நான் யார்? மிகப் பழமையான ஆன்மிகக் கேள்வி
“நான் யார்?” என்ற கேள்வி, உங்கள் பெயர், உடல், வேலை, கடந்துபோகும் எண்ணங்கள் எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கி வைத்த பிறகு உண்மையில் நீங்கள் என்ன என்று கேட்கிறது. இந்திய ஆன்மிக மரபுகளில் மிகப் பொதுவான பதில் இது: உடலையும் மனதையும் அறிகின்ற அறிவுணர்வே நீங்கள்; உடலும் மனமும் அல்ல. மற்ற மரபுகள் வேறுவிதமாகப் பதில் சொல்கின்றன; சில மரபுகள் இந்தக் கேள்விக்கு நிலையான பதிலே இல்லை என்கின்றன. அவை அனைத்தும் பகிர்ந்துகொள்வது ஒன்றுதான்: இந்தக் கேள்வியை உண்மையாகக் கேட்க வேண்டும். ஏனென்றால் நம் பயமும் அமைதியின்மையும் பெரும்பாலும், நாம் ஒருபோதும் ஆராய்ந்து பார்க்காத ஒரு தன்னைப் பற்றிய எண்ணத்தின் மேல்தான் நிற்கின்றன.
வழக்கமான பதில்கள் ஏன் நிற்பதில்லை
ஒருவரிடம் அவர் யார் என்று கேட்டால் ஒரு பெயர், ஒரு குடும்பம், ஓர் ஊர், ஒரு தொழில், ஒரு மதம் என்று பதில் வரும். இவை அனைத்தும் அன்றாட வாழ்வில் உண்மைதான். ஆனால் இவை ஒவ்வொன்றும் உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டவை அல்லது பின்னர் பெற்றவை; ஒவ்வொன்றும் மாறக்கூடியவை. வேலை முடியும். அறுபது வயது உடல் ஆறு வயது உடல் அல்ல.
ஆனாலும் இந்த மாற்றங்கள் அனைத்தின் ஊடாகவும் ஏதோ ஒன்று இடைவிடாமல் “நான்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது. குழந்தையும் “நான்” என்றது; முதியவரும் “நான்” என்கிறார். ஆன்மிகக் கேள்வி அதைப் பற்றியதுதான். தான் “என்னுடையது” என்று சொன்னவை எல்லாம் மாறிய பிறகும் மாறாமல் நின்றது எது?
உபநிடதங்கள் என்ன சொல்கின்றன?
உபநிடதங்கள் இந்தக் கேள்வியை நீக்கல் முறையில் அணுகுகின்றன. தைத்திரீய உபநிடதம் மனிதனை ஒன்றினுள் ஒன்றாக அமைந்த ஐந்து அடுக்குகளாக விவரிக்கிறது: உணவால் ஆன உடல், உயிர்மூச்சு, மனம், புத்தி, ஆனந்தத்தின் அடுக்கு. தேடுபவர் ஒவ்வோர் அடுக்கின் வழியாகவும் உள்நோக்கி அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, தான் இவை அனைத்தையும் விட நுட்பமானது என்று காட்டப்படுகிறார். பிருகதாரண்யக உபநிடதம் “நேதி, நேதி”, அதாவது “இது அல்ல, இது அல்ல” என்ற புகழ்பெற்ற சொற்றொடரைக் கொண்டு, ஒரு பொருளாகச் சுட்டிக்காட்டக்கூடிய அனைத்தையும் ஒதுக்கி வைக்கிறது.
மீதமிருப்பது ஆன்மா எனப்படுகிறது: மற்ற எல்லாவற்றையும் அறிந்திருக்கும் தான். உபநிடதங்கள் மேலும் சென்று, இந்தத் தான் பிரபஞ்சம் முழுவதன் பின்னால் உள்ள மெய்ம்மையான பிரம்மத்திலிருந்து வேறானது அல்ல என்கின்றன. இந்தக் கூற்றை எவ்வளவு நேரடியாகப் பொருள்கொள்வது என்பதில் வேதாந்தப் பள்ளிகள் வேறுபடுகின்றன.
தமிழின் பதில்: உடலுக்குள்ளேயே பார்
தமிழ்ச் சித்தர்கள் இதே கேள்வியை இன்னும் நேரடியாக, மண்ணோடு ஒட்டிய முறையில் கேட்டனர். திருமூலர் திருமந்திரத்தில் சொல்கிறார்: ஒருகாலத்தில் உடலைக் குறையுடையதாக நினைத்திருந்தேன்; பின்னர் அதற்குள்ளேயே பரம்பொருள் குடிகொண்டிருப்பதைக் கண்டேன்; ஆகவே உடலை ஒரு கோயிலாகப் பேணத் தொடங்கினேன். மற்றொரு புகழ்பெற்ற பாடலில் அவர் சாரமாகச் சொல்வது: தன்னை அறிந்தவனுக்கு எந்தக் கேடும் இல்லை; தன்னை அறியாததால்தான் ஒருவன் தானே கெட்டுப்போகிறான்.
சிவவாக்கியர் இன்னும் கூர்மையானவர். நட்டு வைத்த கல்லைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து மந்திரம் முணுமுணுப்பவர்களை அவர் கேலி செய்கிறார்; இறைவன் உள்ளேயே இருக்கும்போது அந்தக் கல் பேசுமா என்று கேட்கிறார். இந்தக் கவிஞர்களுக்கு “நான் யார்?” என்பது விவாதத்துக்கான பொருள் அல்ல. அது ஒருவர் தன் உடலிலும் மூச்சிலும் கண்டறிய வேண்டிய ஒன்று.
“தான்” என்று ஒன்று உண்டு என்பதில் எல்லோரும் உடன்படுகிறார்களா?
இல்லை; அதை நேர்மையாகச் சொல்ல வேண்டும். கவனமாகப் பார்த்தால் உடல், உணர்வுகள், புலனறிவுகள், மனப் பழக்கங்கள், உணர்வறிவு ஆகியவை மட்டுமே காணப்படுகின்றன, அவை அனைத்தும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன, அவற்றுக்குப் பின்னால் நிலையான உரிமையாளர் யாரும் இல்லை என்று புத்தர் கற்பித்தார். பௌத்தப் பார்வையில், நிலையான தான் என்ற எண்ணத்தைப் பற்றிக்கொள்வதே துன்பத்தின் காரணம்.
தமிழ்ச் சைவத்தின் முதன்மைத் தத்துவ மரபான சைவ சித்தாந்தம் மூன்றாவது நிலையை எடுக்கிறது. அது உண்மையான, நித்தியமான ஆன்மாவை ஏற்கிறது; ஆனால் ஆன்மா இறைவனிலிருந்து வேறானது என்றும், அருளால் மட்டுமே தன்னை முழுமையாக அறிகிறது என்றும் கருதுகிறது. ஆக, ஒரே கேள்வி அத்வைதத்தில் “நான் பிரம்மம்” என்றும், பௌத்தத்தில் “கண்டுபிடிக்க ஒரு நான் இல்லை” என்றும், சைவ சித்தாந்தத்தில் “நான் சிவனுக்கு உரிய ஓர் ஆன்மா” என்றும் முடிகிறது.
இந்தக் கேள்வியை உண்மையில் எப்படிக் கேட்பது?
மிகவும் அறியப்பட்ட நடைமுறை முறை திருவண்ணாமலை ரமண மகரிஷியிடமிருந்து வருகிறது. “நான்” என்ற உணர்வைப் பற்றிச் சிந்திப்பதற்குப் பதிலாக, கவனத்தை அந்த உணர்வின் பக்கமே திருப்புமாறு அவர் கற்பித்தார். அவருடைய சிறிய நூல் ரமண மகரிஷியின் “நான் யார்?” என்ற எங்கள் கட்டுரையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.
தொடங்குபவருக்கு எளிய தொடக்கமே போதும். சில நிமிடங்கள் அமைதியாக உட்காருங்கள். ஒலிகளையும், உடலையும், வந்துபோகும் எண்ணங்களையும் நீங்கள் அறிந்திருப்பதைக் கவனியுங்கள். பிறகு இவை அனைத்தையும் அறிவது எது என்று கேளுங்கள். ஏதாவது புத்தகத்திலிருந்து பதிலை அவசரமாக எடுத்துப் போட வேண்டாம். இந்தக் கேள்வியின் மதிப்பு பார்ப்பதில்தான் இருக்கிறது; கடன் வாங்கிய பதில் பார்ப்பதை நிறுத்திவிடுகிறது. காலப்போக்கில், நாம் வழக்கமாக நம்மை என்று எண்ணிக்கொள்ளும் பாத்திரங்கள், கவலைகள் ஆகியவற்றின் பிடியை இந்தக் கேள்வி தளர்த்துகிறது; அந்தத் தளர்வில்தான் தன்னை உணர்தல் தொடங்குகிறது என்று சொல்லப்படுகிறது.