நான் யார்? ரமண மகரிஷியும் ஆத்ம விசாரமும்

By யோக குடில்

ரமண மகரிஷியின் “நான் யார்?” என்பது அவருடைய ஆத்ம விசார முறையை விளக்கும் ஒரு சிறிய நூல். நிலையான மகிழ்ச்சி நம் சொந்த இயல்பே என்பதும், அதை அடைவதற்கான நேரடி வழி “நான்” என்ற உணர்வின் பக்கம் கவனத்தைத் திருப்பி அதன் மூலம் வரை பின்தொடர்வது என்பதும் அதன் உபதேசம். பரந்த ஆன்மிகக் கேள்வியையும் வெவ்வேறு மரபுகள் அதற்குத் தரும் பதில்களையும் தேடுகிறீர்கள் என்றால், நான் யார் என்ற எங்கள் பொதுக் கட்டுரையைப் பாருங்கள். இந்தப் பக்கம் ரமணரின் நூலையும் முறையையும் பற்றியது.

நூல் எப்படி எழுதப்பட்டது

ரமண மகரிஷி 1879-இல் தமிழ்நாட்டின் திருச்சுழியில் பிறந்தார். 1896-இல், மதுரையில் பதினாறு வயதுப் பள்ளி மாணவனாக இருந்தபோது, திடீரென மரண பயம் அவரைப் பற்றியது. அதிலிருந்து ஓடுவதற்குப் பதிலாக, அவர் படுத்துக்கொண்டு சாவது எது என்று தன்னைத்தானே கேட்டார். அந்த அனுபவத்திலிருந்து, தான் உடல் அல்ல, அதனுள் உள்ள அறிவுணர்வே என்ற உறுதியுடன் வெளிவந்தார். சில வாரங்களில் வீட்டை விட்டுத் திருவண்ணாமலைக்கும் அருணாசல மலைக்கும் சென்றார்; 1950-இல் மறையும் வரை அங்கேயே இருந்தார்.

மலையில் இருந்த தொடக்க ஆண்டுகளில் அவர் அரிதாகவே பேசினார். ஏறக்குறைய 1902-இல், தத்துவம் பயின்றிருந்த சிவப்பிரகாசம் பிள்ளை என்பவர் “நான் யார்?” என்பதில் தொடங்கிப் பல கேள்விகளுடன் அவரிடம் வந்தார். ரமணர் சைகையாலும் எழுத்தாலும் பதில் சொன்னதாகக் கூறப்படுகிறது. சிவப்பிரகாசம் பிள்ளை அந்தப் பதில்களைப் பாதுகாத்து வைத்தார்; சுமார் இருபது ஆண்டுகள் கழித்து அவை வெளியிடப்பட்டன. பின்னர் ரமணர் அந்த உள்ளடக்கத்தை ஒரு தொடர்ச்சியான கட்டுரையாக மீண்டும் எழுதினார். இந்த நூல் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வடிவங்களில் புழக்கத்தில் உள்ளது; பரவலாகப் படிக்கப்படும் ஒரு வடிவத்தில் இருபத்தெட்டுக் கேள்வி பதில்கள் உள்ளன.

“நான் யார்?” என்ன சொல்கிறது?

நூல் சில பக்கங்களே. அதன் வாதம் ஏறக்குறைய இப்படிச் செல்கிறது.

ஒவ்வோர் உயிரும் துன்பமே இல்லாமல் மகிழ்ச்சியாக இருக்க விரும்புகிறது; ஒவ்வொருவரும் தன்னையே மிக அதிகமாக நேசிக்கிறார்கள். உண்மையில் மகிழ்ச்சி தன்னுடைய இயல்பே; மனம் இல்லாத ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் அது தினமும் உணரப்படுகிறது. அதை அடைய ஒருவர் தன்னை அறிய வேண்டும்; அதற்கு முதன்மையான வழி “நான் யார்?” என்ற விசாரம்.

பிறகு ரமணர் “நான்” எது அல்ல என்பதை ஒதுக்கி வைக்கிறார்: பருவுடல், புலன்கள், செயல் உறுப்புகள், பிராணன்கள், சிந்திக்கும் மனம் கூட. இவை அனைத்தும் மறுக்கப்பட்ட பின் எஞ்சி நிற்பது தூய அறிவுணர்வு; அதுவே நான் என்கிறார்.

மனம் என்பது எண்ணங்களே தவிர வேறல்ல என்றும், எல்லா எண்ணங்களுக்கும் வேர் “நான்” என்ற எண்ணமே என்றும் அவர் சொல்கிறார். இந்த “நான்” எங்கிருந்து எழுகிறது என்று கண்டுபிடித்தால் மனம் அடங்கிவிடும்.

ஆத்ம விசாரத்தை எப்படிப் பயில்வது?

முறையைச் சொல்வது எளிது. ஓர் எண்ணம் எழும்போது அதைப் பின்தொடர வேண்டாம். மாறாக, “இந்த எண்ணம் யாருக்கு வந்தது?” என்று கேளுங்கள். “எனக்கு” என்று பதில் வரும். பிறகு “நான் யார்?” என்று கேளுங்கள். இது மனதை அதன் மூலத்தை நோக்கித் திருப்புகிறது; எண்ணம் மங்கிவிடுகிறது. இன்னோர் எண்ணம் வரும்; மீண்டும் இதையே செய்ய வேண்டும்.

“நான் யார்?” என்ற எண்ணத்தை ரமணர் பிணம் எரிக்கும் சிதையைக் கிளறப் பயன்படும் கழிக்கு ஒப்பிடுகிறார். அது மற்ற எண்ணங்களை எரித்துவிடுகிறது; இறுதியில் அதுவும் எரிந்துபோகிறது. இந்தக் கேள்வி திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல வேண்டிய மந்திரம் அல்ல; புத்திசாலித்தனமான ஒரு பதிலை உண்டாக்குவதற்கும் அல்ல. “நான்” என்ற வெறும் உணர்வின் மீது கவனத்தை நிறுத்தி வைக்கும் ஒரு வழி அது.

மற்ற பயிற்சிகளை அவர் உதவிகளாகக் கருதுகிறார். பிராணாயாமம், ஓர் உருவத்தின் மீதான தியானம், மந்திர ஜபம் ஆகியவை மனதை அமைதிப்படுத்துகின்றன; ஆனால் பயிற்சி நின்றதும் மனம் மீண்டும் எழுகிறது என்கிறார். விசாரம் மட்டுமே வேரை அகற்றுகிறது. இறைவனிடம் முழுமையாகச் சரணடைதலும் இதே முடிவை அடைகிறது என்றும் அவர் சொல்கிறார், ஏனென்றால் இரண்டுமே தனித்த “நான்”-ஐக் கைவிடுகின்றன. அந்தப் பாதை பற்றி இறைவனிடம் சரணாகதி என்ற கட்டுரையைப் பாருங்கள்.

மரபுகளிடையே அவருடைய உபதேசம் எங்கே நிற்கிறது?

தான் மட்டுமே உண்மை, அது பரம்பொருளோடு ஒன்று என்ற ரமணரின் முடிவு அத்வைத வேதாந்தத்தோடு ஒத்துப்போகிறது; ஆனால் தாம் அதை அனுபவத்தின் மூலம் அடைந்ததாகவும், நூல்களைப் பின்னர்தான் படித்ததாகவும் அவர் சொன்னார். அவருடைய மொழி தமிழ்ச் சைவ பக்தியிலும் வேரூன்றியது; அருணாசலத்தைச் சிவனாகப் போற்றிப் பாடல்களும் இயற்றினார்.

எல்லா மரபுகளும் அவருடைய முடிவை ஏற்பதில்லை. சைவ சித்தாந்தமும் வேதாந்தத்தின் இறைக்கொள்கைப் பள்ளிகளும் ஆன்மா இறைவனிடமிருந்து வேறாகவே நிற்கிறது என்கின்றன; பௌத்தம் நிலையான தான் என்பதையே மறுக்கிறது.

பொதுவான தவறான புரிதல்கள்

ஆத்ம விசாரம் சுய பகுப்பாய்வு அல்ல. அது உங்கள் குணநலன், கடந்த காலம், நோக்கங்கள் பற்றிக் கேட்பதில்லை. அன்றாட வாழ்வை மறுப்பதும் அல்ல: மக்கள் தங்கள் வேலையையோ குடும்பத்தையோ விட்டுவிட வேண்டும் என்று ரமணர் கேட்கவில்லை. அது விரைவாக நடப்பதும் அரிது. பழைய வாசனைகள் தொடர்ந்து எழும் என்று நூலே எதிர்பார்க்கிறது; பொறுமையாக மீண்டும் மீண்டும் கேள்விக்குத் திரும்புமாறு அறிவுறுத்துகிறது. இந்தப் பயிற்சி ஞானப் பாதையான ஞான யோகத்தின் மிக எளிய வடிவம்.