குரு என்பதன் பொருள்: ஆசிரியரைவிட மேலானவர்
சமஸ்கிருதத்தில் குரு என்பதன் முதல் பொருள் “கனமான” அல்லது “எடை மிக்க”; அதிலிருந்து, எடை மிக்க ஒருவர்: ஆசிரியர், மூத்தவர், மதிப்புக்குரியவர். ஆன்மிக வாழ்க்கையில் குரு என்பவர் வெறுமனே தகவல்களைக் கடத்துபவர் அல்ல; மாணவரைத் தன்னறிவை நோக்கியோ கடவுளை நோக்கியோ வழிநடத்தும் ஆசிரியர். ஆங்கிலத்தில் இன்று இச்சொல் எந்த நிபுணருக்கும் தளர்வாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; ஆனால் இந்திய மரபுகளில் அதற்கு மிகக் குறிப்பிட்ட பொருள் உண்டு.
சொல்லும் அதன் புகழ்பெற்ற விளக்கமும்
பெயரடையாக குரு என்றால் கனமான; லகு, அதாவது இலேசான என்பதன் எதிர்ச்சொல். குரு என்பவர் அறிவால் கனமானவர்; அவர் சொற்களுக்கு எடை உண்டு. வியாழன் கோள் குரு என்று அழைக்கப்படுகிறது; வியாழக்கிழமை குருவின் நாள்.
பரவலாக மேற்கோள் காட்டப்படும் ஒரு விளக்கம் இச்சொல்லை இரண்டு அசைகளாகப் பிரிக்கிறது: கு, இருள்; ரு, அதை நீக்குவது. அறியாமை என்ற இருளை நீக்குபவரே குரு. இந்தக் கருத்தைச் சொல்லும் ஒரு பாடல் அத்வயதாரக உபநிடதத்தில் உள்ளது. மொழியியலாளர்கள் இதைச் சொல்லின் வரலாற்றுத் தோற்றமாக அல்ல, ஒரு மரபுக் கற்பித்தல் உத்தியாகவே கருதுகின்றனர்; ஆனாலும் பல நூற்றாண்டுகளாக இச்சொல் புரிந்துகொள்ளப்படும் விதத்தை இதுவே வடிவமைத்துள்ளது.
குரு ஆசிரியரிடமிருந்து எப்படி வேறுபடுகிறார்?
கற்பிப்பவர்களுக்கு இந்திய மொழிகளில் பல சொற்கள் உள்ளன. உபாத்தியாயர் அல்லது ஆசிரியர் ஒரு பாடத்தைக் கற்பிக்கிறார். ஆச்சாரியர் கற்பிப்பதோடு கற்பிப்பதன்படி வாழ்கிறார். முழுப் பொருளில் குரு இன்னும் ஒரு படி மேலே செல்கிறார்: மாணவரின் உள் வாழ்க்கையை வழிநடத்துகிறார், ஐயங்களை நீக்குகிறார், மாணவர் மிக அருகில் இருப்பதால் காண முடியாததைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
உறவும் வேறுபட்டது. ஓர் ஆசிரியருக்கு ஒரு பருவத்துக்கு மட்டுமே மாணவர்கள். குரு-சீடர் பிணைப்பு, குரு-சிஷ்ய பரம்பரை, மரபுப்படி வாழ்நாள் முழுவதுமானது; நம்பிக்கையிலும் சேவையிலும் கட்டப்பட்டது; இத்தகைய பரம்பரைகள் வழியாக அறிவு ஒரு தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடந்து வந்தது. குருவைப் படைப்பவனாகவும், காப்பவனாகவும், இறைவனாகவும் போற்றும், குருர் பிரம்மா, குருர் விஷ்ணு என்று தொடங்கும் புகழ்பெற்ற சுலோகம், குருவுக்குத் தரப்படும் மதிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆஷாட மாதப் பௌர்ணமியான குரு பூர்ணிமா குருவைப் போற்றிக் கொண்டாடப்படுகிறது; அது வியாச முனிவருடன் தொடர்புடையது.
சைவ, தமிழ் மரபில் குரு
சைவ மரபில் முதல் குரு தட்சிணாமூர்த்தியாக வீற்றிருக்கும் சிவனே; ஆலமரத்தின் கீழ் அமர்ந்து முனிவர்களுக்கு மௌனத்தால் கற்பிக்கிறார். மிக உயர்ந்த உபதேசம் சொற்களின் தொகுப்பு அல்ல என்பதை இந்த உருவம் உணர்த்துகிறது. அவரது வடிவங்கள் பற்றி மேலும் சிவபெருமான் வழிகாட்டியில் உள்ளது.
ஓர் ஆன்மா பக்குவம் அடைந்ததும், இறைவனே மனித குருவின் வடிவில் அதற்குத் தோன்றுகிறான் என்று சைவ சித்தாந்தம் கற்பிக்கிறது. இந்தப் பார்வையில், குரு அருள் வரும் வழி. திருமூலரின் திருமந்திரத்தில் மிகவும் விரும்பப்படும் ஒரு பாடல், குருவின் திருமேனியைக் காண்பதாலும், குருவின் திருநாமத்தைச் சொல்வதாலும், குருவின் சொல்லைக் கேட்பதாலும், குருவின் வடிவை எண்ணுவதாலும் தெளிவு பிறக்கிறது என்று சாரமாகச் சொல்கிறது. தமிழ்ச் சித்தர் மரபும் தன் உபதேசத்தை ஆசானிடமிருந்து சீடருக்குக் கடத்துகிறது; அதன் கதைகள் இத்தகைய இணைகளால் நிறைந்தவை.
இந்து சமயத்துக்கு வெளியேயும் இச்சொல் போற்றப்படுகிறது. சீக்கியர்கள் பத்து மனித குருமார்களையும், அதன் பின் நூலான குரு கிரந்த் சாஹிபை உயிருள்ள குருவாகவும் போற்றுகின்றனர்.
குரு அவசியமா?
மரபுகள் வேறுவேறாகப் பதில் சொல்கின்றன. பெரும்பாலானவை ஆம் என்கின்றன: இசையையோ மருத்துவத்தையோ அறிந்த ஒருவரிடமிருந்து கற்பது போல, உள் பாதைக்கும் ஒரு வழிகாட்டி தேவை; ஏனெனில் மனம் தன்னைத் தானே ஏமாற்றுவதில் திறமையானது. குருவும் கடவுளும் ஒருசேரத் தன் முன் நின்றால், கடவுளைக் காட்டிய குருவையே முதலில் வணங்குவேன் என்று கபீரின் மிகவும் மேற்கோள் காட்டப்படும் ஓர் ஈரடி சொல்கிறது.
வேறு சில மரபுகள் உள்ளே அழுத்தம் தருகின்றன. உண்மையான குரு ஒருவரின் சொந்த இதயத்தில் உள்ள ஆன்மாவே என்றும், உள் குரு கண்டுகொள்ளப்படும் வரை தேடுபவரை உள்நோக்கித் திருப்புவதே புற குருவின் பணி என்றும், ரமண மகரிஷி போன்ற ஆத்ம விசாரத்தின் ஆசிரியர்கள் கற்பித்தனர். உண்மையாகத் தேடுபவருக்கு வாழ்க்கையே, நூல்களோ, கடவுளோ குருவாக அமையலாம் என்று சிலர் கருதுகின்றனர்.
உண்மையான குருவை எப்படி அடையாளம் காண்பது?
இது முக்கியமானது; ஏனெனில் இந்தப் பட்டம் எளிதாக உரிமை கோரப்படுகிறது, அடிக்கடி தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டும் இருக்கிறது. மரபு நூல்களே சோதனைகளை வைக்கின்றன. உண்மையான குரு உபதேசத்தில் கற்றவர், தான் கற்பிப்பதில் நிலைபெற்றவர், பேராசை அற்றவர், மாணவரின் நன்மையில் மட்டுமே அக்கறை கொண்டவர் என்று விவரிக்கப்படுகிறார். ஓர் ஆசிரியர் மீது நம்பிக்கை வைப்பதற்கு முன் நீண்ட காலம் கவனமாக அவரைக் கவனிக்கும்படியும் மரபுகள் தேடுபவரை ஊக்குவிக்கின்றன.
இதிலிருந்து சில எளிய அடையாளங்கள் பிறக்கின்றன. உண்மையான ஆசிரியர் கற்பிப்பதற்கு விலையாகப் பணத்தையோ, கண்மூடித்தனமான கீழ்ப்படிதலையோ, தனிப்பட்ட சேவையையோ கோருவதில்லை; மாணவர்களைக் குடும்பத்திடமிருந்தோ அவர்களின் சொந்த நல்லறிவிடமிருந்தோ பிரிப்பதில்லை; காலப்போக்கில் மாணவர்களை அதிகச் சார்புடையவர்களாக அல்ல, அதிகச் சுதந்திரமானவர்களாக ஆக்குகிறார். குருவை மதிப்பது ஒருபோதும் தன் மனசாட்சியை (conscience) விட்டுக்கொடுப்பதைக் கோருவதில்லை.