ஞானோதயம் என்றால் என்ன? மரபுகள் அதை விவரிக்கும் விதம்
ஞானோதயம் (Enlightenment) என்றால் என்ன? இந்தியாவின் ஆன்மிக மரபுகளில் அது தன்னைப் பற்றியும் உலகைப் பற்றியும் உள்ள உண்மையை நேரடியாக உணர்தல். இந்த உணர்தல் அறியாமையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறது, அதனுடன் துன்பத்தின் வேரையும் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஒரு மனநிலையையோ கடந்துபோகும் ஒரு காட்சியையோ விட, ஒருவர் தன்னை அறியும் விதத்தில் ஏற்படும் நிரந்தர மாற்றமாக அது விவரிக்கப்படுகிறது. இந்தப் பொதுவான வரைவுக்கு அப்பால், மரபுகள் அதைத் தெளிவாக வேறுபட்ட வழிகளில் விவரிக்கின்றன.
சொல்லைப் பற்றியும் அதன் பிற பொருள்களைப் பற்றியும் அறிய ஞானோதயம் என்பதன் பொருள் பக்கத்தைப் பாருங்கள். இந்தப் பக்கம் உண்மையில் எது விவரிக்கப்படுகிறது என்பதைப் பார்க்கிறது.
எது உணரப்படுவதாக மரபுகள் சொல்கின்றன?
பௌத்தத்தில் ஞானோதயம் என்பது போதி, அதாவது விழிப்பு. போத்கயாவில் ஓர் அரச மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தபோது சித்தார்த்த கௌதமர் விழித்தெழுந்தார் என்றும், ஆசையிலிருந்து துன்பம் எப்படி எழுகிறது, அது எப்படி ஓய்கிறது என்பதைக் கண்டார் என்றும் மரபு கூறுகிறது. பௌத்தச் சொற்களில், விழித்தெழுந்தவர் காண்பது இதுதான்: எல்லாமே நிலையற்றவை; அனுபவத்தில் எங்குமே நிலையான, தனியான ஆன்மா என்று எதுவும் காணப்படுவதில்லை. அந்தக் காட்சியோடு, ஆசை தன் பிடியை இழக்கிறது.
அத்வைத வேதாந்தத்தில் இந்தக் கண்டுபிடிப்பு எதிர்த் திசையில் சொல்லப்படுகிறது. விசாரிப்பவர், உண்மையான தான், அதாவது ஆத்மா, ஒருபோதும் உடலாகவோ அமைதியற்ற மனமாகவோ இருந்ததில்லை என்று கண்டறிகிறார். அது தூய விழிப்புணர்வு; ஒரே மெய்ப்பொருளான பிரம்மத்திலிருந்து வேறானது அல்ல. புதிதாக எதுவும் அடையப்படுவதில்லை; தன் அடையாளம் பற்றிய ஒரு தவறு நீக்கப்படுகிறது.
தமிழ்ச் சைவ மரபு, ஆணவம், கன்மம், மாயை என்ற மூன்று மலங்களால் கட்டுண்ட ஆன்மாவைப் பற்றிப் பேசுகிறது. ஆன்மா பக்குவமடையும்போது, சிவனுடைய அருள் திரையை நீக்குகிறது; ஆன்மா தன்னையும் சிவனையும் அறிகிறது. திருமூலரின் திருமந்திரம் இந்த ஞானத்தை யோகத்தின் மொழியிலும் அன்பின் மொழியிலும் பேசுகிறது.
சமணத்துக்குத் தனக்கென ஒரு சொல் உண்டு: கேவல ஞானம். எல்லாக் கர்மாவிலிருந்தும் விடுபட்ட ஆன்மா அடையும் முழுமையான அறிவு அது. இந்த விவரிப்புகள் வெவ்வேறு உடையணிந்த ஒரே கூற்று அல்ல. அவற்றை வேறுபட்டவையாகவே இருக்க விடுவது அதிக நேர்மையானது.
ஞானோதயம் திடீரென்று வருகிறதா, படிப்படியாக வருகிறதா?
இரண்டு பதில்களும் மரபுகளில் காணப்படுகின்றன; சில நேரம் ஒரே பள்ளிக்குள்ளேயே. திடீர் விழிப்பா படிப்படியான விழிப்பா என்ற விவாதங்களுக்கு ஜென் பௌத்தம் பெயர் பெற்றது. இந்து உலகில் திடீர் உணர்தல் பற்றிய விவரிப்புகள் உள்ளன; அண்மைக் காலத்தில் மிகவும் அறியப்பட்டது ரமண மகரிஷியுடையது. 1896-இல் மதுரையில் பதினாறு வயதுச் சிறுவனாக இருந்தபோது, அவரை மரண பயம் பற்றிக்கொண்டது. இறப்பது எது என்று கேட்க அவர் கவனத்தை உள்நோக்கித் திருப்பினார்; அந்த அனுபவத்திலிருந்து ஆத்மாவில் நிரந்தரமாக நிலைபெற்றவராக வெளிவந்ததாக அவரே கூறியிருக்கிறார். அவருடைய முறை ரமண மகரிஷியின் நான் யார் பக்கத்தில் விவரிக்கப்படுகிறது.
இத்தகைய தருணங்கள் பொதுவாக நீண்ட தயாரிப்பின் மீதே நிற்கின்றன என்று பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் சேர்த்துச் சொல்கிறார்கள்; அது இந்தப் பிறவியிலாக இருக்கலாம், அல்லது மரபு சொல்வது போல முந்தைய பிறவிகளிலாக இருக்கலாம். ஒரு கணத்தில் விழுந்தாலும் பழுக்க ஒரு முழுப் பருவம் எடுத்துக்கொண்ட கனி என்பது பொதுவான உவமை.
ஞானம் பெற்றவரிடம் எது மாறுகிறது?
வெளி அடையாளங்கள் பற்றி நூல்கள் எச்சரிக்கையாகவே பேசுகின்றன. பகவத் கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயத்தில், நிலைத்த ஞானம் உள்ளவர் எப்படிப் பேசுவார், எப்படி அமர்வார், எப்படி நடப்பார் என்று அர்ஜுனன் கேட்கிறான். கிருஷ்ணனின் பதில் முழுவதும் உள் குணங்களைப் பற்றியதே: அத்தகையவர் துயரத்தால் கலங்குவதில்லை, இன்பத்துக்காக ஏங்குவதில்லை, பற்று, அச்சம், சினம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டவர்.
மரபுகள் முழுவதிலும் வழக்கமான சோதனை இதுவே. ஞானம் பெற்றவர் அற்புதங்கள் நிகழ்த்துவார் என்றோ ஒளிரும் தோற்றம் கொண்டிருப்பார் என்றோ எதிர்பார்க்கப்படுவதில்லை. அவர் தன்னலமற்றவராகவும், இயல்பான கருணையுடன் செயல்படுபவராகவும் இருப்பார் என்றே எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. பல சித்திகள் உடையவர்கள் என்று புராணக் கதைகள் கூறும் தமிழ்ச் சித்தர்களே வெளிவேடத்தைக் கேலி செய்து, உள்ளிருக்கும் உண்மையையே சுட்டிக்காட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
மக்கள் அதை எப்படித் தேடுகிறார்கள்?
செவ்வியல் நெறிகள் நன்கு வரையறுக்கப்பட்டவை. சில, ஞான யோகத்தில் உள்ளது போல, அறிவையும் விசாரத்தையும் வலியுறுத்துகின்றன. சில இறைவனிடம் அன்பையும் சரணாகதியையும், சில தன்னலமற்ற செயலையும், சில தியானத்தையும் உடல், மூச்சு ஆகியவற்றின் ஒழுக்கத்தையும் வலியுறுத்துகின்றன. பௌத்தம் சரியான புரிதல், நடத்தை, தியானம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய எட்டு அங்க நெறியை முன்வைக்கிறது. ஏறக்குறைய எல்லாமே இரண்டு முன்தேவைகளில் ஒத்துப்போகின்றன: ஒழுக்கமான வாழ்க்கை, தன்னைத் தானே பார்க்கும் அளவுக்கு அமைதியான மனம்.
அந்த நெறியில் நடந்த ஓர் ஆசிரியரின் பங்கையும் பெரும்பாலான இந்திய மரபுகள் வலியுறுத்துகின்றன. ஞானோதயத்தைக் கைமாற்றித் தரவோ, விலைக்கு வாங்கவோ, சான்றளிக்கவோ முடியாது என்பதிலும் அவை சமமாகத் தெளிவாக இருக்கின்றன. அதை அடைந்ததாகச் சொல்லிக்கொள்வது எதையும் நிரூபிப்பதில்லை. ஆசிரியர்களை நீண்ட காலம் அவர்களுடைய நடத்தையைக் கொண்டே மதிப்பிட வேண்டும் என்று செவ்வியல் நூல்கள் அறிவுறுத்துகின்றன.
ஞானோதயத்துக்கான விருப்பமே இன்னோர் ஆசையாக மாறிவிடலாம் என்றும் மரபுகள் சொல்கின்றன. அவற்றின் நடைமுறை அறிவுரை எளிமையானது: நேர்மையாக வாழுங்கள், நாள்தோறும் மனத்துக்குச் சிறிது அமைதி கொடுங்கள், நீங்கள் உண்மையில் யார் என்று கேட்டுக்கொண்டே இருங்கள்.