பணிவு என்றால் என்ன? அது எது, எது அல்ல
பெரும்பாலான அகராதிகள் பணிவுக்கு (Humility) தரும் பொருள் எளிமையானது: தன் முக்கியத்துவம் பற்றிய அடக்கமான பார்வை. பணிவுள்ள ஒருவருக்கு மற்றவர்களை விடச் சிறந்தவராகக் காணப்பட வேண்டிய தேவை இல்லை; தன் தவறை ஒப்புக்கொள்ள முடியும்; யாரிடமிருந்தும் கற்க முடியும். ஆங்கிலச் சொல் “humility” இலத்தீன் humilitas என்பதிலிருந்து வருகிறது; அது humilis, “தாழ்ந்த” என்பதிலிருந்து; அது humus, மண் அல்லது தரை என்பதிலிருந்து. பணிவாக இருப்பது, நேர்ப்பொருளில், தரைக்கு அருகில் இருப்பது.
தமிழில் இதற்கு நெருக்கமான சொற்கள் பணிவு (வணங்குதல், மென்மை), அடக்கம் (கட்டுப்பாடு, உள்ளடங்கிய தான்). சமஸ்கிருதத்தில் வினயம்; பகவத் கீதை அமானித்வம் என்ற கவனத்தை ஈர்க்கும் சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது: மதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற விருப்பம் இல்லாமை.
பணிவு எது அல்ல
பணிவு அடிக்கடி வேறு மூன்று விஷயங்களோடு குழப்பிக்கொள்ளப்படுகிறது.
அது தாழ்வு மனப்பான்மை அல்ல. “நான் பயனற்றவன், என்னால் எதுவும் முடியாது” என்று சொல்பவர் இன்னும் பெரும்பாலும் தன்னைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறார். பணிவு ஒரு துல்லியமான பார்வைக்கு நெருக்கமானது: உங்களால் என்ன முடியும் என்று அறிவது, என்ன முடியாது என்று அறிவது, இரண்டையும் பகட்டாகக் காட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பது.
அது பலவீனமோ மௌனமோ அல்ல. பணிவுள்ள ஒருவர் முரண்படலாம், மறுக்கலாம், தலைமை தாங்கலாம். மாறுவது நோக்கம்தான். அவர் பேசுவது ஏதோ சொல்லப்பட வேண்டியிருப்பதால்; வெல்ல வேண்டிய தேவை இருப்பதால் அல்ல.
அது போலிப் பணிவு அல்ல. மக்கள் இன்னும் அதிகமாகப் புகழ வேண்டும் என்பதற்காகப் புகழ்ச்சியை உரக்க மறுப்பது வேடம் போட்ட கர்வமே. உண்மையான பணிவு பொதுவாகக் கவனிக்கப்படாமலே போகிறது, அதை உடையவராலும் கூட.
இதைச் சொல்லும் ஒரு பொதுவான வழி: பணிவு என்பது உங்களைக் குறைவாக நினைப்பது அல்ல, உங்களைப் பற்றிக் குறைவாக நினைப்பது.
பணிவு ஏன் ஒரு நற்பண்பாகக் கருதப்படுகிறது?
நடைமுறையில், கற்றலைச் சாத்தியமாக்குவது பணிவுதான். ஏற்கெனவே நிரம்பிய கோப்பையில் மேலும் நீர் ஊற்ற முடியாது; தனக்குத் தெரியும் என்று உறுதியாக இருக்கும் மனம் ஒரு திருத்தத்தை ஏற்க முடியாது. “நான் தவறு செய்தேன்” என்று சொல்ல முடிந்தவர்கள், அப்படிச் சொல்ல முடியாதவர்களை விட வேகமாகத் தங்கள் உறவுகளையும் வேலையையும் சீர்செய்கிறார்கள்.
திருக்குறள் அடக்கமுடைமை என்ற ஓர் அதிகாரத்தையே தருகிறது. அதன் முதல் குறள் (குறள் 121), அடக்கம் ஒருவரைத் தேவர்களிடையே சேர்க்கும், அடங்காமை ஆழ்ந்த இருளுக்குள் தள்ளிவிடும் என்கிறது:
அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும் அடங்காமை ஆரிருள் உய்த்து விடும்
இன்னொரு இடத்தில், இனியவை கூறல் அதிகாரத்தில், பணிவும் இன்சொல்லுமே ஒருவருக்கு உண்மையான அணிகலன்கள், மற்றவை அணிகலன்கள் அல்ல என்பதே திருவள்ளுவர் சொல்வதன் சாரம்:
பணிவுடையன் இன்சொலன் ஆதல் ஒருவற்கு அணியல்ல மற்றுப் பிற
அவருக்குப் பணிவு ஒரு தனிப்பட்ட உணர்வு அல்ல. ஒருவர் பேசும் விதத்திலும் நடந்துகொள்ளும் விதத்திலும் அது வெளிப்படுகிறது. மேலும் அறிய எங்கள் திருக்குறள் வழிகாட்டியைப் படியுங்கள்.
ஆன்மிகப் பரிமாணம்
கீதையின் பதின்மூன்றாம் அத்தியாயத்தில், உண்மையான ஞானத்தை உருவாக்கும் பண்புகளைக் கிருஷ்ணர் பட்டியலிடுகிறார்; அந்தப் பட்டியல் அமானித்வம், கர்வமின்மை என்பதில் தொடங்குகிறது. இங்கே ஞானம் என்பது தகவல் அல்ல. அது ஒரு வாழும் முறை; அது தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்வதில் தொடங்குகிறது.
தமிழ்ச் சைவ அருளாளர்கள் இதையே தங்கள் முழு வாழ்க்கை முறையாக ஆக்கினர். அருளாளர்களைப் பட்டியலிடும் சுந்தரரின் புகழ்பெற்ற பதிகம் ஒரே சொற்றொடரை மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது: “அடியார்க்கும் அடியேன்”, “நான் அடியார்களுக்கும் அடியவன்”. அவர் இறைவனுக்கு நேரடியாகத் தொண்டு செய்வதாக உரிமை கோரவில்லை. தொண்டு செய்பவர்களுக்கும் கீழே தம்மை வைத்துக்கொள்கிறார். நாயன்மார்களின் கதைகள், அடியார்களிடையே தங்களைக் கடைசியானவர்களாகக் கருதிய அரசர்கள், படைத்தலைவர்கள், அறிஞர்கள் ஆகியோரால் நிறைந்தவை.
ஆன்மிக மரபுகள் இதில் ஏன் இவ்வளவு அக்கறை கொள்கின்றன? ஏனென்றால் உள்நோக்கிய பாதையில் முக்கியத் தடை, தனித்த, முக்கியமான “நான்” என்ற உணர்வுதான் என்பதில் அவற்றில் பெரும்பாலானவை ஒன்றுபடுகின்றன. கர்வம் அந்த உணர்வுக்குத் தீனி போடுகிறது; பணிவு அதை மெலியச் செய்கிறது. இப்படிப் பார்த்தால், பணிவு ஆன்மிக வாழ்வின் மேல் சேர்க்கப்பட்ட நல்ல நடத்தை அல்ல. அது அகங்காரத்தின் தளர்வே.
பணிவை எப்படிப் பயில்வது?
ஒரு சட்டையை அணிவதுபோல் பணிவை அணிந்துகொள்ள முடியாது; “பணிவாக நடிக்க” முயல்வது போலியான வகையையே உண்டாக்குகிறது. அதைச் சுற்றியுள்ள சிறிய விஷயங்களைத்தான் பயில முடியும்:
- பதில் சொல்வதற்கு முன் முழுமையாகக் கேட்டல்
- தெரியாதபோது “எனக்குத் தெரியாது” என்று சொல்லுதல்
- பெயர் சொல்லிப் பாராட்டுதல்
- யாரும் பார்க்காத பயனுள்ள வேலையைச் செய்தல்
- நீண்ட தற்காப்பு இல்லாமல் திருத்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்
காலப்போக்கில் இந்தப் பழக்கங்கள் அவற்றைச் செய்பவரையே மாற்றுகின்றன. நம்மிடம் இருப்பவற்றில் எவ்வளவு நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டது என்று நினைவுகூருமாறும் பல மரபுகள் பரிந்துரைக்கின்றன: நம் மொழி, நம் உணவு, நம் ஆசிரியர்கள், உடலே கூட. நன்றியுணர்வும் பணிவும் ஒரே வேரிலிருந்து வளர்கின்றன; ஏனென்றால் இரண்டும் நம்மை நாமே படைக்கவில்லை என்று காண்பதில் தொடங்குகின்றன.