அகங்காரம் என்றால் என்ன? உளவியலும் ஆன்மிகமும்
ஈகோ (Ego) என்றால் என்ன? எளிமையாகச் சொன்னால், ஈகோ என்பது நீங்கள் ஒரு தனித்த “நான்” என்ற உணர்வு: தனக்கென்று பெயர், கதை, விருப்பு வெறுப்புகள் கொண்ட ஒரு “நான்” உங்கள் அனுபவத்தின் மையத்தில் இருக்கிறது என்ற உணர்வு. இந்தச் சொல் இலத்தீன் மொழியில் “நான்” என்று பொருள்படும். இது மூன்று வெவ்வேறு விதங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது; அது பெரும் குழப்பத்தை உண்டாக்குகிறது. அன்றாடப் பேச்சில் அது கர்வம் அல்லது தற்பெருமை. உளவியலில் அது குணநலனின் ஒழுங்கமைந்த, உணர்வுநிலைப் பகுதி. இந்திய ஆன்மிக உபதேசத்தில் அதற்கு நெருக்கமான சொல் அகங்காரம், “நான்-ஐ உண்டாக்குவது”; அது இவ்விரண்டையும் விட ஆழமான ஒன்றைக் குறிக்கிறது.
உளவியலில் ஈகோ
உளவியல் பொருள் முக்கியமாகச் சிக்மண்ட் ஃபிராய்டிடமிருந்து வருகிறது. அவர் ஜெர்மன் மொழியில் எழுதினார்; “நான்” என்பதற்கான சாதாரணச் சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்; அவருடைய ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் அதை இலத்தீன் “ego” என்று மாற்றினர். ஃபிராய்டின் மாதிரியில் மனதுக்கு மூன்று பகுதிகள். இட் (id) என்பது பச்சையான உந்துதல்களும் ஆசைகளும் சேர்ந்த களஞ்சியம். சூப்பர்ஈகோ (superego) என்பது பெற்றோர், சமூகம் ஆகியவற்றின் உள்வாங்கப்பட்ட குரல். ஈகோ இவ்விரண்டுக்கும் இடையில் நின்று யதார்த்தத்தைக் கையாள்கிறது: திட்டமிடுகிறது, முடிவெடுக்கிறது, உடனடி இன்பத்தைத் தள்ளிப்போடுகிறது, மனிதனை இயங்க வைக்கிறது.
இந்தப் பொருளில் ஈகோ கெட்ட விஷயமே அல்ல. உளவியலாளர்கள் “வலுவான ஈகோ” என்பதை ஆரோக்கியத்தின் அடையாளமாகப் பேசுகின்றனர்: மன அழுத்தம், விமர்சனம், ஏமாற்றம் ஆகியவற்றை உடைந்துபோகாமல் தாங்கக்கூடிய நிலையான தன்னுணர்வு என்று பொருள். இந்தப் பொருளில் பலவீனமான ஈகோ உள்ளவர் பணிவானவர் அல்ல; அவர் எளிதில் உடைபவர்.
அகங்காரம் என்றால் என்ன?
அகங்காரம் என்பது “அஹம்” (“நான்”), “காரம்” (“உண்டாக்குவது”) என்பவற்றின் சமஸ்கிருதக் கூட்டுச்சொல். “நான் இந்தக் குறிப்பிட்ட நபர்” என்ற உணர்வை உண்டாக்கி, அனுபவத்தின் மேல் “என்னுடையது” என்று முத்திரை குத்தும் செயல்பாடு அது.
சாங்கிய, யோக முறைகளில், அகங்காரம் இயற்கையிலிருந்து தோன்றும் பரிணாமங்களில் ஒன்று; புத்திக்குப் பின் எழுகிறது. வேதாந்தத்தில் அது அந்தக்கரணத்தின் நான்கு அம்சங்களில் ஒன்றாக, மனம், புத்தி, சித்தம் ஆகியவற்றோடு சேர்த்துக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இரண்டிலும் முக்கியமான கருத்து ஒன்றே. அகங்காரம் மனக் கருவிகளின் ஒரு பகுதி; உண்மையான தானான ஆத்மா அல்ல. தான் என்பது தூய அறிவுணர்வு. அந்த அறிவுணர்வு ஓர் உடலோடும் மனதோடும் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டு “நான் இந்த உடல், நான் புத்திசாலி, நான் அவமதிக்கப்பட்டேன்” என்று சொல்லும்போது நிகழ்வதே அகங்காரம்.
ஆகவே அகங்காரம் வெறும் ஆணவம் மட்டுமல்ல. “நான் பயனற்றவன்” என்று நினைப்பவர், “நான் பெரியவன்” என்று நினைப்பவரைப் போலவே அதன் பிடியில் இருக்கிறார். இரண்டும் ஒரே மையத்தைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்ட கதைகள்.
தமிழ் மரபில் அகங்காரம்
அகங்காரத்துக்குத் தமிழில் ஒரு சுருக்கமான சொற்றொடர் உண்டு: “யான், எனது”, அதாவது “நான், என்னுடையது”. திருக்குறள் துறவு அதிகாரத்தில், “நான்”, “என்னுடையது” என்ற செருக்கை அறுப்பவன் தேவர்களுக்கும் எட்டாத உயர்ந்த உலகை அடைவான் என்கிறது:
யான்எனது என்னும் செருக்கறுப்பான் வானோர்க்கு உயர்ந்த உலகம் புகும்
சைவ சித்தாந்தம் ஆணவம் பற்றிப் பேசுகிறது: ஆன்மாவைப் பற்றிக்கொண்டு அதைச் சிறியதாகவும், தனித்ததாகவும், தன்னலம் சார்ந்ததாகவும் உணரச் செய்யும் மூல மலம். கன்மம், மாயை ஆகியவற்றை விட ஆழமானதாக, மூன்று தளைகளில் மிக அடிப்படையானதாக அது கருதப்படுகிறது; இறுதியில் அருளால் நீக்கப்படுகிறது.
ரமண மகரிஷி அகங்காரத்தை “நான் என்ற எண்ணம்” என்று விவரித்தார்: மற்ற எல்லா எண்ணங்களும் தோன்றும் முதல் எண்ணம். அதற்குத் தனக்கென்று சாரம் எதுவும் இல்லை என்றும், ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பலவற்றைப் பற்றிக்கொள்வதால் மட்டுமே அது நிலைத்திருக்கிறது என்றும், ஆகவே நேரடியாக அதைத் தேடும்போது அது மங்கிவிடுகிறது என்றும் அவர் கற்பித்தார். அந்த முறை ரமண மகரிஷியின் “நான் யார்?” என்ற கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
அகங்காரம் கெட்டதா? அதை அழிக்க வேண்டுமா?
ஆன்மிக நூல்கள் அடிக்கடி “அகங்காரத்தைக் கொல்லுதல்” பற்றிப் பேசுகின்றன; அந்தச் சொற்றொடர் எளிதில் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. இயங்கும் திறனை இழக்கவோ, உரையாடலில் “நான்” என்று சொல்வதை நிறுத்தவோ, உங்களைப் பேணிக்கொள்வதை நிறுத்தவோ எந்த மரபும் கேட்பதில்லை. உளவியல் ஈகோ ஒரு கருவி; ஆரோக்கியமான கருவி பயனுள்ளது.
இந்தக் கருவியே நீங்கள் என்ற நம்பிக்கையைத்தான் மரபுகள் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றன. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் “நான்” தற்காக்கப்பட வேண்டியிருக்கும்போது சிக்கல் தொடங்குகிறது: அது வெல்ல வேண்டும், புகழப்பட வேண்டும், சரியாக இருக்க வேண்டும். அந்தத் தற்காப்பான தன்னலக் கவலையே பெரும் கோபம், பொறாமை, மனக்காயம் ஆகியவற்றின் மூலம்.
அறியப்பட்ட ஒரு பொறியும் உண்டு. அகங்காரம் ஆன்மிகத்தையே தீனியாகக் கொள்ளலாம்: மற்றவர்களை விடத் தான் அதிகப் பற்றற்றவன், அதிகப் பணிவானவன் என்று பெருமைப்படலாம். எல்லா மரபுகளின் ஆசிரியர்களும் இது பற்றி எச்சரிக்கின்றனர்.
அகங்காரத்தை எப்படிக் கையாள்வது?
முதல் படி வெறுமனே அதைக் கவனிப்பது. நீங்கள் அவமதிக்கப்பட்டதாக உணரும் தருணங்கள், கடைசி வார்த்தை உங்களுடையதாக இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றும் தருணங்கள், உங்களை மற்றவர்களோடு ஒப்பிடும் தருணங்கள் ஆகியவற்றைக் கவனியுங்கள். இது அவதானிப்பு, தன்னைத் தண்டிப்பது அல்ல.
பிறகு மரபுகள் முன்னேற பல வழிகளைத் தருகின்றன: பெயர் தேடாமல் செய்யும் தொண்டு, தன்னை விடப் பெரிய ஒன்றை மையத்தில் வைக்கும் பக்தி, “நான்” என்பது உண்மையில் என்ன என்ற விசாரம். ஒவ்வொன்றும் அதன் பிடியைப் படிப்படியாகத் தளர்த்துகிறது.