அதீத சிந்தனையை நிறுத்துவது எப்படி? ஒரு நடைமுறை வழிகாட்டி
அதீத சிந்தனையை எப்படி நிறுத்துவது என்று அறிய விரும்பினால், நேர்மையான சுருக்கமான பதில் இதுதான்: அதை வலுக்கட்டாயமாக நிறுத்த முடியாது, ஆனால் இடைமறிக்க முடியும். அந்தச் சுழலைக் கவனியுங்கள், கவனத்தை உடலுக்கோ முன்னால் இருக்கும் வேலைக்கோ நகர்த்துங்கள், கவலையை ஒரு சிறிய செயலாக மாற்றுங்கள், மீண்டும் மீண்டும் செய்யுங்கள். மனம் திரும்பத் திரும்பச் செய்வதன் மூலமே கற்றுக்கொள்கிறது; ஆகவே நோக்கம் ஒரே ஒரு வெற்றி அல்ல, ஒரு புதிய பழக்கம்.
இது நடைமுறை வழிகாட்டி. மனம் ஏன் முதலில் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, அதீத சிந்தனை பற்றிய எங்கள் கட்டுரையைப் படியுங்கள்.
“யோசிக்காதே” என்பது ஏன் வேலை செய்வதில்லை
ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி யோசிக்கக் கூடாது என்று உங்களுக்கு நீங்களே சொல்லிக்கொண்டால், அதைப் பற்றி யோசிக்கிறீர்களா என்று சரிபார்க்கத் தொடங்குவீர்கள்; அது நேராகத் திரும்ப வந்துவிடும். எண்ணங்களோடு சண்டையிடுவது அவற்றுக்கு ஆற்றல் தருகிறது. கீழே உள்ள ஒவ்வொரு முறையும் எதிர்த் திசையில் வேலை செய்கிறது: கவனத்துக்குப் போக வேறோர் இடம் தருகிறது, அல்லது தெளிவில்லாத சிந்தனையைத் திட்டவட்டமான ஒன்றாக மாற்றுகிறது.
முயன்று பார்க்க ஏழு வழிகள்
1. பெயர் சொல்லுங்கள். சுழலில் சிக்கியிருப்பதைக் கவனித்தவுடன், உள்ளுக்குள் “இது அதீத சிந்தனை” என்று சொல்லுங்கள். ஒரு வடிவத்துக்குப் பெயர் வைப்பது உங்களுக்கும் அதற்கும் இடையே சிறிது இடைவெளியை உண்டாக்குகிறது.
2. ஒரே ஒரு கேள்வி கேளுங்கள்: நான் செய்யக்கூடியது ஏதாவது இருக்கிறதா? ஆம் என்றால், மிகச் சிறிய அடுத்த அடி எது, அதை எப்போது செய்வீர்கள் என்று முடிவு செய்யுங்கள். செய்தியை அனுப்புங்கள், சந்திப்புக்கு நேரம் பதிவு செய்யுங்கள், புத்தகத்தைத் திறங்கள். இல்லை என்றால், அது கடந்த காலத்தில் இருப்பதாலோ உங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்கு வெளியே இருப்பதாலோ, அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள்: “இப்போது இதைப் பற்றிச் செய்ய எதுவும் இல்லை.” இன்னும் யோசித்தால் உதவும் என்ற உணர்வில்தான் அதீத சிந்தனை உயிர் வாழ்கிறது.
3. எழுதி வையுங்கள். தலைக்குள் இருக்கும் எண்ணங்கள் சுழல்கின்றன. காகிதத்தில் இருக்கும் எண்ணங்கள் வைத்த இடத்திலேயே இருக்கின்றன. கவலையை ஒன்றிரண்டு வாக்கியங்களில் எழுதுங்கள்; அதன் கீழே, உறுதியாகத் தெரிந்தது எது, ஊகம் மட்டுமே எது என்று எழுதுங்கள். முழுமையாக எழுத வேண்டி வரும்போது பல கவலைகள் சுருங்கிவிடுகின்றன.
4. கவலைக்கு ஒரு நேரம் ஒதுக்குங்கள். பல சிகிச்சையாளர்கள் பயன்படுத்தும் ஓர் உத்தி, நாளுக்குப் பதினைந்து நிமிடங்களை “கவலை நேரம்” என்று நிர்ணயிப்பது. வேறு நேரத்தில் ஒரு கவலை வந்தால், அதைக் குறித்துக்கொண்டு, அந்த நேரத்தில் யோசிப்பதாக உங்களுக்குச் சொல்லிக்கொள்ளுங்கள். பெரும்பாலும், அந்த நேரம் வரும்போது அது அவசரமாகத் தோன்றுவதில்லை.
5. உடலை அசையுங்கள். அசையாத உடலில் இருக்கும் அலையும் மனத்துக்குத் தன் ஆற்றலை வைக்க இடமில்லை. நடங்கள், வீட்டைப் பெருக்குங்கள், படிக்கட்டு ஏறுங்கள், சில சுற்று ஆசனங்கள் செய்யுங்கள்.
6. மூச்சுக்குத் திரும்புங்கள். வசதியாக உட்கார்ந்து, மூக்கு நுனியிலோ வயிற்றிலோ மூச்சு உள்ளே போவதையும் வெளியே வருவதையும் உணருங்கள். அதைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டாம். மனம் அலைந்தால், சில நொடிகளிலேயே அது அலையும், உங்களைத் திட்டிக்கொள்ளாமல் அதைத் திரும்பக் கொண்டு வாருங்கள். ஐந்து நிமிடம் இப்படிச் செய்வதுகூட, உங்களுக்குத் தேவையான அதே திறனுக்கான பயிற்சி: ஓர் எண்ணத்தை விட்டுவிட்டுத் திரும்பி வருவது. எங்கள் அதீத சிந்தனைக்கான தியானம் வழிகாட்டி இதை இன்னும் விரிவாக விளக்குகிறது.
7. மனத்துக்குப் பிடித்துக்கொள்ள ஒன்றைக் கொடுங்கள். சிதறிய மனத்துக்கு ஒரு நிலையான பற்றுக்கோடாக இந்திய மரபுகள் ஜபம், அதாவது ஒரு மந்திரத்தையோ இறைவனின் நாமத்தையோ மெதுவாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதைப் பயன்படுத்துகின்றன. சமய நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் இதே கொள்கையை, முழுக் கவனத்துடன் செய்யும் எளிய, ஈர்க்கும் எந்த வேலையிலும் பயன்படுத்தலாம்: சமையல், தோட்ட வேலை, கவனமாகக் கையால் எழுதுதல்.
இரவில் வரும் அதீத சிந்தனை?
இரவுதான் மிகக் கடினமான நேரம்; அன்றைய வேலைகள் முடிந்துவிட்டன, கவனம் சுதந்திரமாக இருக்கிறது. சில பழக்கங்கள் உதவும்: படுக்கைக்கு நன்றாக முன்பே தொலைபேசியை எடுத்து வைத்துவிடுங்கள், நாளைய கவலைகளை இறக்கி வைக்கத் தலையணை அருகே ஒரு நோட்டுப் புத்தகம் வையுங்கள். சிறிது நேரம் கழித்தும் விழித்தபடி சுழன்றுகொண்டிருந்தால், படுக்கையில் போராடுவதற்குப் பதிலாக எழுந்து வேறோர் இடத்தில் அமைதியாக உட்காருங்கள்.
ஆழமான அணுகுமுறை
மேலே உள்ள படிகள் அதீத சிந்தனையைச் சமாளிக்கின்றன. தியான மரபுகள் இன்னும் ஒரு படி மேலே போய், சிந்திப்பது யார் என்று கேட்கின்றன. பகவத் கீதையில் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது காற்றைக் கட்டுப்படுத்துவது போலக் கடினம் என்று அர்ஜுனன் சொல்லும்போது, அதை இரண்டு விஷயங்களால் அமைதிப்படுத்த முடியும் என்று கிருஷ்ணர் பதில் சொல்கிறார் (6.35): இடைவிடாத பயிற்சி, பற்றை விடுதல். பயிற்சி என்பது கவனத்தை மீண்டும் மீண்டும் திரும்பக் கொண்டு வருவது. பற்றை விடுதல் என்பது வாழ்க்கை நீங்கள் விரும்பியபடியே நடக்க வேண்டும் என்ற பிடிவாதத்தைத் தளர்த்துவது; பெரும்பாலான கவலைகளுக்கு எரிபொருள் அதுதான். காலப்போக்கில், நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது எப்படி என்று கற்றுக்கொள்வது ஓர் உத்தியாக இல்லாமல் ஒரு வாழும் முறையாக மாறுகிறது.
உதவி நாட வேண்டிய நேரம்
சிறிதளவு அதீத சிந்தனை மனிதனாக இருப்பதன் ஒரு பகுதி. ஆனால் கவலை இடைவிடாமல் இருந்தால், உங்களைத் தூங்கவோ சாப்பிடவோ வேலை செய்யவோ விடாமல் தடுத்தால், பீதியுடனோ கனத்த மனநிலையுடனோ வந்தால், அல்லது உங்களுக்கே தீங்கு செய்துகொள்ளும் எண்ணங்களை உள்ளடக்கியிருந்தால், தயவுசெய்து ஒரு மருத்துவரையோ தகுதியுள்ள மனநல நிபுணரையோ சந்தியுங்கள். தொடர்ந்து இருக்கும் பதற்றம் ஓர் உடல்நலப் பிரச்சினை; அதற்கு உதவி பெறுவது புத்திசாலித்தனம், பலவீனம் அல்ல. இங்குள்ள பயிற்சிகள் அந்தச் சிகிச்சைக்குத் துணையாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதற்கு மாற்றாகக் கூடாது.