மாயை என்பதன் பொருள்: பொய்த்தோற்றம், ஆற்றல், மெய்ம்மையின் திரை

By யோக குடில்

மாயை என்ற சமஸ்கிருதச் சொல் வழக்கமாக “பொய்த்தோற்றம்” (illusion) என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், இந்தியத் தத்துவத்தில் மாயை என்பது உலகம் இப்போது தோன்றும் விதத்தில் தோன்றச் செய்து, அதன் பின்னால் உள்ள ஆழமான மெய்ம்மையை மறைக்கும் ஆற்றல். அந்தத் தோற்றம் உண்மையற்றதா, பாதி உண்மையானதா, முழுமையாக உண்மையானதா என்பது பள்ளிகள் முரண்படும் முக்கியக் கேள்விகளில் ஒன்று. எனவே “பொய்த்தோற்றம்” என்பது இந்தச் சொல்லின் ஒரு வாசிப்பு மட்டுமே.

சொல்லின் தோற்றம்

மாயை என்ற சொல்லின் சொற்பிறப்பு உறுதியாகத் தீர்க்கப்படவில்லை. “அள” அல்லது “உருவாக்கு” என்று பொருள்படும் மா என்ற வேருடன் அது பொதுவாக இணைக்கப்படுகிறது; அப்படியானால், எல்லையற்றதை எல்லைக்குட்பட்ட வடிவங்களாக அளந்து பிரிக்கும் ஆற்றலே மாயை. ரிக் வேதத்தில் இந்தச் சொல் வியப்பூட்டும் ஆற்றல் அல்லது திறன் என்பது போன்ற பொருளில் வருகிறது: வடிவங்களையும் விளைவுகளையும் உண்டாக்கும் தேவர்களின் திறன். பிற்காலத்திலேயே அது மந்திரவித்தை, தந்திரம், பொய்த்தோற்றம் என்ற பொருள்களைச் சுமக்கத் தொடங்கியது.

தமிழ் உட்பட இந்திய மொழிகளின் அன்றாட வழக்கில், இந்தச் சொல் இப்போது பொய்த்தோற்றம் அல்லது ஏமாற்றும் கவர்ச்சி என்ற பொருளில் வருகிறது; செல்வமோ புகழோ “எல்லாம் மாயை” என்று மக்கள் சொல்வது போல.

அத்வைத வேதாந்தத்தில் மாயை

இந்தக் கருத்து மிக முழுமையாக வளர்க்கப்பட்டது சங்கரருடன் தொடர்புடைய இருமையற்ற பள்ளியான அத்வைதத்தில். பிரம்மம் மட்டுமே இறுதியில் உண்மையானது என்று அத்வைதம் கருதுகிறது. அப்படியிருந்தும் நாம் ஏன் தனித்தனியான பல பொருள்களின் உலகத்தைப் பார்க்கிறோம், நம்மைச் சிறிய, தனியான ஆன்மாக்களாக ஏன் கருதுகிறோம் என்பதற்கான விளக்கமே மாயை.

செவ்வியல் உவமை கயிறும் பாம்பும். மங்கிய வெளிச்சத்தில் ஒருவர் சுருண்டு கிடக்கும் கயிற்றைப் பார்த்துப் பாம்பு என்று நினைக்கிறார். அச்சம் உண்மையானதுதான்; ஆனால் அங்கே ஒருபோதும் பாம்பு இருந்ததில்லை. விளக்கு கொண்டுவரப்படும்போது பாம்பு கொல்லப்படுவதில்லை, விரட்டப்படுவதுமில்லை. அது எப்போதுமே கயிறாகத்தான் இருந்தது என்று வெறுமனே காணப்படுகிறது. அதே போல, தனித்தன்மைகளின் உலகம் தவறாகப் புலப்படும் பிரம்மமே என்று சொல்லப்படுகிறது.

உலகம் ஒன்றுமே இல்லை என்று அத்வைதம் சொல்லவில்லை. கனவு அனுபவிக்கப்படுகிறது; உலகமும் அப்படியே. ஞானம் அதை ரத்து செய்துவிடுவதால், மிக உயர்ந்த பொருளில் அது உண்மையானது அல்ல. எனவே அத்வைத ஆசிரியர்கள் மாயையை “விவரிக்க இயலாதது” (அநிர்வசனீயம்) என்கிறார்கள்: உண்மையானதும் அல்ல, உண்மையற்றதும் அல்ல. பரந்த போதனைக்கு அத்வைதம் என்பதன் பொருள் பக்கத்தைப் பாருங்கள்.

அப்படியானால் உலகம் ஒரு பொய்த்தோற்றமா?

மற்ற பள்ளிகள் அந்த முடிவை ஏற்பதில்லை. ராமானுஜர் மாயை பற்றிய அத்வைத விளக்கத்தை விரிவாக விமர்சித்து, உலகம் உண்மையானது, அது இறைவனின் உடல் என்று கருதினார். பகவத் கீதையில் கிருஷ்ணன், இயற்கையின் மூன்று குணங்களால் ஆனதும் கடப்பதற்குக் கடினமானதுமான மாயையைத் தன் சொந்தத் தெய்வீக ஆற்றல் என்கிறான்; தன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்தவர்கள் அதைக் கடக்கிறார்கள் என்றும் சேர்த்துச் சொல்கிறான். இறைக்கொள்கைப் பள்ளிகள் இதை உண்மையற்ற தோற்றமாக அல்லாமல், இறைவனின் உண்மையான படைப்பாற்றலாக வாசிக்கின்றன.

தமிழ்ச் சைவத்தின் தத்துவமான சைவ சித்தாந்தம் இன்னும் வேறுபட்ட பதிலைத் தருகிறது. அங்கே மாயை உண்மையானது, நித்தியமானது. ஆன்மாக்களுக்காகச் சிவன் தன் ஆற்றலால் உடல்கள், புலன்கள், உலகங்கள், அனுபவப் பொருள்கள் ஆகியவற்றை வடிக்கும் மூலப்பொருள் அது. கன்மம், ஆணவம் (அகந்தை என்ற அடிப்படை மலம்) ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து, ஆன்மாவின் மூன்று பந்தங்களில் ஒன்றாக மாயை கணக்கிடப்படுகிறது. மூன்றில் மிக மென்மையானதும் அதுவே. சித்தாந்த ஆசிரியர்கள் அதை இருளில் இருப்பவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட விளக்குக்கு ஒப்பிடுகிறார்கள்: அது ஆன்மாவை எல்லைக்குட்பட்ட அனுபவத்துடன் கட்டுகிறது; ஆனாலும், அருள் விடுவிக்கும் வரை செயல்படவும், கற்கவும், பக்குவமடையவும் ஆன்மாவுக்கு வழிகளையும் தருகிறது.

எனவே ஒரு தமிழ்ச் சைவ நூல் மாயையைப் பற்றிப் பேசும்போது, உலகம் ஒரு கனவு என்று அது பொருள்கொள்வதில்லை. உலகம் உண்மையான, ஆனால் எல்லைக்குட்பட்ட பொருள் என்றும், அந்தப் பொருளைத் தன் உண்மையான வீடாகக் கருதும்போது ஆன்மா தவறு செய்கிறது என்றும் பொருள்கொள்கிறது.

சித்தர்கள், அருளாளர்கள் பாடல்களில் மாயை

தமிழ்க் கவிஞர்கள் இந்தச் சொல்லை இன்னும் நடைமுறையான முறையில் பயன்படுத்துகிறார்கள். உடல், செல்வம், குடும்பப் பிணைப்புகள் ஆகியவற்றை, மனம் நிலையான உடைமைகள் என்று தவறாக நினைக்கும் கடந்துபோகும் காட்சிகளாகச் சித்தர்கள் பாடுகிறார்கள். உலகம் இருக்கிறதா இல்லையா என்பது பற்றிய நுட்பமான கருத்தை அவர்கள் வாதிடவில்லை. சுருக்கமானதை நிலையானதாக நடத்துவதை நிறுத்தி, மாறாததைத் தேடும்படி கேட்பவரை அவர்கள் விரும்பினார்கள்.

இந்தக் கருத்து நம்மிடம் கேட்பது

மாயை சில நேரம் அலட்சியத்துக்கான காரணமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது: எல்லாம் பொய்த்தோற்றம் என்றால் எதுவும் முக்கியமில்லை. எந்தப் பள்ளியும் அந்த முடிவுக்கு வருவதில்லை. அன்றாட உலகத்துக்குள் செயல்களுக்கு விளைவுகள் உண்டு, கடமைகள் நிலைக்கின்றன, துன்பம் இரக்கத்துக்குத் தகுதியானது என்று அத்வைதமே வலியுறுத்துகிறது.

அன்றாட அளவில் இந்தப் போதனை எளிமையானது. நம்முடைய துயரத்தின் பெரும்பகுதி, பொருள்களை அவை உண்மையில் இருப்பதைவிட உறுதியானவையாக, நிலையானவையாக, “என்னுடையவையாக” எடுத்துக்கொள்வதிலிருந்து வருகிறது. அந்தப் பழக்கத்தைக் கேள்வி கேட்பதே மரபுகள் விவேகம் என்று அழைப்பதன் தொடக்கம்; அவற்றின் விளக்கப்படி, அதுவே தன்னுணர்தலை நோக்கிய முதல் அடி.