ஆன்மீகமும் சமயமும்: வேறுபாடு என்ன?

By யோக குடில்

ஆன்மீகமா, சமயமா என்ற கேள்விக்குச் சுருக்கமான பதில் இது: சமயம் என்பது வேதநூல்கள், சடங்குகள், வழிபாட்டுத் தலங்கள், ஒரு சமூகம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட, ஒழுங்கமைந்த, பகிரப்பட்ட மரபு. ஆன்மீகம் என்பது உண்மைக்கும் இறைவனுக்குமான ஒருவரின் சொந்த உள் தேடல். சமயத்தில் நீங்கள் சேர்ந்திருக்கலாம். ஆன்மீகத்தை நீங்களே செய்ய வேண்டும். இரண்டும் எதிரெதிரானவை அல்ல. வரலாற்றின் பெரும்பகுதியில் ஆன்மீகம் சமயத்துக்குள்ளேயே, அதன் உள் மையமாக வாழ்ந்து வந்திருக்கிறது.

முக்கிய வேறுபாடுகள்

சமயம் கூட்டானது. அது திருவிழாக்களின் பொது நாள்காட்டி, பொதுப் பிரார்த்தனைகள், உணவு, நடத்தை பற்றிய விதிகள், பிறப்பு, திருமணம், இறப்புக்கான சடங்குகள் ஆகியவற்றைத் தருகிறது. குடும்பங்கள், அமைப்புகள் வழியாகக் கைமாறி வருகிறது; ஒருவர் பொதுவாக ஒரு சமயத்தில் பிறக்கிறார்.

ஆன்மீகம் தனிப்பட்டது. ஒரு சமூகம் எதைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதைவிட, ஒருவர் உண்மையில் எதைப் புரிந்துகொண்டார், எதை அனுபவித்தார் என்பதில்தான் அதற்கு அக்கறை. அதன் கேள்விகள் நேரடியானவை: நான் யார், எது உண்மை, துன்பத்திலிருந்து நான் எப்படி விடுபடுவது? அதை வாரிசாகப் பெற முடியாது. பாட்டியின் பக்தி தானாகப் பேரனுடையதாகிவிடுவதில்லை.

சமயம் நம்பிக்கையிலிருந்தும், ஆன்மீகம் விசாரணையிலிருந்தும் தொடங்க முனைகின்றன என்று பொதுவாகச் சொல்வதுண்டு. இது மிக நேர்த்தியான பிரிவு; ஏனெனில் ஒவ்வொரு சமயத்திலும் விசாரணையாளர்கள் உண்டு, ஒவ்வொரு தேடுபவரும் சில நம்பிக்கைகளைக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் அழுத்தத்தில் உள்ள ஓர் உண்மையான வேறுபாட்டை அது சுட்டுகிறது. சமயம் ஒரு மரபுக்கு விசுவாசத்தைக் கேட்கிறது. ஆன்மீகம் ஒருவர் தானே பார்ப்பதில் நேர்மையைக் கேட்கிறது.

அவை ஒன்றுசேரும் இடம்

இன்று “ஆன்மீகம்” என்று அழைக்கப்படும் ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு பயிற்சியும் ஏதோ ஒரு சமயத்தால் உருவாக்கப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்பட்டதுதான். தியானம், பிரார்த்தனை, உண்ணாநோன்பு, தீர்த்த யாத்திரை, புனிதப் பாடல், ஓர் ஆசிரியரின் வழிகாட்டல்: இவை கோயில்கள், மடங்கள், குரு பரம்பரைகள் வழியாகவே நமக்கு வந்தன. வெளிக் கட்டமைப்பு இல்லாமல் இருந்திருந்தால், உள் போதனை சில தலைமுறைகளுக்குள்ளேயே தொலைந்திருக்கக்கூடும்.

ஞானிகள் இந்த ஒன்றுசேர்வைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறார்கள். நாயன்மார்கள் ஒரு கோயில் மரபுக்குள் இருந்த சிவபக்தர்கள்; ஆனாலும் அவர்களின் பதிகங்கள் ஏக்கத்தையும் உணர்தலையும் பதிவு செய்யும் மிக அந்தரங்கமான பதிவுகள். அவர்களுக்கு எந்த இடைவெளியும் இருக்கவில்லை. சடங்கு வடிவம், அன்பு உள்ளடக்கம்.

இந்தியாவில் இந்தக் கோடு ஏன் வேறுவிதமாகத் தெரிகிறது?

இந்த இரண்டு சொற்களுக்கும் இடையிலான கூர்மையான வேறுபாடு பெரும்பாலும் நவீன மேற்கத்திய உலகில்தான் உருவானது; அங்கே “சமயம்” என்பது பெரும்பாலும் நிலையான கொள்கையுடைய ஒரே திருச்சபையைக் குறித்தது. இந்திய மொழிகள் விஷயங்களை அப்படிப் பிரிப்பதில்லை. பழைய சொற்கள், கடமை, நல்லொழுக்கம், உலகின் ஒழுங்கு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கும் தர்மம், ஒரு குறிப்பிட்ட மரபையோ நெறியையோ குறிக்கும் தமிழ்ச் சொற்களான மதம், சமயம் ஆகியவை. ஓர் இந்துக் குடும்பம் கோயிலுக்கும், தர்காவுக்கும், தேவாலயத்துக்கும் போகலாம், ஒரு குருவைப் பின்பற்றலாம்; இதில் எது சமயம், எது ஆன்மீகம் என்று ஒருபோதும் கேட்காமலே இருக்கலாம்.

அதே நேரம், உள்ளிருந்தே விமர்சனம் செய்த நீண்ட வரலாறும் இந்தியாவுக்கு உண்டு. தமிழ்ச் சித்தர்கள் இதற்கு மிகவும் அறியப்பட்ட எடுத்துக்காட்டு. இறைவன் உங்களுக்குள்ளேயே இருக்கும்போது, நட்டு வைத்த கல்லைச் சுற்றி வந்து மந்திரம் முணுமுணுப்பது ஏன் என்று சிவவாக்கியர் சாரமாகக் கேட்கிறார். மனிதகுலம் ஒரே குடும்பம், கடவுள் ஒருவரே என்று திருமூலரின் திருமந்திரம் அறிவிக்கிறது: “ஒன்றே குலமும் ஒருவனே தேவனும்”. இவர்கள் இருவருமே இறைவனுக்கோ வழிபாட்டுக்கோ எதிரானவர்கள் அல்லர். தன் நோக்கத்தை மறந்துவிட்ட வடிவமே அவர்களின் இலக்கு.

சமயம் இல்லாமல் ஆன்மீகமாக இருக்க முடியுமா?

முடியும். ஒழுங்கமைந்த எந்தச் சமயத்தையும் பின்பற்றாத பலர் தியானம், அறநெறி, ஆத்ம விசாரம் ஆகியவற்றில் தீவிரமாக இருக்கிறார்கள். இந்தப் பக்கத்தில் உள்ள ஆபத்து திசையின்றி அலைவது: ஒரு மரபோ, ஆசிரியரோ, சமூகமோ இல்லாமல், வசதியானதை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு கடினமானதைத் தவிர்ப்பது எளிது.

தலைகீழாகவும் நடக்கலாம். ஒருவர் ஆன்மீகமாக இல்லாமல் சமயவாதியாக இருக்கலாம்; எல்லாச் சடங்குகளையும் கடைப்பிடித்தபடியே கோபம், பேராசை, கர்வம் ஆகியவற்றில் மாறாமல் இருக்கலாம். இந்தப் பக்கத்தில் உள்ள ஆபத்து, வெளிப் பயிற்சி ஒரு பழக்கமாகவோ, குழு அடையாளமாகவோ ஆகிவிடுவது. புனிதத் தோற்றத்துக்குப் பின்னால் திருந்தாத மனத்தை மறைப்பவர்கள் பற்றித் திருக்குறளின் கூடாவொழுக்கம் அதிகாரம் வெளிப்படையாகவே பேசுகிறது.

நான் எதைப் பின்பற்ற வேண்டும்?

இது ஒரு தேர்வாக இருக்க வேண்டியதில்லை. நியாயமான ஒரு சித்திரம்: சமயம் ஆற்றின் கரை போல, ஆன்மீகம் தண்ணீர் போல. தண்ணீர் இல்லாத கரைகள் வறண்டவை. கரைகள் இல்லாத தண்ணீர் மெல்லியதாகப் பரவி எங்கும் போய்ச் சேராது. நீங்கள் ஒரு சமயத்தில் வளர்க்கப்பட்டிருந்தால், ஏற்கெனவே செய்வதன் உள் பொருளைத் தேடுவதே மிக இயல்பான அடுத்த அடி. இல்லையென்றால், அதே தேடல் நேர்மையான பயிற்சி, நல்ல சேர்க்கை வழியாக உங்களுக்கும் திறந்திருக்கிறது.

உள் தேடலைப் பற்றிய இன்னும் முழுமையான விவரத்துக்கு, ஆன்மீகம் என்றால் என்ன பாருங்கள்.