சமாதி என்றால் என்ன: யோகத்தில் ஒன்றுதலும் மகான்களின் சமாதியும்

By யோக குடில்

சமாதி என்பது ஒரு சமஸ்கிருதச் சொல். தியானத்தில் மனம் முழுமையாக ஒன்றிய நிலையை அது குறிக்கிறது. அந்நிலையில் மனம் மிகவும் அமைதியாகவும் ஒருமுகப்பட்டும் இருப்பதால், “நான் தியானிக்கிறேன்” என்ற தனி உணர்வே மறைந்துவிடுகிறது. சம் (“ஒன்றாக”), ஆ (“நோக்கி”), தா (“வைத்தல்”) என்ற வேர் ஆகியவற்றிலிருந்து இச்சொல் உருவானது. எனவே சமாதி என்பதன் நேர்ப்பொருள் “ஒன்றுசேர்த்து வைத்தல்” அல்லது “திரட்டுதல்”. இந்தியாவில் இச்சொல்லுக்கு இன்னொரு பரவலான பயன்பாடும் உண்டு: ஒரு மகானின் அடக்கத்தலம் அல்லது அதன் மேல் எழுப்பப்பட்ட கோயில்.

யோக சூத்திரத்தில் சமாதி

பதஞ்சலி தம் எட்டு உறுப்பு யோகத்தில் (அஷ்டாங்க யோகம்) சமாதியை எட்டாவது, இறுதி உறுப்பாகக் கூறுகிறார். அதற்கு முந்தைய உறுப்புகள்: ஒழுக்க நெறிகளும் கடைப்பிடிப்புகளும், ஆசனம், மூச்சை ஒழுங்குபடுத்துதல் (பிராணாயாமம்), புலன்களை உள்ளிழுத்தல், ஒருமுகப்படுத்துதல், தியானம். இவற்றில் கடைசி மூன்றும் ஒரே தொடர் வளர்ச்சியாக அமைகின்றன. தாரணையில் மனம் ஒரு பொருளின் மீது நிறுத்தப்படுகிறது. தியானத்தில் கவனம் இடைவிடாமல் அதை நோக்கிப் பாய்கிறது. சமாதியில், பதஞ்சலியின் கருத்துச் சாரப்படி, அந்தப் பொருள் மட்டுமே ஒளிர்கிறது; மனம் தன் சொந்த வடிவை இழந்தது போல் ஆகிறது.

இதற்கு அடிக்கடி சொல்லப்படும் ஓர் ஒப்புமை உண்டு: இசையில் ஆழ்ந்துபோன ஒருவருக்குச் சிறிது நேரம் “நான் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்ற எண்ணமே இருப்பதில்லை. அதே ஒன்றுதலை வேண்டுமென்றே, நிலையாக, இன்னும் மிக ஆழமாக அடைவதே சமாதி.

சமாதியில் வகைகள் உண்டா?

உண்டு. ஒரு பொருளோ எண்ணத்தின் விதையோ இன்னும் இருக்கும் சமாதியையும், அவை எதுவும் இல்லாத சமாதியையும் பதஞ்சலி வேறுபடுத்துகிறார். முதலாவதான சம்பிரஞ்ஞாத சமாதியில், தியானிக்கப்படும் பொருளைப் பற்றிய நுட்பமான உணர்வு இருக்கிறது. இரண்டாவதான அசம்பிரஞ்ஞாத சமாதியில் பொருள் எதுவுமே இல்லை; அதன் முழுமையான வடிவத்தை இறுதி விடுதலையுடன் பதஞ்சலி இணைக்கிறார்.

வேதாந்தமும் பிற்கால யோக நூல்களும் இதைப் போன்ற இன்னோர் இணைச் சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. சவிகல்ப சமாதி என்பது, அறிபவன், அறியப்படுவது என்ற வேறுபாட்டின் சிறு சுவடு இன்னும் எஞ்சியிருக்கும் ஒன்றுதல். நிர்விகல்ப சமாதி அத்தகைய வேறுபாடு எதுவும் இல்லாத ஒன்றுதல். சில ஆசிரியர்கள், குறிப்பாக ரமண மகரிஷி, சகஜ சமாதி என்ற “இயல்பு” நிலையையும் சேர்க்கிறார்கள். அந்நிலையில் உணர்ந்த ஒருவர் உண்ணும்போதும், பேசும்போதும், வேலை செய்யும்போதும் அந்த அமைதியில் நிலைத்திருக்கிறார். இந்தப் பார்வையில், சமாதி என்பது உள்ளே நுழைந்து வெளியே வரும் ஒரு மயக்க நிலை அல்ல; அது நிலைபெற்ற ஒரு புரிதல்.

பௌத்தமும் இதே சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது. பொதுவாக “நல்ல ஒருமுகப்பாடு” என மொழிபெயர்க்கப்படும் “சம்யக் சமாதி”, உன்னத எண்வழிப் பாதையின் இறுதிக் கூறு. அங்கு அது உள்ளொளிக்கு (insight) அடிப்படையாகப் பயன்படுகிறதே தவிர, இலக்காகக் கருதப்படுவதில்லை.

திருமந்திரத்தில் சமாதி

தமிழ் மரபுக்கும் இதற்கென ஒரு செவ்வியல் விளக்கம் உண்டு. திருமூலரின் திருமந்திரம் தன் மூன்றாம் தந்திரத்தில் யோகத்தின் எட்டு உறுப்புகளையும் விவரித்து, சமாதியுடன் நிறைவு செய்கிறது. திருமூலருக்கு இந்த ஒன்றுதல் சிவனுடன் இணைதல். அவர் யோகத்தின் மொழியை அன்பின் மொழியுடனும் அருளின் மொழியுடனும் இணைக்கிறார்.

மகானின் அடக்கத்தலம் ஏன் சமாதி எனப்படுகிறது?

உணர்ந்த ஒருவர் உடலை விடும்போது, அவர் இறந்துவிட்டார் என்று மரபு சொல்வதில்லை. அவர் மகாசமாதி, அதாவது “பெரும் சமாதி” அடைந்தார் என்று சொல்கிறது. இது இறுதியான, விழிப்புணர்வுடன் கூடிய ஒன்றுதலைக் குறிக்கிறது. இதன் நீட்சியாக, அவர் உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடமும் சமாதி என்று அழைக்கப்படலாயிற்று. இத்தகைய மகான்கள் வழக்கமாக எரியூட்டப்படுவதில்லை, அடக்கம் செய்யப்படுகிறார்கள்; பெரும்பாலும் தியான ஆசனத்தில் அமர்ந்த நிலையில். அந்த இடத்தின் மேல் ஒரு கோயில் எழுப்பப்படுகிறது.

தமிழ்நாட்டில் இத்தகைய சமாதிகள் பல உள்ளன. ஒரு சித்தரோ மகானோ உயிருடன் இருக்கும்போதே தாமாக முன்வந்து சமாதியில் அமர்ந்து, இன்னும் அங்கேயே இருக்கிறார் என்று மரபு நம்பும் இடங்களுக்கு ஜீவசமாதி என்ற சொல் பயன்படுகிறது. பதினெண் சித்தர்கள் ஒவ்வொருவரும் மரபுப்படி ஓர் இடத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறார்கள்: எடுத்துக்காட்டாக, போகர் பழனியுடனும், திருமூலர் சிதம்பரத்துடனும். இந்தத் தொடர்புகள் மரபையும் உள்ளூர் நம்பிக்கையையும் சார்ந்தவை, வரலாற்றுப் பதிவுகளை அல்ல; பட்டியல்களும் இடத்துக்கு இடம் மாறுபடுகின்றன.

சமாதியை எப்படி அணுகுவது?

செவ்வியல் நூல்கள் சமாதியைத் தனியாக முயன்று பார்க்கும் ஒரு உத்தியாகக் கருதுவதில்லை; முழுப் பாதையின் கனியாகவே கருதுகின்றன. பதஞ்சலி ஒழுக்கமான வாழ்வை முதலில் வைக்கிறார். நீண்ட, இடைவிடாத பயிற்சியும் வைராக்கியமும் சேரும்போது மனம் நிலைபெறுகிறது என்கிறார். இறைவனிடம் சரணடைதலே அதைக் கைகூட்டும் என்று பக்தி மரபுகள் சேர்த்துக் கூறுகின்றன. தொடங்குவதற்கு ஒரு நடைமுறை வழி தியானம் சரியாகச் செய்வது எப்படி என்ற கட்டுரையில் உள்ளது.

ஆழ்ந்த தியானப் பயிற்சியை, குறிப்பாகத் தீவிரமான மூச்சுக் கட்டுப்பாட்டுடன் சேர்த்துச் செய்வதை, தகுதியான ஆசிரியரிடம் கற்பதே நல்லது. உடல்நலம் அல்லது மனநலம் சார்ந்த பிரச்சினை உள்ள எவரும் அதைத் தொடங்கும் முன் மருத்துவரை அணுக வேண்டும்.

சமாதியை ஓர் அனுபவமாகத் துரத்துவதற்கு எதிராகவும் நூல்கள் எச்சரிக்கின்றன. வழியில் காட்சிகள், பேரின்பம், வழக்கத்துக்கு மாறான நிலைகள் தோன்றலாம்; அவற்றைப் பற்றிக்கொண்டால் அவை தடைகளே என்று யோக நூல்கள் கருதுகின்றன. ஒருவரின் சமாதி, அதன் பிறகு எஞ்சியிருப்பதைக் கொண்டே அளக்கப்படுகிறது: அடங்கிய அகந்தை, நிலையான கவனம், குறைந்த எதிர்வினை. சமாதி மட்டுமே விடுதலையா என்ற கேள்விக்குப் பல்வேறு மரபுகள் வெவ்வேறு விடை தருகின்றன. அதன் உயர்ந்த வடிவம் விடுதலையே என்று யோக நூல்கள் சொல்ல முனைகின்றன; ஆன்ம ஞானமே விடுவிக்கிறது, சமாதி அதற்குத் துணை செய்கிறது என்று வேதாந்தம் கருதுகிறது.