நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது எப்படி: ஒரு நடைமுறை வழிகாட்டி

By யோக குடில்

நிகழ்காலத்தில் வாழக் கற்றுக்கொள்ள, கடந்த காலத்தையோ எதிர்காலத்தையோ நினைப்பதிலிருந்து மனதைத் தடுக்க வேண்டியதில்லை. அது எப்போது அலைந்துவிட்டது என்று கவனித்து, உங்களையே திட்டிக்கொள்ளாமல், நீங்கள் செய்துகொண்டிருப்பதற்கு அதை மீண்டும் மீண்டும் திருப்பிக் கொண்டுவந்தால் போதும். முழு முறையும் அதுதான். நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது என்றால் உங்கள் முன் இருக்கும் வேலைக்கு, மனிதருக்கு, அல்லது தருணத்துக்கு உங்கள் கவனத்தைக் கொடுப்பது; இது ஒருமுறை அடைந்துவிடும் ஒன்று அல்ல, திரும்பி வருதல் என்ற சிறிய செயல்களை மீண்டும் மீண்டும் செய்வதால் வளரும் ஒரு திறன்.

மனம் ஏன் நிகழ்காலத்தை விட்டு விலகிக்கொண்டே இருக்கிறது?

நினைவுகூரவும் திட்டமிடவுமே மனம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. நினைவுகூர்தல் வருத்தமாகவும் திரும்பத் திரும்ப ஓட்டுவதாகவும், திட்டமிடுதல் கவலையாகவும் மாறும்போதுதான் சிக்கல் தொடங்குகிறது. அப்போது நாளின் பெரும்பகுதியை இல்லாத ஓர் இடத்தில் கழிக்கிறோம். கடந்த காலம் முடிந்துவிட்டது, எதிர்காலம் இன்னும் வரவில்லை; ஆனாலும் நிகழ்காலத்துக்கு உரிய கவனத்தை அவற்றுக்குக் கொடுக்கிறோம்.

மனம் ஓடிப்போவதற்குப் பொதுவாக ஒரு காரணம் இருக்கும். இப்போதைய வேலை சலிப்பாக இருக்கலாம், அல்லது இப்போதைய உணர்வு சங்கடமாக இருக்கலாம்; எண்ணம் தப்பிக்க ஒரு வழி தருகிறது. நீங்கள் அலைவதைக் கண்டுபிடிக்கும்போது, எதைத் தவிர்க்க முயன்றீர்கள் என்று கேளுங்கள். இந்த வகையான இடைவிடாத அலைச்சலையே நாம் அதிகமாக யோசித்தல் என்கிறோம்; அதிகமாக யோசிப்பதை நிறுத்துவது எப்படி என்ற வழிகாட்டி இதை நேரடியாகக் கையாள்கிறது.

நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது என்றால் திட்டமிடாமல் இருப்பதா?

இல்லை; இதுவே மிகப் பொதுவான தவறான புரிதல். எதிர்காலத்துக்குத் திட்டமிடுவது நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் செய்யும் ஒன்று. அடுத்த மாத வரவு செலவுத் திட்டத்தைப் போட அரை மணி நேரம் அமர்வது நிகழ்காலத்தில் வாழ்வதுதான். நள்ளிரவு இரண்டு மணிக்கு விழித்துக் கிடந்து, தவறாகப் போகக்கூடிய எல்லாவற்றையும் கற்பனை செய்வது அப்படி அல்ல. நீங்கள் வேண்டுமென்றே ஒன்றைச் செய்கிறீர்களா, அல்லது இழுத்துச் செல்லப்படுகிறீர்களா என்பதுதான் வேறுபாடு.

கடந்த காலத்துக்கும் இதுவே பொருந்தும். ஓர் எளிய விதி: கடந்த காலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் திட்டமிட்டு, தேர்ந்தெடுத்த நேரத்தில் சிந்தியுங்கள்; பிறகு திரும்பி வாருங்கள்.

இந்திய மரபுகள் சொல்வது

செயல் பற்றிய பகவத் கீதையின் போதனை (2.47), மற்றவற்றோடு, நிகழ்காலத்தில் இருப்பது பற்றிய போதனையும் ஆகும். செயலில் மட்டுமே நமக்கு உரிமை உண்டு, அதன் பலன்களில் அல்ல என்று அது சொல்கிறது. பலன் எதிர்காலத்தில் இருக்கிறது; செயல் இப்போது. ஒரு கண்ணைப் பலன் மீது வைத்துக்கொண்டு வேலை செய்பவர் பாதிதான் வேலையில் இருக்கிறார். முழு மனதையும் செய்வதில் வை, பலனை விட்டுவிடு என்கிறது கீதை.

புத்தர் நிகழ்காலத்தின் மீதான கவனத்தைத் தன் வழிமுறையின் மையமாக்கினார். நன்கு அறியப்பட்ட ஒரு போதனை சாரமாகச் சொல்கிறது: கடந்த காலத்தைத் துரத்தாதே, எதிர்காலத்தின் மீது நம்பிக்கை வைக்காதே; கடந்தது விட்டுச் செல்லப்பட்டது, எதிர்காலம் இன்னும் எட்டப்படவில்லை; இங்கேயே, இப்போது இருப்பதைத் தெளிவாகப் பார்.

திருக்குறள் இதை நிலையாமையின் பக்கத்திலிருந்து அணுகுகிறது. அந்தப் பொருள் பற்றிய அதிகாரத்தில், நாக்கு தளர்ந்து இறுதி மூச்சு வருவதற்கு முன்பே நல்ல செயல்களை உடனே செய்ய வேண்டும் என்று சாரமாக வலியுறுத்துகிறது. இதன் நோக்கம் சோகம் அல்ல. எதையாவது உண்மையில் செய்யக்கூடிய ஒரே நாள் இன்றுதான் என்பதே.

பயிற்சி செய்ய எளிய வழிகள்

ஒரு நேரத்தில் ஒன்று. சாப்பிடும்போது சாப்பிடுங்கள். கேட்கும்போது கேளுங்கள். ஒரே நேரத்தில் இரண்டு வேலைகள் செய்வது மனதை எங்குமே இல்லாமல் இருக்கப் பழக்குகிறது. தொடக்கமாக, காலைத் தேநீர் அல்லது காபி போன்ற ஒரு தினசரிச் செயலைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதை முழுக் கவனத்தோடு செய்யுங்கள்.

உடலை நங்கூரமாகப் பயன்படுத்துங்கள். உடல் எப்போதும் நிகழ்காலத்தில்தான் இருக்கிறது. மனம் பாய்ந்தோடும்போது, தரையில் உங்கள் பாதங்களை உணருங்கள், அல்லது மூன்று மெதுவான மூச்சுகளை ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை பின்தொடருங்கள். இது சில நொடிகளில் உங்களைத் திரும்பக் கொண்டுவருகிறது.

கருத்துச் சொல்லாமல் திரும்புங்கள். நாளுக்கு நூற்றுக்கணக்கான முறை நீங்கள் அலைவீர்கள். ஒவ்வொரு முறை கவனிக்கும்போதும், அந்தக் கவனிப்பே பயிற்சி வெற்றி பெறுவது, தோல்வி அல்ல. வெறுமனே திரும்புங்கள்.

மனிதர்களுக்கு உங்கள் கவனத்தைக் கொடுங்கள். யாராவது உங்களோடு பேசும்போது கைபேசியை ஒதுக்கி வையுங்கள். நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களே நம் இருப்பை அதிகம் உணர்கிறார்கள், அதிகம் மதிக்கிறார்கள்.

தினமும் அமைதியாக அமருங்கள். பத்து நிமிடம் மூச்சைக் கவனிப்பது திரும்பி வரும் பழக்கத்தை வலுப்படுத்துகிறது. முழுமையான முறைக்கு தியானத்தைச் சரியாகச் செய்வது எப்படி என்பதைப் பாருங்கள்; ஆழமாகச் செல்ல விரும்பினால் தகுதியுள்ள ஆசிரியரிடம் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

இப்படிச் செய்யும்போது என்ன மாறுகிறது

தொடக்கத்தில் பெரிதாக எதுவும் இல்லை. ஆற்றல் கவலைக்குள் கசிந்துவிடாததால், வேலைகள் குறைந்த சிரமத்தோடு முடிகின்றன. சிறிய இன்பங்கள் மனதில் பதிகின்றன, உரையாடல்கள் மேம்படுகின்றன. காலப்போக்கில், தங்கள் துன்பத்தின் பெரும்பகுதி நினைவுகூர்வதிலும் எதிர்பார்ப்பதிலுமே இருந்தது என்றும், தனியாக எடுத்துக்கொண்டால் நிகழ்காலத் தருணம் பொதுவாகத் தாங்கக்கூடியது, பெரும்பாலும் நல்லது என்றும் பலர் கண்டுகொள்கிறார்கள். அதனால்தான் மரபுகள் நிகழ்காலத்தில் இருப்பதை மன அமைதியோடு இணைக்கின்றன: நாம் வேறெங்கோ தேடும் அமைதி பொதுவாக இங்கேயே கிடைக்கிறது.