படுவான்.
சித்தம் இருப்பதே தெரியவில்லை
சித்தம் சரியாகத்தான் இருக்கிறது. மனிதர்கள்தான் சித்தத்தின்படி வாழவில்லை; புத்தியின்படி வாழ்கிறார்கள். தனக்குச் சித்தம் என்று ஒன்று இருக்கிறது என்பதே மனிதனுக்குத் தெரியவில்லை. கடவுளின் விருப்பம்தான் ஈடேறுகிறது என்பதும் தெரியவில்லை.
இங்கு நடப்பவை அத்தனையும் கடவுளால் ஆனவை மட்டும்தான். கண் காட்சியைக் காட்டும் வரைதான் பார்க்க முடியும். காது கேட்கும் வரைதான் கேட்க முடியும்.
ஆனால் புத்தி உள்ளிருந்து பேசிக்கொண்டே இருக்கும்: “நாம் இன்ன ஜாதி; நாம் பெரியவர்கள்; ஆன்மீகத்தைக் கரைத்துக் குடித்தவர்கள்; என்னைவிடப் பெரிய சாமியார் இல்லை; இவன் பேசுவதை நான் கேட்பதா?” அப்படி இருப்பவன் உண்மையின் பக்கம் திரும்புவதில்லை.
அதே போல இன்னொருவன் சாமியாராகவோ, தீட்சை தருபவராகவோ, கோயில் பூசாரியாகவோ இருப்பான். “இறை சித்தம் மட்டும்தான் நடக்கிறது என்று ஒருவன் பேசுகிறானே” என்று இரண்டு மூன்று உரைகளைக் கேட்பான். பிறகு தன் வேஷத்தைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு, சாதாரண உடையில் அமைதியாக வந்து சேர்ந்துவிடுவான்.
ஒருவன் ஞானம் அடைய வேண்டும் என்பது இறை சித்தமாக இருந்தால், எவ்வளவு சாதாரணமான இடத்திலிருந்தும், எப்படிப்பட்டவன் பேசியதிலிருந்தும் அவன் அந்த ஞானத்தை உறிஞ்சி உயர்ந்துவிடுவான். வேறு பொருளில் எழுதப்பட்ட ஒரு திரைப்பாடலில் கூட அவனுக்கு உபதேசம் கிடைத்துவிடும்.
வேஷமும் பாட்டும்
தான் மிகப் புனிதமானவன் என்று காட்டிக்கொள்ள வேஷம் போட்டுக்கொண்டு பாடுபவர்களும் இருக்கிறார்கள். பக்திப் பாடல்களைப் பாடுவது எளிது. பாடுவது போலவே வாழ்வதுதான் கடினம்.
இன்பத்தின் பட்டியல்
சித்தம் என்றால், எது நடக்குமோ அதுதான் நடக்கும்; மற்றது நடக்காது.
“எது எனக்கு இன்பம் தருகிறதோ அதை நான் நடத்த வேண்டும்” என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் நீ யார் என்றே உனக்குத் தெரியாதபோது, உனக்கு எது இன்பம் தரும் என்று எப்படித் தெரியும்? தெரியாது.
அதனால் இன்னொருவன் வந்து சொல்கிறான்: “இவை எல்லாம் இன்பமானவை.” ஒரு பட்டியலைக் கொடுக்கிறான். அதைப் படித்ததும் அவற்றைச் செய்யப் பார்க்கிறோம்; செய்தால் இன்பமாக இருக்கும் என்று நம்புகிறோம். அப்போது நாம் வசப்பட்டுவிட்டோம்; வசியப்பட்டுவிட்டோம்.
“மது அருந்திவிட்டு வாகனம் ஓட்டாதீர்”
இந்த வாசகத்தைக் கவனியுங்கள். “சாராயம் குடித்துவிட்டு வண்டி ஓட்டாதே” என்று எழுதியிருக்கலாம். ஆனால் “மது”, “அருந்தி”, “வாகனம்” என்று எவ்வளவு மரியாதையான சொற்கள்! மது என்பது அருந்தக்கூடிய அருமையான பொருள்; அதை விட வேண்டாம்; அந்த நேரத்தில் மட்டும் வாகனம் ஓட்ட வேண்டாம் என்பது போல அது ஒலிக்கிறது.
எழுதியவன் இவ்வளவு தூரம் சிந்தித்து எழுதவில்லை. ஆனால் அந்தச் சொற்களில் இவ்வளவும் இருக்கிறது. சொன்னவன் ஒரு பொருளில் சொல்கிறான்; அதிலிருந்து நான் எதை எடுத்துக்கொள்கிறேன் என்பதில்தான் இறை சித்தம் வேலை செய்கிறது.