அதீத சிந்தனை: அது என்ன, மனம் ஏன் அப்படிச் செய்கிறது?

By யோக குடில்

அதீத சிந்தனை (Overthinking) என்பது ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பயனுள்ள அளவைவிட மிக அதிகமாகவும் மிக நீண்ட நேரமும் யோசிப்பது. எந்த முடிவுக்கும் வராமல், எந்த அடியும் எடுத்து வைக்காமல், மனம் அதே கேள்வியைச் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறது. இது அதிக புத்திசாலித்தனத்தின் அடையாளம் அல்ல; கவனமான சிந்தனையும் அல்ல. கவனமான சிந்தனை ஒரு முடிவில் போய் நிற்கும். அதீத சிந்தனை தொடங்கிய இடத்திலேயே முடிகிறது; சிந்திப்பவர் முன்பைவிடக் களைத்துப்போகிறார்.

அதீத சிந்தனை என்றால் என்ன, அது ஏன் நிகழ்கிறது என்பதை இந்தக் கட்டுரை விளக்குகிறது. நடைமுறைப் படிகளுக்கு, அதீத சிந்தனையை நிறுத்துவது எப்படி என்ற துணைக் கட்டுரையைப் பாருங்கள்.

அதீத சிந்தனையின் இரண்டு திசைகள்

உளவியலாளர்கள் பொதுவாக இரண்டு வடிவங்களை விவரிக்கிறார்கள்.

அசைபோடுதல் (Rumination) பின்னோக்கிப் பார்க்கிறது. மனம் ஓர் உரையாடலையோ, ஒரு தவறையோ, ஓர் அவமானத்தையோ மீண்டும் மீண்டும் ஓட்டிப் பார்க்கிறது: “நான் ஏன் அப்படிச் சொன்னேன்? அவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்?”

கவலை (Worry) முன்னோக்கிப் பார்க்கிறது. நடக்காத விஷயங்களை மனம் ஒத்திகை பார்க்கிறது: “தேர்வில் தோற்றுவிட்டால்? வேலை போய்விட்டால்? அவளுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றால்?”

இரண்டுக்கும் ஒரே வடிவம்தான். நடுவில் ஓர் உண்மையான அக்கறை இருக்கிறது; ஆனால் அதைக் கையாள்வதற்குப் பதிலாக மனம் அதைச் சுற்றி வருகிறது. இரவில் நிகழ்வுகளை மீண்டும் ஓட்டிப் பார்ப்பது, ஒரே ஆறுதலைப் பலரிடம் கேட்பது, சிறிய முடிவுகளுக்கே திணறுவது, சுருக்கமான செய்திகளில் மறைபொருள் தேடுவது ஆகியவை பொதுவான அறிகுறிகள்.

மனம் ஏன் அதீதமாகச் சிந்திக்கிறது?

சாதாரணமான பல காரணங்கள் சேர்ந்து வேலை செய்கின்றன.

அது பிரச்சினையைத் தீர்ப்பது போலத் தோன்றுகிறது. சிந்தனையின் மூலம்தான் நாம் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கிறோம்; அதனால் ஏதாவது வலிக்கும்போது மனம் இன்னும் அதிகமாகச் சிந்திக்கிறது. ஆனால் சில விஷயங்களைச் சிந்தனையால் தீர்க்க முடியாது: கடந்ததை மாற்ற முடியாது, எதிர்காலத்தை அறிய முடியாது. அந்த வகைப் பதிலே இல்லாத ஒரு பிரச்சினையில் மனம் உழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

அச்சுறுத்தல்களைக் கவனிக்கும்படி மனம் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆபத்துக்குக் கூடுதல் கவனம் தரும் மூளை அதன் உரிமையாளரைப் பாதுகாக்கிறது. அதற்கு விலை: ஒரு விமர்சனம் பத்து அன்பான சொற்களைவிடக் கனமாகத் தெரியலாம்; நடக்க வாய்ப்பில்லாத ஓர் ஆபத்து அவசரமானதாகத் தோன்றலாம்.

நிச்சயமின்மை சங்கடமானது. செயல்படுவதற்கு முன் உறுதியாகத் தெரிந்துகொள்ளும் முயற்சியாகவே அதீத சிந்தனை பெரும்பாலும் இருக்கிறது. அந்த உறுதி அரிதாகவே வருவதால், சிந்தனை ஒருபோதும் நிற்பதில்லை.

அது செயலைத் தள்ளிப்போடுகிறது. கடினமான தொலைபேசி அழைப்பைப் பற்றி யோசிப்பது முன்னேற்றம் போல உணர வைக்கிறது; அதே நேரம் அந்த அழைப்பைப் பாதுகாப்பாகத் தவிர்க்கவும் உதவுகிறது.

பிடித்துக்கொள்ள மனத்துக்கு வேறு எதுவும் இல்லை. சும்மா இருக்கும் நேரங்களிலும் இரவிலும் அதீத சிந்தனை மோசமாகிறது. அப்போது கவனத்துக்கு வேலை இல்லை; அது தனக்குப் பிடித்த புண்ணான இடத்துக்கே திரும்புகிறது.

யோக மரபும் தமிழ் மரபும் கண்டவை

இதில் எதுவும் புதிதல்ல. நவீன உளவியல் பெயர் வைப்பதற்கு வெகு காலம் முன்பே இந்தியத் தியான மரபினர் அலையும் மனத்தை ஆராய்ந்தார்கள். பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரங்கள் மனத்தின் அசைவுகளை விருத்திகள் (சுழல்கள், அலைகள்) என்கின்றன; அவை அடங்குவதே யோகம் என்று வரையறுக்கின்றன. பகவத் கீதையில் (6.34) மனம் அலைபாய்வது, கலங்குவது, பிடிவாதமானது, காற்றைப் போலப் பிடிக்க முடியாதது என்று அர்ஜுனன் முறையிடுகிறான். கிருஷ்ணர் அதை மறுக்கவில்லை.

தமிழ் ஞானி தாயுமானவர் எழுதிய புகழ்பெற்ற பாடல் ஒன்று, சாரமாக இப்படிச் சொல்கிறது: மதம் பிடித்த யானையை அடக்கலாம், கரடி அல்லது புலியின் வாயைக் கட்டலாம், சிங்கத்தின் மேல் சவாரி கூடச் செய்யலாம்; ஆனால் மனத்தை அடக்கி சும்மா இருப்பது இவை எல்லாவற்றையும்விடக் கடினம்.

இந்த மரபுகள் ஒரு காரணத்தையும் கண்டறிந்தன. சிந்தனை “நான்”, “என்னுடையது” என்பதைச் சுற்றியே மிக இறுக்கமாகச் சுழல்கிறது: என் பெயர், என் எதிர்காலம், என் இழப்பு. “நான்” என்ற உணர்வு எவ்வளவு திடமாகவும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளானதாகவும் இருக்கிறதோ, அதைக் காக்க மனம் அவ்வளவு அதிகமாகச் சுழல்கிறது. அலையும் மனத்தை ஆன்மீக ஆசிரியர்கள் அகங்காரத்துடன் இணைத்துப் பேசுவதற்கு இது ஒரு காரணம். பலருக்கு விடுதலை தரும் இன்னொரு கவனிப்பையும் அவர்கள் செய்தார்கள்: உங்கள் எண்ணங்களை உங்களால் கவனிக்க முடிகிறது; ஆகவே நீங்கள் அவையே அல்ல. சிந்தனையின் ஓட்டம் ஒன்று இருக்கிறது; அதைக் காணும் விழிப்பு இன்னொன்று இருக்கிறது.

அதீத சிந்தனை ஒரு மனநோயா?

அதீத சிந்தனை மனத்தின் ஒரு பழக்கம்; அதுவே ஒரு நோய் அறுதியீடு அல்ல. ஏறக்குறைய எல்லோரும் சில நேரங்களில் இப்படிச் செய்கிறார்கள். ஆனால் இடைவிடாத கவலையோ அசைபோடுதலோ பதற்றக் கோளாறு, மனச்சோர்வு போன்ற நிலைகளின் பகுதியாகவும் இருக்கலாம். அது தொடர்ந்து இருந்தால், உங்கள் தூக்கம், வேலை, உறவுகளைப் பாதித்தால், அல்லது விலகாத சோர்ந்த மனநிலையுடன் வந்தால், ஒரு மருத்துவரிடமோ தகுதியுள்ள மனநல நிபுணரிடமோ பேசுவது புத்திசாலித்தனம். தியானப் பயிற்சி அத்தகைய உதவியுடன் சேர்ந்து இருக்கலாம்; ஆனால் அதற்கு மாற்றாகாது.

பயனுள்ள முதல் அடி

இந்த வடிவத்தைப் புரிந்துகொள்வதே ஓர் உதவி. “இது அசைபோடுதல், பிரச்சினைத் தீர்வு அல்ல” என்று உங்களால் சொல்ல முடிந்தால், அந்த எண்ணத்தின் பிடி கொஞ்சம் தளர்கிறது. மனத்தோடு சண்டையிட்டு அதை அமைதிப்படுத்த முடியாது, இளைப்பாற இன்னும் உறுதியான ஒன்றைக் கொடுப்பதன் மூலமே முடியும் என்பதில் மரபுகள் ஒத்துப்போகின்றன. அதீத சிந்தனைக்கான தியானம் போன்ற பயிற்சிகள் அங்கிருந்துதான் தொடங்குகின்றன; அவை மெல்ல மெல்லக் கட்டியெழுப்புவது மன அமைதி.