அத்வைதம் என்றால் என்ன: இரண்டல்ல என்ற தத்துவம்

By யோக குடில்

அத்வைதம் என்பது “இரண்டல்ல” அல்லது “இருமையற்றது” என்று பொருள்படும் சமஸ்கிருதச் சொல். “அ” என்ற எதிர்மறை முன்னொட்டு, “இருமை” எனப் பொருள்படும் த்வைதம் (த்வி, “இரண்டு” என்பதிலிருந்து) என்ற சொல்லுடன் சேர்ந்து இது உருவானது. ஒரு தத்துவத்தின் பெயராக, அத்வைதம் என்பது மெய்ம்மை இறுதியில் ஒன்றே என்ற போதனை: ஒவ்வொருவரின் உள்ளார்ந்த ஆன்மா (ஆத்மன்), உள்ள எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படையான பிரம்மத்திலிருந்து வேறானதல்ல. இதைப் போதிக்கும் மரபு அத்வைத வேதாந்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

“ஒன்று” என்று சொல்லாமல் ஏன் “இரண்டல்ல”?

இந்தப் பெயர் ஒரு மறுப்பு வடிவில் உள்ளது; அது வேண்டுமென்றே அப்படி அமைந்தது. “எல்லாம் ஒன்றே” என்று சொன்னால் கூட, மெய்ம்மையை இரண்டாகவும் இருந்திருக்கக்கூடிய, எண்ணக்கூடிய ஒரு பொருளாகவே கருதுகிறோம். அத்வைதம் அந்தப் பிரிவையே மறுக்க விரும்புகிறது. தானுக்கும் உலகுக்கும், ஆன்மாவுக்கும் இறைவனுக்கும், அறிபவனுக்கும் அறியப்படுவதற்கும் இடையே தோன்றும் இடைவெளி ஒரு பார்வைப் பிழை என்கிறது அது. அந்தப் பிழை நீங்கியதும் எஞ்சுவது எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டது.

இந்தப் போதனை உபநிடதங்களிலிருந்து, குறிப்பாக மகாவாக்கியங்கள் எனப்படும் சிறிய வாசகங்களிலிருந்து பெறப்படுகிறது. அவற்றில் மிக அதிகம் மேற்கோள் காட்டப்படுபவை இரண்டு: சாந்தோக்கிய உபநிடதத்தின் “தத் த்வம் அசி” (நீயே அது), பிருகதாரண்யக உபநிடதத்தின் “அஹம் பிரம்மாஸ்மி” (நான் பிரம்மம்).

சங்கரரும் அத்வைத வேதாந்தமும்

அத்வைதத்துடன் மிக நெருக்கமாக அடையாளப்படுத்தப்படும் தத்துவஞானி ஆதி சங்கரர். மரபுப்படி அவர் கேரளத்தின் காலடியில் பிறந்தார். மரபு அவரது காலத்தை கி.பி. 788 முதல் 820 வரை என்று கூறுகிறது; பல நவீன அறிஞர்கள் அவரைச் சற்று முன்னதாக, எட்டாம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் வைக்கிறார்கள். முதன்மை உபநிடதங்கள், பகவத் கீதை, பிரம்ம சூத்திரங்கள் ஆகியவற்றுக்கு அவர் உரைகள் எழுதினார்.

மரபுப்படி சங்கரருக்கு உரியதாகக் கருதப்படும் ஓர் அரை சுலோகம் இந்த மரபின் சாரத்தைச் சொல்கிறது: பிரம்மமே மெய், உலகம் தோற்றம், தனிப்பட்ட ஆன்மா பிரம்மமே அன்றி வேறல்ல. மூன்று கருத்துகள் இதைத் தாங்குகின்றன.

முதலாவது, பிரம்மம் தூய இருப்பும் உணர்வும் ஆனது; அதற்குப் பகுதிகளோ குணங்களோ இல்லை. இரண்டாவது, பல பொருள்களால் ஆன உலகம் அனுபவத்தில் வருகிறது, ஆனால் இறுதியில் மெய்யானதல்ல. அதன் தோற்றம் மாயை மூலம் விளக்கப்படுகிறது. மூன்றாவது, தன்னைத் தனியாக உணரும் தனிமனிதன் உண்மையில் ஆன்மாவே, அந்த ஆன்மா பிரம்மமே. இவ்விரண்டுக்கும் உள்ள உறவு ஆன்மாவும் பிரம்மமும் என்ற கட்டுரையில் மேலும் விளக்கப்படுகிறது.

இந்தப் பார்வையில் விடுதலை (முக்தி) என்பது எங்கோ செல்வதாலோ எதுவாகவோ ஆவதாலோ கிடைப்பதல்ல. அது ஞானத்தின் மூலம் அறியாமை நீங்குதல்; ஞான யோகம் என்ற கட்டுரை விவரிக்கும் பாதை இதுவே. வழிபாடும் நற்செயல்களும் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன என்று சங்கரர் ஏற்றுக்கொண்டார்; ஆனால் ஞானம் மட்டுமே விடுவிக்கிறது என்று கருதினார்.

அத்வைதம் இறைவனையும் உலகையும் மறுக்கிறதா?

இது அடிக்கடி எழும் ஒரு கவலை. அத்வைதம் இரண்டு நிலைப்பாடுகளை வேறுபடுத்துகிறது. அன்றாட நிலைப்பாட்டில், உலகம் போதுமான அளவு மெய்யானதே; செயல்களுக்குப் பலன் உண்டு; தனிப்பட்ட இறைவனாகக் கடவுளை வழிபடுவது முறையானதே. உயர்ந்த நிலைப்பாட்டில், பிரம்மம் மட்டுமே உள்ளது. உரைகளுடன் பக்திப் பாடல்களையும் சங்கரரே இயற்றியதாக மரபு கூறுகிறது; அத்வைத ஆசிரியர்கள் பக்தியைப் பிழையாகக் கருதுவதில்லை.

விமர்சகர்களுக்கு இது திருப்தி தரவில்லை. பதினொன்றாம், பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டுகளில் இராமானுஜர் விசிஷ்டாத்வைதத்தை, அதாவது “விசேடம் கொண்ட அத்வைதத்தை” போதித்தார்; அதில் ஆன்மாக்களும் உலகமும் மெய்யானவை, அவை இறைவனின் உடலாக அமைகின்றன. பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் மத்வர் துவைதத்தைப் போதித்தார்; இறைவனும் ஆன்மாவும் என்றென்றும் வேறானவை என்று அவர் கருதினார். உலகமும் தனிமனிதனும் மெய்யற்றவை என்றால் பக்தி, அறம், ஏன் வேதமே கூட அடிப்படையை இழந்துவிடும் என்று இருவரும் ஆட்சேபித்தனர்.

சைவ சித்தாந்தம் அத்வைதம் என்ற சொல்லைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம்

தமிழ்ச் சைவ மரபு இதே சொல்லை வேறு பொருளில் பயன்படுத்துகிறது. மரபுப்படி பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படும் மெய்கண்டாரின் சிவஞானபோதத்தில் விளக்கப்படும் சைவ சித்தாந்தம், சிவனும் ஆன்மாவும் அத்வைதம் என்பதை ஏற்கிறது. ஆனால் அச்சொல்லை “ஒன்றே” என்று கொள்ளாமல் “பிரிவற்றது” என்று விளக்குகிறது. இறைவன், ஆன்மாக்கள், ஆன்மாக்களைக் கட்டும் தளைகள் மூன்றும் மெய்யானவை, நித்தியமானவை. விடுதலையில் ஆன்மா சிவனுடன் அனுபவத்தில் பிரித்தறிய முடியாத அளவு நெருக்கமாக இணைகிறது; ஆயினும் ஆன்மா சிவனாக ஆவதில்லை.

இது சங்கரருடன் உள்ள ஓர் உண்மையான கருத்து வேறுபாடு. இரு மரபுகளும் வெவ்வேறு கொள்கைகளுக்கு ஒரே சொல்லைப் பயன்படுத்துகின்றன.

தமிழ் நிலத்தில் அத்வைதம்

இருப்பினும், சங்கரரின் அத்வைதம் தமிழ் நிலத்தில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்து வந்திருக்கிறது. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுக் கவிஞரும் ஞானியுமான தாயுமானவர், வேதாந்தத்துக்கும் சித்தாந்தத்துக்கும் இடையே இணக்கம் காண முயன்றவராக நினைவுகூரப்படுகிறார். இருபதாம் நூற்றாண்டில், திருவண்ணாமலை ரமண மகரிஷி “நான் யார்?” என்ற கேள்வியை அடிப்படையாகக் கொண்ட நேரடியான அத்வைத விசாரணையைப் போதித்தார். இன்று மிகப் பரவலாக அறியப்பட்ட அத்வைத வடிவம் அவருடைய போதனையே.

இந்தக் கருத்துடன் வாழ்தல்

அத்வைதத்தைச் சொல்வது எளிது; உணர்வது கடினம் என்று அதுவே ஒப்புக்கொள்கிறது. அகந்தை அப்படியே இருக்க, வெறுமனே “நான் பிரம்மம்” என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதற்கு எதிராக அதன் ஆசிரியர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள். தகுதியான ஆசிரியரிடமிருந்து போதனையைக் கேட்பது, ஐயங்கள் தீரும் வரை அதைச் சிந்திப்பது, அது தன் சொந்த நேரடிப் புரிதலாக ஆகும் வரை அதில் ஆழ்ந்து தியானிப்பது: இதுவே செவ்வியல் வழி.