பக்தி என்றால் என்ன: இறையன்பின் பாதை

By யோக குடில்

பக்தி என்பது இறைவன் மீதான அன்புடன் கூடிய ஈடுபாட்டைக் குறிக்கும் சமஸ்கிருதச் சொல். “பகிர்தல், பங்குகொள்ளுதல், சேவை செய்தல், அன்பு செய்தல்” என்று பொருள்படும் “பஜ்” என்ற வேரிலிருந்து இது வருகிறது. எனவே வேர்நிலையில் பக்தி என்பது பங்கேற்பு: இறைவனுக்கு உரியவராக இருத்தல், அன்பின் வழியாகத் தெய்வீகத்தில் பங்குகொள்ளுதல். ஓர் ஆன்மீகப் பாதையாக இது பக்தி யோகம் என்றும், அதைப் பின்பற்றுபவர் பக்தர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். தமிழ் இச்சொல்லைப் பத்தி அல்லது பக்தி என்று பயன்படுத்துகிறது; அதனுடன் தன் சொந்தச் சொல்லான அன்பையும்.

வழிபாட்டை விட மேலானது

பக்தி பெரும்பாலும் “வழிபாடு” என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. ஆனால் வழிபாடு பழக்கத்தாலோ அச்சத்தாலோ நடக்கலாம்; பக்தி அப்படி நடக்க முடியாது. நாரத பக்தி சூத்திரங்கள் அதை இறைவன் மீதான பரம அன்பு என்று வரையறுக்கின்றன. தன் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயத்தை பக்திப் பாதைக்கே அர்ப்பணிக்கும் பகவத் கீதை, கிருஷ்ணருக்கு அன்பான பக்தனை இப்படி விவரிக்கிறது: எந்த உயிரையும் வெறுக்காதவன், நட்பும் கருணையும் உள்ளவன், உடைமைப் பற்றும் அகந்தையும் அற்றவன், இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமநிலை கொண்டவன். அங்கு பக்தி சடங்கால் அளக்கப்படும் அளவுக்கே குணத்தாலும் அளக்கப்படுகிறது.

இரண்டு அம்சங்கள் பக்தியைப் பிற பாதைகளிலிருந்து வேறுபடுத்துகின்றன. அது உறவு சார்ந்தது: அன்பு செய்பவரும் அன்புக்குரியவரும் இருக்கிறார்கள். மேலும், பிற பாதைகள் உணர்ச்சியை அடக்க முயலும் இடத்தில், பக்தி உணர்ச்சியைப் பயன்படுத்துகிறது. ஏக்கம், மகிழ்ச்சி, கண்ணீர், ஏன் முறையீடு கூட, எல்லாமே இறைவனை நோக்கித் திருப்பப்படுகின்றன. கல்வியையோ தவத்தையோ விட, இறைவனிடம் சரணடைதலின் தீவிரமே இங்கு அதிகம் மதிக்கப்படுகிறது. இதனால்தான் பக்தி எப்போதும் எல்லாப் பின்னணியைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் திறந்திருந்து வந்திருக்கிறது.

ஒன்பது வகை பக்தி யாவை?

பாகவத புராணம், பக்தி வெளிப்படும் ஒன்பது வழிகளின் நன்கறியப்பட்ட பட்டியலைத் தருகிறது:

  • இறைவனைப் பற்றிக் கேட்டல் (சிரவணம்)
  • இறைவனின் புகழைப் பாடுதல் (கீர்த்தனம்)
  • இறைவனை நினைத்தல் (ஸ்மரணம்)
  • இறைவனின் திருவடிகளுக்குச் சேவை செய்தல் (பாதசேவனம்)
  • சடங்கு முறை வழிபாடு (அர்ச்சனம்)
  • பணிவுடன் வணங்குதல் (வந்தனம்)
  • அடியாராகச் சேவை செய்தல் (தாஸ்யம்)
  • இறைவனுடன் நட்பு (சக்யம்)
  • தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்தல் (ஆத்மநிவேதனம்)

இந்தப் பட்டியல் வெளிச் செயல்களிலிருந்து முழுமையான அக அர்ப்பணிப்பை நோக்கி நகர்கிறது.

தமிழ் அடியார்களும் பக்தி இயக்கமும்

மக்களின் சொந்த மொழியில் பாடப்பட்ட ஒரு மக்கள் இயக்கமாக பக்தி உருவெடுத்தது தமிழ் நிலத்தில்தான். அறிஞர்களின் வழக்கமான காலக்கணிப்புப்படி ஏறத்தாழ ஆறாம் நூற்றாண்டு முதல் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை, இரண்டு குழுக் கவிஞர்-அடியார்கள் கோயில் கோயிலாகச் சென்று தமிழில் பாடினார்கள்: சிவனிடம் பக்தி கொண்ட சைவ நாயன்மார்கள், திருமாலிடம் பக்தி கொண்ட வைணவ ஆழ்வார்கள்.

சைவத் தரப்பில், அப்பர், சம்பந்தர், சுந்தரர் ஆகியோரின் பதிகங்கள் தேவாரம் ஆகின்றன; மாணிக்கவாசகரின் திருவாசகம் அதன் கனிவுக்காகப் போற்றப்படுகிறது. மரபு அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களைக் கணக்கிடுகிறது; பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார் பெரிய புராணத்தில் அவர்களின் வாழ்க்கையை மீண்டும் சொன்னார். அவர்களில் அரசர்கள், அந்தணர்கள், குயவர்கள், வேடர்கள், மீனவர்கள், பெண்கள் எனப் பலர் இருந்தனர்; கதைகள் இந்தப் பன்முகத்தன்மையை அழுத்தமாகச் சொல்கின்றன.

எது உண்மையில் கணக்கில் கொள்ளப்படுகிறது என்பது பற்றிய மரபின் சொந்தக் கூற்றாக கண்ணப்ப நாயனார் கதை அடிக்கடி சுட்டப்படுகிறது. புராணத்தில், சடங்கு எதுவும் அறியாத ஒரு வேடன், தான் சுவைத்துப் பார்த்த இறைச்சியையும், தன் வாயில் சுமந்து வந்த நீரையும், இறுதியில் தன் கண்களையுமே சிவனுக்குப் படைக்கிறான். சரியான சடங்கை விட அவனுடைய அன்பையே மரபு உயர்வாக ஏற்கிறது.

திருமூலரின் திருமந்திரத்தில், இந்தப் பொருள் பற்றி மிக அதிகம் மேற்கோள் காட்டப்படும் தமிழ் வரியாக இருக்கக்கூடிய ஒன்று உள்ளது: “அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பர் அறிவிலார்”. அதன் சாரம்: அறியாதவர்கள் அன்பும் சிவமும் இரண்டு என்று நினைக்கிறார்கள்; அறிந்தவர்கள் அன்பே சிவம் என்று காண்கிறார்கள். “அன்பே சிவம்” என்ற சொல்வழக்கு இதிலிருந்தே வருகிறது.

பக்தி ஞானத்துக்கு எதிரானதா?

வெவ்வேறு மரபுகள் இவ்விரண்டையும் வெவ்வேறு விதமாக மதிப்பிடுகின்றன. அத்வைத வேதாந்தம் பொதுவாக பக்தியை, மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி ஞானத்துக்குத் தயார்செய்யும் ஒன்றாகக் கருதுகிறது; ஞானம் மட்டுமே விடுவிக்கிறது. இராமானுஜர், மத்வர் ஆகியோரின் வைணவ மரபுகள் இதைத் தலைகீழாக்குகின்றன: பக்தியும் சரணாகதியுமே நேரடி வழி, ஞானம் அவற்றுக்குத் துணை செய்கிறது. சைவ சித்தாந்தம் சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்ற வரிசையைப் போதிக்கிறது; ஒவ்வொரு நிலையிலும் அன்பு ஊடுருவி நிற்கிறது, அருள் அதை நிறைவு செய்கிறது.

ஆழமாக அன்பு செய்யும் ஒருவர் அன்புக்குரியவரை அறியாமல் இருக்க முடியாது, உயர்ந்ததை அன்பு செய்யாமல் அறியவும் முடியாது; எனவே இறுதியில் இவ்விரண்டும் சந்திக்கின்றன என்று பல ஆசிரியர்கள் கருதுகிறார்கள். விசாரணைப் பாதையுடனான வேறுபாடு ஞான யோகம் என்ற கட்டுரையில் விவரிக்கப்படுகிறது.

பக்தி எப்படிப் பயிலப்படுகிறது?

அதன் எளிய வடிவங்களுக்குத் தனியாக எதுவும் தேவையில்லை: இறைவனின் ஒரு நாமத்தைச் சொல்லுதல், பாடல்களைப் பாடுதல் அல்லது கேட்டல், கோயிலுக்குச் செல்லுதல், ஒரு மலரையோ விளக்கையோ படைத்தல், அன்றாட வேலையையே ஒரு காணிக்கையாகச் செய்தல். பிற உயிர்களுக்குச் செய்யும் சேவையும் இதன் ஒரு பகுதியே என்று அடியார்கள் சேர்த்துக் கூறுகிறார்கள்.

ஆசிரியர்கள் ஒரு பொதுவான வளர்ச்சிப் போக்கை விவரிக்கிறார்கள். பக்தி பெரும்பாலும் வேண்டுதல்களுடன் தொடங்குகிறது; அதை அவர்கள் இழிவாகப் பார்ப்பதில்லை. காலப்போக்கில் வேண்டுதல் நன்றியுணர்வுக்கு இடம் தருகிறது; நன்றியுணர்வு, பதிலுக்கு எதையும் எதிர்பார்க்காத அன்புக்கு இடம் தருகிறது. இந்தக் கடைசி நிலையையே அவர்கள் முழுப் பொருளில் பக்தி என்கிறார்கள்.