மோட்சம்: விடுதலை என்ற இலக்கும் அதற்கான நெறிகளும்
மோட்சம் என்பது விடுதலை: பிறப்பு, இறப்பு, மறுபிறப்பு என்று திரும்பத் திரும்ப வரும் சுழற்சியான சம்சாரத்திலிருந்தும், அந்தச் சுழற்சியைச் சுழல வைக்கும் அறியாமையிலிருந்தும் கர்மாவிலிருந்தும் ஆன்மா விடுபடுதல். இந்துச் சிந்தனை இதை மனித வாழ்க்கையின் நான்கு இலக்குகளில் மிக உயர்ந்ததாகக் கருதுகிறது. இந்தப் பக்கம் இந்தக் கருத்துக்கான ஒரு பரந்த வழிகாட்டி. சொல்லைப் பற்றியும், அதன் வேர், ஒருபொருள் சொற்கள் பற்றியும் அறிய மோட்சம் என்பதன் பொருள் பக்கத்தைப் பாருங்கள்.
நான்கு புருஷார்த்தங்கள்
மனித வாழ்க்கையின் முறையான நான்கு இலக்குகளை இந்திய மரபு புருஷார்த்தங்கள் என்று பெயரிடுகிறது:
- தர்மம்: நெறியான நடத்தையும் கடமையும்
- அர்த்தம்: செல்வமும் வாழ்வதற்கான வழிகளும்
- காமம்: இன்பம், அன்பு, மகிழ்ச்சி
- மோட்சம்: விடுதலை
இந்தத் திட்டம் யதார்த்தமானது. எல்லோரும் உலகைத் துறக்க வேண்டும் என்று அது கேட்கவில்லை. தர்மத்துக்குள் நின்று தேடப்படும் வரை செல்வமும் இன்பமும் முறையான இலக்குகளாகவே ஏற்கப்படுகின்றன. மற்றவற்றைச் சுவைத்துப் பார்த்து, அவை நிலையான நிறைவைத் தர முடியாதவை என்று கண்ட பிறகு எஞ்சும் இலக்கு மோட்சம் என்பதால் அது கடைசியில் வைக்கப்படுகிறது.
தமிழிலும் இதே நான்கு உண்டு: அறம், பொருள், இன்பம், வீடு. திருக்குறள் முதல் மூன்றைச் சுற்றியே அமைக்கப்பட்டுள்ளது; வீட்டுக்கெனத் தனிப் பால் இல்லை. நடத்தையைக் கற்பிப்பது போல வீடுபேற்றை நேரடியாகக் கற்பிக்க முடியாது என்றும், குறளின் துறவு, மெய்யுணர்தல் பற்றிய அதிகாரங்கள் அதை நோக்கியே சுட்டுகின்றன என்றும் உரையாசிரியர்கள் நீண்ட காலமாக விளக்கி வருகிறார்கள்.
எதிலிருந்து விடுதலை?
பந்தத்தை மரபுகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்த மூன்று சொற்களில் விவரிக்கின்றன. சம்சாரம், அதாவது பிறவிச் சுழல். கர்மா, அதாவது கடந்த செயல்களின் விளைவுகளின் சேமிப்பு; அது தீர்க்கப்பட வேண்டியதால் மேலும் பிறவிகளைக் கோருகிறது; கர்மா என்றால் என்ன பக்கத்தைப் பாருங்கள். இவ்விரண்டுக்கும் அடியில் அறியாமை, அதாவது அவித்யை: ஒருவர் உண்மையில் யார் என்பதை அறியாமல், உடலையும் மனத்தையும் அவற்றின் தேவைகளையும் தானாகக் கருதுவது.
மோட்சம் அந்த அறியாமையின் முடிவு. அது சொர்க்கத்துக்குச் செல்வதும் அல்ல. இந்துச் சிந்தனையில் சொர்க்கம் இனிமையான ஆனால் தற்காலிகமான ஒரு வெகுமதி; அது தீர்ந்ததும் ஆன்மா மீண்டும் பிறக்கிறது. மோட்சம் இறுதியானது என்று விவரிக்கப்படுகிறது.
மோட்சத்துக்கான நெறிகள் எவை?
வெவ்வேறு மனோபாவங்களுக்கு ஏற்ற ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வழிகள் உண்டு என்ற கருத்துக்கு மிகவும் அறியப்பட்ட மூலம் பகவத் கீதை.
கர்ம யோகம் என்பது கடமையாகவோ அர்ப்பணிப்பாகவோ, பலன்களைப் பற்றிக்கொள்ளாமல் செய்யப்படும் செயலின் நெறி. பக்தி யோகம் என்பது இறைவனிடம் அன்பும் சரணாகதியும் கொண்ட நெறி. ஞான யோகம் என்பது அறிவின் நெறி; அதில் ஒருவர் ஆன்மாவின் இயல்பை விசாரிக்கிறார். பதஞ்சலி வகுத்த தியான ஒழுக்கம், பெரும்பாலும் ராஜ யோகம் என்று அழைக்கப்படுவது, பொதுவாக நான்காவதாகக் கணக்கிடப்படுகிறது.
நடைமுறையில், ஆசிரியர்கள் இவற்றைப் போட்டியிடும் தேர்வுகளாக அரிதாகவே பார்க்கிறார்கள். தன்னலமற்ற செயல் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, பக்தி அகந்தையை மென்மையாக்குகிறது, தியானம் கவனத்தை நிலைப்படுத்துகிறது, ஞானம் பணியை நிறைவு செய்கிறது. தமிழ்ச் சைவ சித்தாந்தத்துக்குத் தனக்கென நான்கு படிகள் உண்டு: சரியை (தொண்டு), கிரியை (வழிபாடு), யோகம், ஞானம். இறுதிப் படி சிவனுடைய அருளைச் சார்ந்தது என்று அது கருதுகிறது.
பள்ளிகள் எப்படி வேறுபடுகின்றன?
மோட்சம் மறுபிறப்பையும் துயரத்தையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறது என்பதில் எல்லாப் பள்ளிகளும் ஒத்துப்போகின்றன. விடுதலை பெற்ற நிலை எது என்பதில் அவை வேறுபடுகின்றன.
சங்கரரின் பள்ளியான அத்வைத வேதாந்தம், தனிமனித ஆன்மா உண்மையில் ஒரே மெய்ப்பொருளான பிரம்மமே என்று கற்பிக்கிறது. பிரிவு என்ற பொய்யான உணர்வு நீங்குவதே மோட்சம்; அது ஞானத்தால் மட்டுமே வருகிறது.
ராமானுஜரின் பள்ளியான விசிஷ்டாத்வைதம், ஆன்மாக்கள் உண்மையானவை, தனித்தன்மை உடையவை, ஆனால் உடல் ஆன்மாவிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது போல இறைவனிடமிருந்து பிரிக்க முடியாதவை என்று கற்பிக்கிறது. மோட்சம் என்பது விஷ்ணுவுக்குச் செய்யும் நித்தியமான அன்புத் தொண்டு; பக்தியாலும் சரணாகதியாலும் அடையப்படுவது.
மத்துவரின் பள்ளியான துவைதம், ஆன்மாவும் இறைவனும் என்றென்றும் வேறானவை என்றும், விடுதலை என்பது இறைவனின் சன்னிதியில் அவனுடைய அருளால் ஆன்மா பெறும் ஆனந்தம் என்றும் கருதுகிறது.
சைவ சித்தாந்தம், மூன்று பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்ட ஆன்மா சிவனாக ஆகாமலேயே சிவனுடன் ஒன்றுகிறது என்றும், ஆன்மாவாகவே இருந்துகொண்டு அவனுடைய ஆனந்தத்தில் பங்குகொள்கிறது என்றும் கற்பிக்கிறது.
சாங்கியமும் யோகமும் கைவல்யம் (“தனித்திருத்தல்”) பற்றிப் பேசுகின்றன: இயற்கையிலிருந்து விலகி நிற்கும் தூய உணர்வுநிலை. எல்லாக் கர்மாவிலிருந்தும் தூய்மையான, விடுபட்ட ஆன்மா மேலெழுவதாகச் சமணம் விவரிக்கிறது. பௌத்தம் நிர்வாணம் பற்றிப் பேசுகிறது; இந்துப் பள்ளிகளைப் போலல்லாமல், விடுதலை பெறும் நித்தியமான ஆன்மா ஒன்றை அது முன்வைப்பதில்லை.
மோட்சம் இறப்புக்குப் பின் மட்டும்தானா?
எல்லாப் பள்ளிகளிலும் அப்படி இல்லை. அத்வைதமும் சைவ சித்தாந்தமும் ஜீவன்முக்தர் பற்றிப் பேசுகின்றன: உயிரோடிருக்கும்போதே விடுதலை பெற்றவர்; அவருடைய கர்மா தீரும் வரை அவர் உடலில் தொடர்கிறார். முழு விடுதலை இறப்புக்குப் பின்னரே வருகிறது என்று ராமானுஜரின் பள்ளி கருதுகிறது. தமிழ்ச் சித்தர்கள் வேறொரு திசையில் சென்று, உடலையே உணர்தலுக்கான கருவியாகக் கருதினார்கள். இந்த வேறுபாடுகள் முக்தி என்பதன் பொருள் கட்டுரையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன.