தர்மம் என்பதன் பொருள்: கடமை, நன்னடத்தை, பிரபஞ்ச ஒழுங்கு

By யோக குடில்

தர்மம் என்ற சமஸ்கிருதச் சொல்லுக்கு ஆங்கிலத்தில் ஒரே இணைச்சொல் இல்லை. “பிடி, தாங்கு, நிலைநிறுத்து” என்று பொருள்படும் த்ரு என்ற வேர்ச்சொல்லிலிருந்து அது வருகிறது. எனவே தர்மத்தின் அடிப்படைப் பொருள் “தாங்கி நிற்பது”: உலகையும் சமூகத்தையும் ஒன்றாகப் பிணைத்து வைத்திருக்கும் ஒழுங்கு, அந்த ஒழுங்கைக் கடைப்பிடிக்க ஒருவர் மேற்கொள்ளும் நன்னடத்தை. சூழலைப் பொறுத்து அது கடமை, நீதி, சட்டம், நற்பண்பு, சமயம், அல்லது ஒரு பொருளின் அடிப்படை இயல்பு என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது.

வேரும் பொருள்களின் வீச்சும்

ஒரு மரபு விளக்கம் சொல்கிறது: தர்மம் தாங்குவதால் அப்படிப் பெயர் பெற்றது; அது மக்களை ஒன்றாகப் பிணைத்து, அவர்கள் வீழாமல் காக்கிறது. அந்த ஒரே கருத்திலிருந்து சொல் பல திசைகளில் விரிகிறது.

மிகப் பரந்த நிலையில், தர்மம் பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கு; பழைய வேதக் கருத்தான ருதம் என்பதற்கு நெருக்கமானது. சமூக நிலையில், அது சட்டம், வழக்கம், நீதி. தனிமனித நிலையில், அது கடமையும் ஒழுக்கமான நடத்தையும். பொருள்களின் நிலையில், அது அடிப்படை இயல்பு: எரிவது நெருப்பின் தர்மம், ஓடுவது நீரின் தர்மம்.

நவீன இந்திய மொழிகளில் இந்தச் சொல் “சமயம்” என்ற பொருளிலும் பயன்படுகிறது; இந்து தர்மம், சனாதன தர்மம் (“நித்திய தர்மம்”) என்பவை போல. இந்த வழக்கு ஒப்பீட்டளவில் அண்மைக்காலத்தியது; செவ்வியல் பொருளைவிடக் குறுகியது. செவ்வியல் தர்மம் நீங்கள் எதை நம்புகிறீர்கள் என்பதைவிட, எப்படி வாழ்கிறீர்கள் என்பதிலேயே அதிக அக்கறை கொள்கிறது.

ஒருவரின் வாழ்க்கையில் தர்மம் என்பது என்ன?

இந்து நூல்கள் இரண்டு அடுக்குகளைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. சாதாரண தர்மம் என்பது எல்லோருக்கும் பொருந்தும் பொது தர்மம்: வாய்மை, இன்னா செய்யாமை, களவாமை, தன்னடக்கம், இரக்கம், ஈகை. அடுத்தது, ஒருவருடைய நிலைக்கும் வாழ்க்கைப் பருவத்துக்கும் உரிய குறிப்பிட்ட தர்மம்: பெற்றோராக, மாணவராக, ஆட்சியாளராக, ஆசிரியராக.

பகவத் கீதை ஸ்வதர்மம், அதாவது ஒருவருடைய சொந்த தர்மம், என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது. பிறருடைய தர்மத்தை நன்றாகச் செய்வதைவிடத் தன் சொந்த தர்மத்தைக் குறையுடன் செய்வதே மேல் என்று அதன் மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் சொல்கிறது. அர்ஜுனனின் முழு நெருக்கடியும் தர்மங்களுக்கு இடையிலான மோதலே: போர்வீரனாக அவனுடைய கடமைக்கும், குடும்பத்துக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் அவன் ஆற்ற வேண்டிய கடமைக்கும் இடையிலானது. தர்மம் நுட்பமானது, அறிவதற்குக் கடினமானது என்று மகாபாரதம் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை ஒப்புக்கொள்கிறது. அது எளிய விதிப் புத்தகம் எதையும் தருவதில்லை; ஒருவர் தம் விவேகத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறது.

வாழ்க்கையின் நான்கு இலக்குகளில் முதலாவதும் தர்மமே; அதைத் தொடர்ந்து செல்வம், இன்பம், விடுதலை. இந்த வரிசை வேண்டுமென்றே அமைக்கப்பட்டது. தர்மம் ஆளும்போது சம்பாதிப்பதும் அனுபவிப்பதும் முறையானவை; நன்றாக வாழப்பட்ட தர்மம் மனத்தை மோட்சத்துக்குத் தயார்படுத்துகிறது. கர்மாவுடனும் அது நெருக்கமாகப் பிணைந்திருக்கிறது: தர்மத்துக்கு இசைந்த செயலையே மரபு நல்வினை என்கிறது; இது கர்மா என்பதன் பொருள் பக்கத்தில் விளக்கப்படுகிறது.

பௌத்தத்திலும் சமணத்திலும் தர்மம்

இந்தச் சொல் இந்தியச் சமயங்கள் அனைத்திலும் பகிரப்படுகிறது; ஒவ்வொன்றிலும் வேறுபட்ட அழுத்தத்துடன். பௌத்தத்தில் தர்மம் (பாலியில் தம்மம்) என்பது எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகப் புத்தரின் போதனையையும், அந்தப் போதனை சுட்டும் உண்மையையும் குறிக்கிறது. புத்தர், சங்கம் ஆகியவற்றுடன் சேர்ந்து அது மூன்று அடைக்கலங்களில் ஒன்று. பௌத்தத் தத்துவத்தில் அதன் பன்மை வடிவம், தர்மங்கள், அனுபவத்தின் அடிப்படைக் கூறுகளையும் குறிக்கிறது.

சமணத்தில் தர்மம் என்பது ஜினர்களின் போதனையையும் அகிம்சைப் பயிற்சியையும் குறிக்கிறது; இயக்கத்தைச் சாத்தியமாக்கும் ஒரு பொருளின் தொழில்நுட்பப் பெயரும் அதுவே.

அறம்: தர்மத்துக்கான தமிழ்ச் சொல்

தமிழுக்குத் தனக்கே உரிய சொல் உண்டு: அறம். சமஸ்கிருதச் சட்ட நூல்களில் தர்மம் சில நேரம் சுமக்கும் சமூகப் படிநிலை என்ற பொருளை அது சுமப்பதில்லை. அறம் என்பது நற்பண்பே; அது எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி பொருந்துகிறது.

திருக்குறள் தன் முதல் பாலான அறத்துப்பாலை அறத்துக்கே அர்ப்பணிக்கிறது; இல்லறத்தாரின் நற்பண்புகளையும் துறவியின் நற்பண்புகளையும் அது உள்ளடக்குகிறது. அதன் வரையறை வியக்கத்தக்க அளவில் அகமுகமானது. மனத்தில் மாசு இல்லாமல் இருப்பதே அறம் முழுவதும்; மற்றவை எல்லாம் வெறும் ஆரவாரம் என்று சாரமாகத் திருவள்ளுவர் சொல்கிறார். அந்த மாசுகளை அவர் வேறோர் இடத்தில் பெயரிடுகிறார்: பொறாமை, பேராசை, சினம், கடுஞ்சொல்.

தமிழ்க் குழந்தைகளுக்குக் கற்பிக்கப்படும் அகர வரிசைப் பாடலான ஆத்திசூடியை ஔவையார் “அறம் செய விரும்பு” என்று தொடங்குகிறார்: நல்லதைச் செய்ய விரும்பு. எந்த விதியும் தரப்படுவதற்கு முன்பே, நல்லதை விரும்பும்படி குழந்தை கேட்கப்படுகிறது.

தர்மமும் சமயமும் ஒன்றா?

முழுமையாக இல்லை. சமயம் என்பது நம்பிக்கையையும் வழிபாட்டையும் குறிக்கிறது. தர்மம் அவற்றை உள்ளடக்கியது; ஆனால் முதன்மையாக நெறியான வாழ்க்கையைப் பற்றியது. எந்த நம்பிக்கை உடையவரும், நம்பிக்கை இல்லாதவரும் கூட, தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவர் என்று சொல்லப்படலாம்.

தர்மம் மாறாத ஒரு சட்டத்தொகுப்பும் அல்ல. அதன் அடிப்படை மதிப்பீடுகள் நிலையானவையாகக் கருதப்படுகின்றன. அவற்றைப் பயன்படுத்தும் விதம் காலம், இடம், சூழல் ஆகியவற்றுக்கேற்ப மாறுகிறது; நூல்களே இதற்கு இடம் தருகின்றன. அதனால்தான் ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலில் தர்மம் எதைக் கோருகிறது என்பதைத் தீர்மானிக்க, மரபு வேதநூல்களுடன் சேர்த்து மனசாட்சி, நல்லோரின் முன்மாதிரி, ஆழ்ந்த சிந்தனை ஆகியவற்றைச் சார்ந்திருக்கிறது.