கண்ணப்ப நாயனார்: தன் கண்களைத் தந்த வேடன்

By யோக குடில்

கண்ணப்ப நாயனார் தமிழ் மரபின் அறுபத்து மூன்று சைவ அடியார்களில் ஒருவர். காளத்தியில் ஒரு சிவலிங்கத்திலிருந்து குருதி வழிவதைக் கண்டு, தம் சொந்தக் கண்ணையே அதற்குத் தந்ததற்காக நினைவுகூரப்படும் வேடர். அவருக்கு மறைநூலும் தெரியாது, சடங்கும் தெரியாது; துல்லியமாக அதற்காகவே மரபு அவரை முன்னிறுத்துகிறது: சரியான முறையைவிட அன்பே மேலானது என்று காட்டவே அவரது கதை சொல்லப்படுகிறது.

மரபு சொல்லும் கதை

மிக முழுமையான வடிவம், நாயன்மார்களின் வாழ்க்கையைச் சொல்லும், சேக்கிழார் இயற்றிய பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டுத் தமிழ் நூலான பெரிய புராணத்திலிருந்து வருகிறது. அதன்படி, அவர் நாகன் என்ற வேட்டுவத் தலைவனின் மகனாகத் திண்ணன் என்ற பெயருடன் பிறந்தார். இளைஞனாகத் தன் முதல் பெரிய வேட்டைக்குச் சென்றபோது, இன்று ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் உள்ள ஸ்ரீகாளஹஸ்தியான காளத்தி மலைமீது ஏறி, காட்டில் ஒரு சிவலிங்கத்தைக் கண்டார். கண்ட முதல் கணத்திலேயே அவர் அன்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டார் என்றும், உணவூட்டவோ காவல் காக்கவோ யாருமின்றி இறைவன் தனியே அங்கு இருப்பதைக் கண்டு வருந்தினார் என்றும் கதை சொல்கிறது.

ஆகவே தனக்குத் தெரிந்த ஒரே வழியில் அவர் லிங்கத்தைப் பேணினார். வேட்டையிலிருந்து இறைச்சி கொண்டுவந்தார்; சிறந்த துண்டுகளைத் தேர்ந்தெடுக்க முதலில் தானே சுவைத்துப் பார்த்தார். கைகள் வில்லாலும் உணவாலும் நிறைந்திருந்ததால், அபிஷேகத்துக்கான நீரை வாயிலும் பூக்களைத் தலைமுடியில் செருகியும் கொண்டுவந்தார். இரவில் காட்டு விலங்குகளிடமிருந்து காக்க வில்லுடன் காவல் நின்றார்.

ஆகம முறைப்படி அதே லிங்கத்தை வழிபட்டு வந்த சிவகோசரியார் என்ற அர்ச்சகர், ஒவ்வொரு காலையும் வந்தபோது லிங்கத்தைச் சுற்றி எலும்பும் இறைச்சியும் கிடப்பதைக் கண்டார். அவர் அதிர்ச்சியடைந்து, இடத்தைச் சுத்தம் செய்து, இந்தத் தீட்டு நிற்க வேண்டும் என்று வேண்டினார். வேடனின் வழிபாடு உண்மையில் எத்தகையது என்பதை மறைந்திருந்து பார்க்குமாறு சிவன் அர்ச்சகருக்குக் கனவில் சொன்னதாக மரபு கூறுகிறது.

அவர் ஏன் கண்ணப்பர் என்று அழைக்கப்படுகிறார்?

ஆறாம் நாள், திண்ணன் வந்தபோது லிங்கத்தின் ஒரு கண்ணிலிருந்து குருதி வழிவதைக் கண்டார் என்று கதை சொல்கிறது. காட்டு மூலிகைகளை முயன்றார்; குருதி நிற்கவில்லை. பின், சதைக்குச் சதையே மருந்து என்ற வேடனின் எளிய நியாயத்தோடு, அம்பால் தன் கண்ணையே தோண்டி எடுத்து லிங்கத்தின்மேல் வைத்தார். குருதி நின்றது; அவர் மகிழ்ச்சியில் ஆடினார்.

அப்போது மற்றக் கண்ணிலிருந்தும் குருதி வழியத் தொடங்கியது. இப்போது மருந்து அவருக்குத் தெரியும்; ஆனால் தன் இரண்டாம் கண்ணும் போய்விட்டால், அதை எங்கே வைப்பது என்று பார்க்க முடியாது. ஆகவே அடையாளத்துக்காகத் தன் காலை லிங்கத்தின்மேல் ஊன்றி, எஞ்சிய கண்ணை நோக்கி அம்பை உயர்த்தினார். அக்கணமே லிங்கத்திலிருந்து சிவனின் கை வெளிவந்து அவர் கையைப் பிடித்தது; “நில்லு கண்ணப்ப” என்று ஒரு குரல் மும்முறை அழைத்தது என்று கதை கூறுகிறது. “கண்” என்பது தமிழ்ச் சொல்; அன்றுமுதல் அவர் கண்ணப்பர் என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறார்.

இக்கதை கற்பிக்க விரும்புவது

திண்ணன் செய்தது எல்லாம் விதிநூலின்படி தவறு. சிவனுக்கு இறைச்சி படைக்கப்படுவதில்லை; வாயிலிருந்து உமிழ்ந்த நீர் தூய்மையற்றது; லிங்கத்தின்மேல் கால் வைப்பது நினைத்தும் பார்க்க முடியாதது. அர்ச்சகர் எல்லாவற்றையும் சரியாகச் செய்தார். ஆனாலும் கதை உயர்ந்த இடத்தை வேடனுக்கே தருகிறது. சடங்கு பயனற்றது என்பது கருத்து அல்ல; கதையில் அர்ச்சகர் மரியாதையுடனே நடத்தப்படுகிறார். சடங்கு அன்பை வெளிப்படுத்தவே இருக்கிறது; அன்பு முழுமையாக இருக்கும் இடத்தில், அது எடுக்கும் வடிவம் முக்கியமில்லாமல் போகிறது என்பதே கருத்து.

மரபு பக்தி என்று சொல்வதன் இதயம் இதுவே. இதில் அமைதியான ஒரு சமூகச் செய்தியும் உண்டு. கல்வியறிவு இல்லாத ஒரு காட்டு வேடர், சைவத்தின் மிகவும் போற்றப்படும் அடியார்களிடையே நிற்கிறார்; இறைவனை யார் அடைய முடியும் என்று மரபு நம்பியது என்பதைப் பற்றி இது ஏதோ சொல்கிறது.

பிற்கால மரபில் கண்ணப்பர்

கண்ணப்பர், பிற அடியார்களே போற்றும் அடியார். மாணிக்கவாசகர் திருவாசகத்தில், கண்ணப்பனுடையது போன்ற அன்பைத் தான் எட்ட முடியாத அளவுகோலாகப் பேசுகிறார். சைவத் திருமுறையின் பதினொன்றாம் நூலில் அவரைப் போற்றும் பாடல்கள் உள்ளன; சமஸ்கிருதம், தெலுங்கு, கன்னடம் ஆகிய மொழிகளிலும் பக்தி இலக்கியம் அவரது கதையை மீண்டும் சொல்கிறது. தேவாரப் பதிகங்களும் காளத்தியைப் புனிதத் தலமாகப் பாடுகின்றன.

இன்று ஸ்ரீகாளஹஸ்தி கோயிலில், மலைமேல் உள்ள ஒரு சன்னதி அவருடன் இணைக்கப்படுகிறது; முதன்மைக் கருவறையைத் தரிசித்த பின் யாத்ரிகர்கள் அதற்கு ஏறிச் செல்கிறார்கள். கையில் வில்லுடனும், ஒரு கையைக் கண்ணை நோக்கி உயர்த்தியபடியும் உள்ள வேடனான அவரது திருவுருவம், தமிழ்நாடு முழுவதும் பல சிவன் கோயில்களில் அடியார்களின் வரிசையில் நிற்கிறது.

இக்காலத்தின் பெரும்பாலான அடியார்களைப் போலவே, கண்ணப்பருக்கும் உறுதியான வரலாற்றுக் காலக்கணிப்பு இல்லை. நிலைத்திருப்பது கதை மட்டுமே; எந்த வாதத்தாலும் முடியாத வகையில் அது தன் கருத்தைச் சொல்வதால், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அது உயிரோடு இருக்கிறது.