ஆன்மிகவாதி: உண்மையான அடையாளங்களும் வெளிவேடமும்
ஆன்மிகவாதி (Spiritual person) என்பவர் உண்மையைத் தேடும் உள் தேடலால் வாழ்க்கை வழிநடத்தப்படுபவர்; அவருடைய குணம் அதைக் காட்டும்: யார் பார்க்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்து மாறாத நேர்மை, பணிவு, தன்னடக்கம், கருணை. தோற்றத்துக்கும் இதற்கும் பெரிய தொடர்பில்லை. காவி உடை, மணிமாலை, தாடி, சைவ உணவு, அமைதியான பேச்சு ஆகியவை ஆன்மிக வாழ்க்கையுடன் சேர்ந்து வரலாம்; ஆனால் அது இவற்றால் ஆனது அல்ல. வெளி அடையாளங்களை நகலெடுப்பது எளிது, உள் அடையாளங்களை அல்ல என்று ஒவ்வொரு பெரிய மரபும் எச்சரிக்கிறது.
உண்மையான ஆன்மிகவாதியின் அடையாளங்கள் என்ன?
செவ்வியல் விவரிப்புகள் வியக்கத்தக்க அளவில் ஒத்துப்போகின்றன. பகவத் கீதை தன் இரண்டாம் அத்தியாயத்தின் இறுதிப் பகுதியில், நிலைத்த ஞானம் உள்ளவரைத் துயரத்தால் கலங்காதவர், இன்பத்துக்கு ஏங்காதவர், பற்று, அச்சம், சினம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டவர் என்று விவரிக்கிறது. அதன் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம், இறைவனுக்குப் பிரியமான பக்தரை எந்த உயிரிடமும் பகைமை கொள்ளாதவர், நட்பும் இரக்கமும் உள்ளவர், புகழ்ச்சியிலும் இகழ்ச்சியிலும் ஒரே நிலையில் இருப்பவர் என்று விவரிக்கிறது.
அன்றாட மொழியில் சொன்னால், அடையாளங்கள் இவை:
- சிறிய விஷயங்களிலும், தமக்கு இழப்பு ஏற்படும்போதும் உண்மை பேசுவார்கள்.
- பணிவை வெளிக்காட்டாமலேயே பணிவாக இருப்பார்கள்.
- லாபத்திலும் நஷ்டத்திலும், புகழ்ச்சியிலும் விமர்சனத்திலும் ஓரளவு சமநிலையில் இருப்பார்கள்.
- ஒரு பணியாளரையும் ஒரு முக்கிய விருந்தினரையும் ஒரே மரியாதையுடன் நடத்துவார்கள்.
- தங்கள் பயிற்சியைப் பற்றியோ அனுபவங்களைப் பற்றியோ பேச வேண்டிய தேவை அவர்களுக்கு இருக்காது.
- அவர்களுடைய கருணை நடைமுறையானது: உதவுவார்கள், பிறகு அதைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்ல மாட்டார்கள்.
- தவறை ஒப்புக்கொள்ள முடியும்.
வெளிவேடம் பற்றித் தமிழ் மரபு என்ன சொல்கிறது?
அது வழக்கத்துக்கு மாறாக நேரடியானது. மனம் மாறாமலேயே துறவியின் தோற்றத்தை அணிபவர்களைக் குறித்து, திருக்குறளில் கூடா ஒழுக்கம் என்ற அதிகாரம் உள்ளது. அதன் இறுதிக் குறள் (குறள் 280):
மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா உலகம் பழித்தது ஒழித்து விடின்
உலகம் பழிக்கும் செயல்களைக் கைவிட்டால், தலையை மழிக்கவோ சடைமுடி வளர்க்கவோ தேவையில்லை என்பது பொருள். குறள் 34 நேர்மறையான கருத்தைச் சொல்கிறது:
மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்தறன் ஆகுல நீர பிற
மனத்தில் மாசு இல்லாமல் இருப்பதே அறம் முழுவதும்; மற்றவை வெறும் ஆரவாரம்.
சித்தர்கள் இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்றார்கள். உள் புரிதல் இல்லாமல் செய்யப்படும் சடங்குகளைச் சிவவாக்கியரின் பாடல்கள் கேலி செய்கின்றன. இறைவன் உள்ளே இருக்கும்போது ஏன் வெளியே தேடுகிறாய் என்று சாரமாகக் கேட்கின்றன. திருமூலரின் புகழ்பெற்ற போதனை, அன்பும் சிவமும் இரண்டல்ல ஒன்றே என்பது, அளவுகோலைத் தெளிவாக வைக்கிறது: ஆன்மிக முன்னேற்றத்தின் அளவு அன்பு.
வேடமாக இருக்கக்கூடும் என்பதற்கான அடையாளங்கள்
யாருடைய உள்ளத்தையும் தீர்ப்பிடாமலேயே, சில போக்குகளை நியாயமான எச்சரிக்கைகளாகக் கொள்ளலாம். தம்முடைய நிலையையோ அற்புதங்களையோ விளம்பரம் செய்பவர். தனிப்பட்ட கீழ்ப்படிதலையோ பணத்தையோ ரகசியத்தையோ கோருபவர். தமக்குக் “கீழே” உள்ளவர்களிடம் கடுமையும் செல்வந்தர்களிடம் இனிமையும். கேள்வி கேட்கப்படும்போது கோபம். பொது போதனைக்கும் தனிப்பட்ட நடத்தைக்கும் இடையிலான இடைவெளி.
சொல்வன்மையும் சான்று அல்ல. ஒருவர் பற்றின்மை பற்றியும் அத்வைதம் பற்றியும் அழகாகப் பேசிக்கொண்டே அகந்தையால் ஆளப்படலாம். யாரையும் வழிகாட்டியாக நம்புவதற்கு முன், அவருடைய நடத்தையை நீண்ட காலம், குறிப்பாகச் சிறிய, கவனமற்ற தருணங்களில், கவனிக்க வேண்டும் என்பது பழைய அறிவுரை.
ஆன்மிகவாதிக்குக் குடும்பம், வேலை, குறைகள் இருக்கலாமா?
மூன்றுக்கும் ஆம். நெறியோடு வாழும் இல்லறத்தாரைத் திருக்குறள் போற்றுகிறது. திருவள்ளுவரே திருமணமானவர், ஒரு தொழில் செய்தவர் என்று மரபு விவரிக்கிறது. நாயன்மாரில் பலர் இல்லறத்தாராக இருந்தார்கள்; பிற்கால அருளாளர்கள் பலரும் அப்படியே.
குறைகளைப் பொறுத்தவரை, ஆன்மிகம் என்பது ஒரு திசை; முடிந்துவிட்ட நிலை அல்ல. உண்மையான ஒருவருக்கும் மனநிலை மாற்றங்களும் பலவீனங்களும் இருக்கும். வேறுபாடு என்னவென்றால், அவர்கள் தங்கள் குறைகளைக் காண்கிறார்கள், அவற்றை நியாயப்படுத்துவதில்லை, அவற்றைத் திருத்த முயன்றுகொண்டே இருக்கிறார்கள். மாணிக்கவாசகர், அப்பர் போன்ற சைவ அருளாளர்கள் தங்கள் பாடல்களைத் தம்முடைய தகுதியின்மை பற்றிய ஒப்புதல்களால் நிரப்புகிறார்கள். உண்மையான பக்தர்கள் தங்களை எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்பதை இது நமக்குச் சொல்கிறது.
இந்தக் கேள்வியை நன்றாகப் பயன்படுத்துதல்
இந்த அடையாளங்களை மற்றவர்களை மதிப்பிடும் சரிபார்ப்புப் பட்டியலாகப் பயன்படுத்தத் தூண்டுதல் ஏற்படும். ஆனால் இந்தக் கேள்வியை முதன்மையாகத் தம்மை நோக்கியே திருப்பும்படி மரபுகள் சொல்கின்றன. கடந்த ஆண்டைவிட நான் அதிக உண்மையானவனாக இருக்கிறேனா? தனிமையிலும் பொதுவிலும் ஒரே மாதிரி நடந்துகொள்கிறேனா? என் பயிற்சி என்னை மென்மையானவனாக்குகிறதா, அல்லது பெருமிதம் கொண்டவனாக மட்டுமே ஆக்குகிறதா?
இறுதியில், ஓர் ஆன்மிகவாதி தாம் சொல்லிக்கொள்வதால் அல்லாமல், அவர் அருகில் இருக்கும்போது எப்படி உணர்கிறோம் என்பதாலேயே அதிகம் அடையாளம் காணப்படுகிறார்: மக்கள் சற்று அமைதியாகவும், தம்மிடம் சற்று நேர்மையாகவும் திரும்புகிறார்கள். அத்தகைய குணம் காலப்போக்கில் எப்படி வளர்கிறது என்பதே எங்கள் ஆன்மிக வளர்ச்சி கட்டுரையின் பொருள்.