சித்தன் போக்கு சிவன் போக்கு (2/5): சித்தம் ஒன்றுதான்
சிவயோகி சிவக்குமார் அவர்களின் “சித்தன் போக்கு சிவன் போக்கு” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ஐந்து கட்டுரைகளில் இது இரண்டாவது. மூல உரையைக் காண.
மனமும் சொற்களும் நோக்கமும்
நமக்கு மனம் என்று ஒன்று இருக்கிறது. அது இந்த உடலின் வழியாகப் பேசுகிறது. சொற்கள் எல்லாம் மூளையில் சேமிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மனம் அவற்றை எடுத்துக் கோர்த்து, வாய் வழியாக ஒலியாக வெளியிடுகிறது. அந்த ஒலி கேட்பவருக்குப் பொருளாக மாறுகிறது.
சொற்கள் இருப்பது புத்தியில். மொழி இருப்பது புத்தியில். ஆனால் அது ஏன் பேசுகிறது என்று கேட்டால், அங்கே நோக்கம் இருக்கிறது: யாருக்காவது ஏதாவது புரிந்துவிடாதா? அவர்கள் சந்தோஷமாக இருந்துவிட மாட்டார்களா? தெளிவடைய மாட்டார்களா? சண்டை சச்சரவு இல்லாமல், மனபாரம் இல்லாமல், குழப்பம் இல்லாமல், ஆனந்தமாக வாழ மாட்டார்களா?
அந்த நோக்கத்துக்காகத்தான் புத்தி பயன்படுகிறது. வருபவர்கள் வசதியாக அமர நாற்காலி போடுவது, வெப்பம் தெரியாமல் இருக்கக் குளிர்சாதனம் வைப்பது, கேட்டுவிட்டுப் போகிறவர்கள் வீட்டுக்குப் போய்ச் சமைக்க வேண்டாம் என்று உணவு கொடுப்பது, பேசியதைப் பின்னால் வருபவர்களும் பார்த்துப் புரிந்துகொள்ளப் பதிவு செய்து வைப்பது: இவை எல்லாம் புத்தியின் வேலை. ஆனால் இவை எதற்காக? நான்கு பேர் தெளிவடைய வேண்டும் என்பதற்காக.
ஒரு மனிதன் சித்தத்திலேயே இருக்க வேண்டும். என்ன பேசுகிறோம் என்பது முக்கியமல்ல; நோக்கம் என்ன என்பதுதான் முக்கியம்.
தூசு தட்டிய சோபா
ஒருவர் வீட்டுக்குப் போகிறீர்கள். “வாருங்கள்” என்று சொல்லி, நீங்கள் அமர்வதற்காக ஒரு துண்டால் சோபாவைத் தட்டுகிறார்கள். உங்களுக்கோ தூசு ஒவ்வாமை. தட்டிய உடனே தும்மல் தொடங்கிவிடுகிறது; நெஞ்சே வலிக்கும் அளவுக்குத் தும்முகிறீர்கள்.
உங்களுக்குத் தும்மல் வர வேண்டும் என்பதற்காக அவர்கள் அதைச் செய்யவில்லை. நீங்கள் சுத்தமான இடத்தில் நன்றாக அமர வேண்டும் என்ற பொறுப்போடு செய்தார்கள். நோக்கம் நல்லது. ஆனால் நடந்தது உங்களுக்கு எதிராகப் போய்விட்டது.
ஒரு செயலைச் சரியாகவே செய்தாலும் அது இப்படி ஆகிவிடுவது உண்டு.
இரண்டு சித்தம் இல்லை
தலைவலி வந்தாலோ, நோய் வந்தாலோ, துன்பம் வந்தாலோ, நினைத்தது அமையாவிட்டாலோ, “இது கடவுள் சித்தம் போல” என்று நினைக்கிறோம். திருமண அழைப்பிதழிலும் “கடவுள் சித்தம்” என்று அச்சிடுகிறோம்.
அப்படியானால் கடவுள் சித்தம் என்று ஒன்று, என் சித்தம் என்று ஒன்று, ஆக இரண்டு இருக்கின்றனவா? நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்: இரண்டு இல்லை. ஒன்றுதான் இருக்கிறது.
எது நடந்தாலும், எப்படி நடந்தாலும், நடக்க வேண்டியது மட்டும்தான் நடக்கும்; மீதி எதுவும் நடக்காது. எல்லாம் என் வசத்தில் இருக்கிறது என்று நினைக்க வேண்டாம்.
வேலையே வேலைக்காரனைத் தேடுகிறது
ஒரு பொருள் தான் எப்படி அமைய வேண்டும் என்று முடிவு செய்துவிட்டு, அதைச் செய்வதற்கான ஆட்களைத் தேடிக்கொள்கிறது. ஒரு வீடு இப்படித்தான் அமைய வேண்டும் என்று இருந்தால், அதைக் கட்டுபவர்களை அதுவே தேடிக்கொள்கிறது. “இந்த வேலையை நான் செய்கிறேன்” என்று நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். உண்மையில் நான் செய்யவில்லை; அந்த வேலைதான் என்னிடம் தன்னை வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
சோபாவைத் தட்டியவர்கள் நல்ல நோக்கத்தில்தான் செய்தார்கள்; அவர்கள் மேல் குற்றம் இல்லை. ஆனால் எனக்கு அந்தத் தும்மல் வர வேண்டியிருந்தது. ஒரு செயல் நடக்க வேண்டும் என்பதற்காக இன்னொரு செயல் நடக்கிறது. “தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா.”
ஆக, இருப்பது ஒரே சித்தம்தான். கடவுள் சித்தம் ஒன்று, என் சித்தம் ஒன்று என்பதில்லை; கடவுள் சித்தம் எனக்குப் புரியவில்லை, அவ்வளவுதான்.
“என் புத்திசாலித்தனத்தால் நான் ஜெயிக்கிறேன்; என் திறமையால் பேசி இந்த மக்களைக் கவர்ந்திருக்கிறேன்; இவர்களை எல்லாம் நான்தான் நல்லபடியாக ஆக்கி வைத்திருக்கிறேன்” என்று நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தால், என்னைவிடப் பெரிய முட்டாள் இந்த உலகத்தில் இல்லை. என்னால் ஆனது எதுவும் இல்லை. நான், எனது என்பது நமக்கு எதற்கு?
பாட்டும் நானே
திருவிளையாடலில் ஒரு பாடகன் தன் இசையின் பெருமையில் திளைத்திருக்கிறான். அவன் முன் இறைவன் வந்து அமர்ந்து பாடுகிறார்: “பாட்டும் நானே, பாவமும் நானே; பாடும் உனை நான் பாட வைத்தேனே.” “நான் அசைந்தால் அசையும் அகிலமெல்லாமே; அறிவாய் மனிதா, உன் ஆணவம் பெரிதா?” வெற்றி தன் கையில் இல்லை என்பதை அவன் அப்போதுதான் உணர்கிறான்.
இன்னொரு பாடல்: “பார்த்தா பசுமரம், படுத்துவிட்டா நெடுமரம்; சேர்த்தா விறகுக்காகுமா ஞானத்தங்கமே?” இது உடலைப் பற்றியது. நின்று நடக்கும்போது அது பசுமையான மரம்; துளிர்க்கிறது, வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுகிறது, சிரிக்கிறது, அழுகிறது. படுத்துவிட்டால் வெறும் கட்டை. அது விறகுக்குக் கூட ஆகாது.
எல்லாம் அவன் செயல் என்று சும்மா இருக்கலாமா?
நடப்பது அத்தனையும் இறைவனால்தான். “அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது.” அப்படியானால் எல்லாவற்றையும் இறைவனிடம் விட்டுவிட்டுச் சும்மா இருந்துவிடலாமா? மூச்சு விடாமல் கூட இருந்துவிடலாமா? முடியாது.
அடுப்பைப் பற்ற வைத்தது யார்? நான்தான். சத்சங்கம் நடத்த வேண்டும் என்று நினைத்தது யார்? நான்தான். இங்கு வந்து அமர்ந்து பேசுவது யார்? நான்தான். எல்லாவற்றையும் நானே செய்துவிட்டு, “கடவுள் என்னிடம் சொன்னார், அதனால் செய்தேன்” என்று சொன்னால் ஒப்புக்கொள்வீர்களா?
நான் சொன்னால் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டீர்கள். ஆனால் ஆயிரம், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒருவர் சொன்னதாக இருந்தால் ஒப்புக்கொள்வீர்கள். இப்போது நான் நேரில் இருக்கிறேன்; அதனால் நம்ப மாட்டீர்கள். நான் இறந்து போன பிறகு, “முன்பு சிவயோகி என்று ஒரு மகான் இருந்தார்; கடவுள் அவரிடம் வந்து அவ்வப்போது பேசுவார்” என்று சொல்லத் தொடங்குவீர்கள்.
எதைச் சொன்னாலும் நம்புவது
இறந்து போனவரைப் பற்றி என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம். ஒரு சித்தர் குளிக்கும்போது கை கால்களைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு, குளித்த பின் மறுபடி எடுத்து மாட்டிக்கொள்வார் என்று ஒருவர் என்னிடம் சொன்னார். எதைச் சொன்னாலும் ஒப்புக்கொள்ள ஒருவர் இருக்கும்வரை இப்படிச் சொல்பவர்களும் இருப்பார்கள்.
“கோயிலைச் சுற்று, திருமணம் ஆகிவிடும்” என்பார்கள். மூன்று சுற்றுச் சுற்றியும் மாப்பிள்ளை அமையவில்லை என்றால், “வேகமாகச் சுற்றிவிட்டாய்; அடிமேல் அடி வைத்துச் சுற்று” என்பார்கள். அதற்கும் ஆகவில்லை என்றால், “உருண்டு வா” என்பார்கள். கடைசியில், “உன் ஜாதகத்தில் திருமணமே இல்லை; பரிகாரமும் இல்லை” என்று கதையை முடிப்பார்கள்.
அரச மரத்தைச் சுற்றச் சொன்னதற்கும் காரணம் இருக்கிறது. ஊரில் நான்கு பேர் கூடி அமரும் இடம் அதுதான். அங்கு போனால்தான் யார் கண்ணிலாவது படுவோம். வீட்டுக்குள் ஒரு செடியை நட்டு அதைச் சுற்றினால் மாப்பிள்ளை வந்துவிடுவானா?