தேவாரம்: சிவன் மீதான தமிழ்ப் பதிகங்கள் ஒரு விளக்கம்

By யோக குடில்

தேவாரம் என்பது மூன்று அருளாளர்கள் சிவபெருமான் மீது பாடிய தமிழ்ப் பக்திப் பாடல்களின் தொகுப்பு: திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர் (அப்பர் என்ற பெயரால் பரவலாக அறியப்படுபவர்), சுந்தரர். தமிழ்ச் சைவத்தின் பன்னிரண்டு நூல்களைக் கொண்ட திருமுறையின் முதல் ஏழு நூல்களாக இப்பாடல்கள் அமைந்துள்ளன. இன்றும் தமிழ்நாடு எங்கும் உள்ள சிவன் கோயில்களில் இவை நாள்தோறும் பாடப்படுகின்றன.

தேவாரத்தைப் பாடியவர்கள் யார்?

இந்த மூவரையும் சேர்த்து “மூவர்” என்று அழைப்பது வழக்கம். அப்பரும் சம்பந்தரும் ஏழாம் நூற்றாண்டில் ஒரே காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள்; சுந்தரர் பிற்காலத்தில், ஏறக்குறைய எட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர். துல்லியமான காலம் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. மூவருமே அறுபத்து மூன்று நாயன்மார் வரிசையில் இடம்பெறுகின்றனர்.

ஏழு நூல்களும் இவர்களிடையே பகிரப்பட்டுள்ளன. முதல் மூன்று திருமுறைகள் சம்பந்தர் பாடியவை, நான்கு முதல் ஆறு வரை அப்பர் பாடியவை, ஏழாம் திருமுறை சுந்தரர் பாடியது.

பெரியபுராணம் சொல்லும் இவர்களின் வாழ்க்கை ஒன்றுக்கொன்று மிகவும் வேறுபட்டது. சீர்காழியில் சிறு குழந்தையாக இருந்தபோதே, அம்பிகையே பால் ஊட்டிய பின் சம்பந்தர் பாடத் தொடங்கினார் என்றும், அவரது முதல் பதிகம் “தோடுடைய செவியன்” என்ற சொற்களுடன் தொடங்குகிறது என்றும் மரபு கூறுகிறது. அதே மரபின்படி, அப்பர் சமணத் துறவியாகியிருந்தார்; தமக்கையின் வேண்டுதலாலும் கடுமையான நோயாலும் நடுத்தர வயதில் மீண்டும் சைவத்துக்குத் திரும்பினார். அவரது பதிகங்கள் வயது முதிர்ந்த ஒருவரின் பாடல்கள்; பணிவும் வருத்தமும் நிறைந்தவை. சுந்தரர் சிவனின் “தோழர்” என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்; இறைவனிடம் வழக்கத்துக்கு மாறான உரிமையோடு, குறைபட்டுக்கொள்ளும் அளவுக்குக்கூடப் பேசியவர்.

தேவாரம் என்ற சொல்லின் பொருள் என்ன?

இதன் பொருள் இன்னும் உறுதியாகவில்லை. “தே” (இறைவன்) + “ஆரம்” (மாலை) எனப் பிரித்து “இறைவனுக்குச் சூட்டும் மாலை” என்பது பரவலான விளக்கம். வேறு சிலர் இதை வழிபாட்டையோ ஒரு வகைப் பாடும் முறையையோ குறிக்கும் சொற்களுடன் இணைக்கின்றனர். இப்பாடல்கள் இயற்றப்பட்டுச் சில நூற்றாண்டுகள் கழித்தே இந்தப் பெயர் இவற்றுக்கு வழங்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. அதற்கு முன் இவை “பதிகம்” போன்ற சொற்களாலேயே அழைக்கப்பட்டன.

பதிகமே இத்தொகுப்பின் அடிப்படை அலகு: ஏறக்குறைய பத்துப் பாடல்கள் கொண்ட ஒரு பாமாலை. பெரும்பாலும் அதன் இறுதிப் பாடல் பாடியவரின் பெயரைச் சொல்லி, அப்பதிகத்தைப் பாடுவோர் பெறும் பயனையும் கூறும். ஒவ்வொரு பதிகமும் பொதுவாக ஒரு குறிப்பிட்ட தலத்தில் உள்ள சிவனை நோக்கிப் பாடப்பட்டது.

பாடல்கள் மீட்கப்பட்ட கதை

ஒரு மரபு வரலாற்றின்படி, ஏறக்குறைய கி.பி. 1000 அளவில் சோழ மன்னன் முதலாம் இராசராசன் காலத்தில் இப்பாடல்கள் வழக்கொழிந்து போயிருந்தன. சில பகுதிகள் பாடப்படுவதைக் கேட்ட மன்னன், மீதியைக் கண்டுபிடிக்கும்படி நம்பியாண்டார் நம்பி என்ற அறிஞரைக் கேட்டுக்கொண்டான். சிதம்பரம் கோயிலில் பூட்டியிருந்த ஓர் அறையில் ஓலைச்சுவடிகள் கண்டெடுக்கப்பட்டன என்றும், அப்போதே பெரும்பகுதியைக் கறையான் அரித்திருந்தது என்றும் கதை சொல்கிறது. எஞ்சியவற்றை நம்பி இன்று நம்மிடம் உள்ள நூல்களாக வகைப்படுத்தினார்.

எஞ்சியிருப்பவை ஏறக்குறைய எண்ணூறு பதிகங்கள்; பாடல்களாக எண்ணினால் சில ஆயிரம். மூவரும் இதைவிடப் பல மடங்கு பாடினர் என்றும், அவற்றில் பெரும்பாலானவை அழிந்துவிட்டன என்றும் மரபு கூறுகிறது.

பாடல்கள் எதைப் பற்றியவை?

இவை சிவன் மீதான அன்புப் பாடல்கள்: அவனது வடிவையும் செயல்களையும் போற்றுதல், அவன் கோயில் கொண்டிருக்கும் ஊர்களையும் நிலக்காட்சிகளையும் வருணித்தல், தம் தகுதியின்மையை ஒப்புக்கொள்ளுதல், மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துதல். இவை தத்துவ நூல்கள் அல்ல; ஆனாலும் பிற்காலச் சைவ சித்தாந்தம் தன் பக்தி அடித்தளத்தை இவற்றிலிருந்தே பெற்றது. திருமுறையின் கோட்பாட்டுப் பகுதியும் யோகப் பகுதியும் வேறு இடத்தில் உள்ளன; அவற்றில் முதன்மையானது திருமுறையின் பத்தாம் நூலான திருமந்திரம்.

தேவார ஆசிரியர்கள் தலயாத்திரையையும் தமிழர் சமய வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக்கினர். கோயில் கோயிலாக நடந்து சென்று ஒவ்வொன்றிலும் பாடினர். அவர்கள் பாடிய தலங்கள் “பாடல் பெற்ற தலங்கள்” என்று அழைக்கப்படுகின்றன; ஏறக்குறைய 275 உள்ளன. இன்றும் அடியார்கள் இந்தப் பட்டியலை வைத்தே யாத்திரை திட்டமிடுகின்றனர்.

வழிபாட்டில் சமஸ்கிருதம் மேலோங்கியிருந்த காலத்தில், மக்களின் மொழியான தமிழில் இப்பாடல்கள் இயற்றப்பட்டன. கோயிலுக்குள் தமிழுக்கு ஓர் இடத்தைப் பெற்றுத் தந்தன. பிறப்பையும் கல்வியையும் விட பக்தியே முக்கியம் என்று கற்பித்தன. இப்பாடல்களே போற்றும் கண்ணப்ப நாயனாரின் கதையிலும் இதே உணர்வைக் காணலாம்.

தேவாரம் எப்படிப் பாடப்படுகிறது?

இப்பாடல்கள் பண் எனப்படும் பழந்தமிழ் இசை முறைகளில் அமைந்தவை; இவை பிற்காலக் கர்நாடக இசையின் இராகங்களுடன் தொடர்புடையவை. கோயில்களில் ஓதுவார் எனப்படும் பயிற்சி பெற்ற பாடகர்கள் நாள்தோறும் வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாக இவற்றைப் பாடுகின்றனர். இந்த வழக்கம் சோழர் கல்வெட்டுகளில் பதிவாகியுள்ளது; இன்றுவரை தொடர்கிறது.

புதிதாக அறிமுகமாகும் ஒருவருக்குக் கேட்பதே சிறந்த வழி. பொருள் விளக்கத்தைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு ஓர் ஓதுவார் ஒரு பதிகத்தைப் பாடுவதைக் கேட்டால், வெறுமனே படிப்பதைவிடச் சொற்களுக்குப் பின்னால் உள்ள உணர்வு நன்றாகப் புரியும். மரபு பக்தி என்று எதைக் குறிக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவும் இதுவே குறுக்கு வழி.