ஆத்மாவும் பிரம்மமும்: இரண்டுக்கும் என்ன உறவு?

By யோக குடில்

ஆத்மாவும் பிரம்மமும் உபநிடதங்களின் இரண்டு மையக் கருத்துகள். ஆத்மா ஒருவரின் உள்ளார்ந்த தான்; பிரம்மம் பிரபஞ்சம் முழுவதன் பின்னால் உள்ள பரம்பொருள். இரண்டும் ஆழமாகத் தொடர்புடையவை என்று உபநிடதங்கள் அறிவிக்கின்றன; அவற்றின் சில வாக்குகள் இரண்டும் ஒன்றே என்று வெளிப்படையாகவே சொல்கின்றன. அந்தத் தொடர்பு சரியாக என்ன என்பது ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக விவாதிக்கப்பட்டு வருகிறது; வேதாந்தத்தின் மூன்று பெரும் பள்ளிகளான அத்வைதம், விசிஷ்டாத்வைதம், துவைதம் ஆகியவை மூன்று வெவ்வேறு பதில்களைத் தருகின்றன.

இந்த இரு சொற்களின் பொருள் என்ன?

ஆத்மா என்பது தான்: உடலோ குணநலனோ அல்ல, அவற்றை அறியும் அறிவுணர்வு. பிரம்மம் என்ற சொல் வளர்தல் அல்லது விரிதல் என்று பொருள்படும் ஒரு சமஸ்கிருத வேரிலிருந்து வருகிறது; எல்லாம் எதிலிருந்து தோன்றி, எதில் நிலைத்து, எதில் திரும்ப ஒடுங்குகின்றனவோ அந்த அளவற்ற, எல்லையற்ற மெய்ம்மையைக் குறிக்கிறது. பிரம்மத்தைப் புராணங்களின் படைப்புக் கடவுளான பிரம்மாவோடு குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது.

உபநிடத முனிவர்கள் மெய்ம்மையை இரண்டு பக்கங்களிலிருந்து அணுகினர். வெளிநோக்கிப் பார்த்து, உலகத்தின் பின்னால் இருப்பது எது என்று கேட்டு, அதைப் பிரம்மம் என்றனர். உள்நோக்கிப் பார்த்து, மனதின் பின்னால் இருப்பது எது என்று கேட்டு, அதை ஆத்மா என்றனர். இரண்டு தேடல்களும் ஒரே இடத்தை வந்தடைகின்றன என்பதே அவர்களின் வியக்கத்தக்க கூற்று.

உபநிடதங்கள் என்ன சொல்கின்றன?

பின்னர் மகாவாக்கியங்கள், அதாவது “பெரும் வாக்குகள்” என்று அழைக்கப்பட்ட நான்கு சிறிய வாக்கியங்கள், ஒவ்வொரு வேதத்திலிருந்தும் ஒன்றாக, இந்த உபதேசத்தைச் சுருக்கிச் சொல்வதாக மரபு கருதுகிறது:

  • பிரக்ஞானம் பிரம்ம, “உணர்வறிவே பிரம்மம்” (ஐதரேய உபநிடதம்)
  • அஹம் பிரம்மாஸ்மி, “நான் பிரம்மம்” (பிருகதாரண்யக உபநிடதம்)
  • தத் த்வம் அஸி, “நீ அதுவாக இருக்கிறாய்” (சாந்தோக்ய உபநிடதம்)
  • அயம் ஆத்மா பிரம்ம, “இந்த ஆத்மா பிரம்மம்” (மாண்டூக்ய உபநிடதம்)

சாந்தோக்ய உபநிடதத்தில் முனிவர் உத்தாலகர் தம் மகன் ஸ்வேதகேதுவுக்கு உவமைகளோடு கற்பிக்கிறார். நீரில் கரைந்த உப்பைக் கண்ணால் பார்க்க முடியாது; ஆனாலும் ஒவ்வொரு துளியிலும் அதன் சுவை தெரிகிறது. அதுபோலவே நுண்ணிய சாரம் எல்லாவற்றிலும் பரவியிருக்கிறது, “நீ அதுவாக இருக்கிறாய்” என்கிறார். தானையும் இறைவனையும் இரண்டாகப் பேசும் பகுதிகளும் உபநிடதங்களில் உள்ளன; பிற்கால ஆசிரியர்கள் அவற்றை வெவ்வேறு விதமாகப் படிக்க முடிந்ததற்கு இது ஒரு காரணம்.

வேதாந்தத்தின் மூன்று பள்ளிகள் எப்படி வேறுபடுகின்றன?

அத்வைதம், “இரண்டற்றது”, ஆதி சங்கரரோடு தொடர்புடையது; அவர் பொதுவாக ஏறக்குறைய எட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவராகக் கருதப்படுகிறார். அது பெரும் வாக்குகளை நேர்ப்பொருளில் ஏற்கிறது: ஆத்மாவும் பிரம்மமும் ஒன்றே. மெய்ம்மை ஒன்றுதான். பல தனித்தனி ஆன்மாக்களும் தனியான ஓர் உலகமும் இருப்பதுபோல் தோன்றுவது அறியாமையால்தான்; மங்கலான ஒளியில் கயிறு பாம்பாகத் தோன்றுவது போல. அந்தத் தவறை ஞானத்தால் அகற்றுவதே விடுதலை. மேலும் அறிய அத்வைதம் என்றால் என்ன என்ற கட்டுரையைப் பாருங்கள்.

விசிஷ்டாத்வைதம், “விசேஷணங்களோடு கூடிய அத்வைதம்”, ராமானுஜரால் விளக்கப்பட்டது. அவர் தமிழ்நாட்டின் ஸ்ரீபெரும்புதூரில் பிறந்தவர்; மரபுப்படி பதினொன்று, பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டுகளைச் சேர்ந்தவர். பிரம்மம் ஒரு தனிப்பட்ட இறைவன், திருமால், என்றும், தனி ஆன்மாக்களும் பொருள் உலகமும் உண்மையானவை என்றும் அவர் கருதினார். உடல் அதன் ஆன்மாவோடு கொண்டுள்ள உறவு போல அவை இறைவனோடு உறவு கொண்டுள்ளன: அவனிடமிருந்து பிரிக்க முடியாதவை, முழுமையாக அவனைச் சார்ந்தவை, ஆனால் அவனோடு ஒன்றானவை அல்ல. விடுதலை பக்தியாலும் அருளாலும் வருகிறது; விடுதலை பெற்ற ஆன்மா இறைவனோடு அன்பான உறவில் வாழ்கிறது.

துவைதம், “இருமை”, பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டுக் கர்நாடகத்தில் மத்வரால் கற்பிக்கப்பட்டது. இறைவனுக்கும் தனி ஆன்மாவுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு உண்மையானது, நித்தியமானது என்று அவர் கருதினார். இறைவன் மட்டுமே சுதந்திரமானவன்; ஆன்மாக்களும் பொருளும் முழுமையாக அவனைச் சார்ந்தவை. ஐந்து நிலையான வேறுபாடுகளை மத்வர் வலியுறுத்தினார்: இறைவனுக்கும் ஆன்மாக்களுக்கும், இறைவனுக்கும் பொருளுக்கும், ஓர் ஆன்மாவுக்கும் இன்னோர் ஆன்மாவுக்கும், ஆன்மாக்களுக்கும் பொருளுக்கும், ஒரு பொருளுக்கும் இன்னொரு பொருளுக்கும். பக்தியாலும் அவன் அருளாலும் அடையப்படும், இறைவன் சன்னிதியில் இருக்கும் பேரானந்தமே விடுதலை.

எளிமையாகச் சொன்னால், அத்வைதம் “நான் அதுவே” என்கிறது, விசிஷ்டாத்வைதம் “நான் அதன் ஒரு பகுதி” என்கிறது, துவைதம் “நான் அதற்கு உரியவன்” என்கிறது.

சைவ சித்தாந்தம் எங்கே நிற்கிறது?

தமிழ்ச் சைவத்தின் முதன்மைத் தத்துவமான சைவ சித்தாந்தம் வேதாந்தப் பள்ளிகளுக்கு வெளியே இருக்கிறது; ஆனால் அதே கேள்வியை எதிர்கொள்கிறது. அது பதி (இறைவன், சிவன்), பசு (ஆன்மா), பாசம் (தளைகள்) பற்றிப் பேசுகிறது. ஆன்மா உண்மையானது, சிவனிடமிருந்து நித்தியமாக வேறானது; ஆனாலும் விடுதலையில் அது சிவனோடு பிரிக்க முடியாத அளவுக்கு நெருக்கமாக இணைகிறது. இதை அந்த மரபு “ஒன்றும் அல்ல, இரண்டும் அல்ல” என்ற நிலையாக விவரிக்கிறது. தேவாரப் பாடல்களிலும் இதே நெருக்கமும் பயபக்தியும் கலந்து வருகின்றன.

இந்த வேறுபாடு நடைமுறையில் முக்கியமா?

ஒருவர் எப்படிப் பயிற்சி செய்கிறார் என்பதை அது வடிவமைக்கிறது. அத்வைதத்தைப் பின்பற்றுபவர் விசாரத்தின் பக்கமும் ஞானப் பாதையின் பக்கமும் சாய்கிறார். ராமானுஜர், மத்வர், அல்லது சைவ அருளாளர்களைப் பின்பற்றுபவர் வழிபாடு, தொண்டு, சரணாகதி ஆகியவற்றின் பக்கம் சாய்கிறார். ஆனாலும் தொடக்கப் புள்ளியில் அனைவரும் ஒன்றுபடுகின்றனர்: நாம் வழக்கமாக நம்மை என்று எண்ணிக்கொள்ளும் சிறிய, கவலையுள்ள “நான்” முழு உண்மை அல்ல. இலக்கான மோட்சம் அந்தக் குறுகிய அடையாளத்திலிருந்து விடுதலை என்பதிலும் அனைவரும் ஒன்றுபடுகின்றனர்.