மனதை அடக்குவது எப்படி? யோக மரபுகள் கற்பிப்பது
பதிவுகள் இருக்கும் காலம் முதலே மனத்தையும் எண்ணங்களையும் எப்படி அடக்குவது என்று மக்கள் கேட்டு வருகிறார்கள். மரபு தரும் பதில் மாறாதது: மனம் பலவந்தத்தால் அடக்கப்படுவதில்லை; இடைவிடாத பயிற்சியாலும், அதைக் கலக்குபவற்றை விடுவதாலும் பழக்கப்படுத்தப்படுகிறது. மனத்தை அமுக்கிப் பிடிப்பதில்லை. இளைப்பாற அதற்கு ஒன்றைத் தருகிறீர்கள், ஒவ்வொரு முறை அலையும்போதும் திரும்பக் கொண்டு வருகிறீர்கள், அதை இழுத்துக்கொண்டே இருக்கும் ஆசைகளையும் அச்சங்களையும் குறைக்கிறீர்கள்.
மனத்தை அடக்குவது ஏன் இவ்வளவு கடினம்?
இந்தச் சிரமம் உங்கள் தனிப்பட்ட குறை அல்ல என்று தெரிந்துகொள்வது உதவலாம். பகவத் கீதையில் (6.34) பயிற்சி பெற்ற வீரனான அர்ஜுனன், மனம் அலைபாய்வது, கலங்குவது, வலிமையானது, பிடிவாதமானது என்றும், அதைக் கட்டுப்படுத்துவது காற்றைக் கட்டுப்படுத்துவது போலக் கடினமாகத் தோன்றுகிறது என்றும் கிருஷ்ணரிடம் சொல்கிறான். அது கடினம் என்று கிருஷ்ணர் ஒப்புக்கொள்கிறார். பிறகு ஒரே வரியில் பதில் தருகிறார் (6.35): அப்பியாசம் (பயிற்சி), வைராக்கியம் (பற்றின்மை) ஆகியவற்றால் அது முடியும்.
கட உபநிஷதம் ஒரு தேரின் உவமையால் இந்த நிலையை விளக்குகிறது. உடல் தேர், புலன்கள் குதிரைகள், மனம் கடிவாளம், புத்தி தேரோட்டி. தேரோட்டி தூங்கினால் குதிரைகள் விரும்பிய இடத்துக்கெல்லாம் ஓடும். இந்தச் சித்திரத்தில் மனத்தை அடக்குவது என்பது தேரோட்டி விழித்துக்கொண்டு கடிவாளத்தைக் கையில் எடுப்பதுதான்.
இரண்டு சிறகுகள்: பயிற்சியும் பற்றை விடுதலும்
பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரங்கள் மனத்தின் அசைவுகள் அடங்குவதையே யோகம் என்று வரையறுக்கின்றன (1.2); கீதை சொல்லும் அதே இரண்டு வழிகளையும் தருகின்றன (1.12).
பயிற்சி என்பது கவனத்துக்கு ஒரு பற்றுக்கோட்டைத் தேர்ந்தெடுத்து, நீண்ட காலம், தினமும் அதற்குத் திரும்புவது. மனம் அலைந்ததைக் கவனித்துத் திரும்பக் கொண்டு வரும் ஒவ்வொரு முறையும், அந்தப் பயிற்சியை ஒரு முறை செய்திருக்கிறீர்கள்.
பற்றை விடுதல் என்பது மனம் பின்னால் ஓடும் விஷயங்களின் இழுப்பைக் குறைப்பது. நிறைவேறாத ஆசைகளும் தீராத சண்டைகளும் நிறைந்த மனம், எவ்வளவு நேரம் உட்கார்ந்தாலும் அமைதியாக இருக்க முடியாது. இதனால்தான் மரபுகள் தியானத்துக்கு முன் நடத்தையை வைக்கின்றன: நேர்மை, மிதம், தீங்கு செய்யாமை ஆகியவை மனம் அசைபோட வேண்டியதைக் குறைக்கின்றன. பற்றை விடுவது எதை உள்ளடக்கும், எதை உள்ளடக்காது என்பதற்கு பற்றின்மை என்றால் என்ன பாருங்கள்.
தொடங்குவதற்கான நடைமுறை வழிகள்
மூச்சைக் கவனியுங்கள். மூச்சும் மனமும் சேர்ந்தே அசைகின்றன என்று யோக நூல்கள் கருதுகின்றன: ஒன்று கலங்கினால் மற்றதும் கலங்கும், ஒன்று அடங்கினால் மற்றதும் பின்தொடரும். மூச்சு நிலைப்படும் இடத்தில் மனமும் நிலைப்படுகிறது என்று திருமூலரின் திருமந்திரம் சாரமாகச் சொல்கிறது. இயல்பான மூச்சை வெறுமனே கவனிப்பதுதான் இதன் எளிய வடிவம். முறையான பிராணாயாமத்தைத் தகுதியுள்ள ஆசிரியரிடம் கற்பதே நல்லது; உடல்நலக் குறைபாடு உள்ள எவரும் முதலில் மருத்துவரிடம் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.
ஒரு மந்திரத்தைச் சொல்லுங்கள். நூறு எண்ணங்களுக்குப் பதிலாகப் பிடித்துக்கொள்ள ஒரே ஒலியை ஜபம் மனத்துக்குத் தருகிறது.
ஒரு நேரத்தில் ஒரு வேலை செய்யுங்கள். சாப்பிடும்போது சாப்பிடுங்கள், படிக்கும்போது படியுங்கள். பாயில் உட்காரும் இருபது நிமிடங்களைவிட, விழித்திருக்கும் பதினாறு மணி நேரத்தில்தான் கவனம் மிக அதிகமாகப் பயிற்சி பெறுகிறது.
நேரங்களை ஒழுங்காக வையுங்கள். உணவு, தூக்கம், வேலை, பொழுதுபோக்கு ஆகியவற்றில் மிதத்தைக் கீதை பரிந்துரைக்கிறது. களைத்த உடலோ அளவுக்கு மீறி உண்ட உடலோ கட்டுக்கடங்காத மனத்தை உண்டாக்குகிறது.
படிப்படியான முறைக்கு, தியானத்தைச் சரியாகச் செய்வது எப்படி என்ற எங்கள் வழிகாட்டியைப் பாருங்கள்.
எண்ணங்களை அடக்க வேண்டுமா?
வேண்டாம். மன உறுதியால் எண்ணங்களைத் தள்ளிவிடுவது பொதுவாக அவற்றை வலுப்படுத்துகிறது; ஒருவரை இறுக்கமாகவும் சோர்வாகவும் ஆக்கலாம். மரபின் அறிவுரை: ஓர் எண்ணத்தைப் பின்தொடரவும் வேண்டாம், அதோடு சண்டையிடவும் வேண்டாம். சாலையில் போகும் வாகனம் போல அதைக் கடந்துபோக விட்டு, நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த பற்றுக்கோட்டுக்குத் திரும்புங்கள்.
ஆத்ம விசாரப் பாதையுடன் தொடர்புடைய இன்னும் நேரடியான ஓர் அணுகுமுறையும் உண்டு. எண்ணங்களை ஒவ்வொன்றாகக் கையாள்வதற்குப் பதிலாக, “இந்த எண்ணம் யாருக்கு எழுகிறது?” என்று கேட்கிறீர்கள். கவனம் எண்ணத்திலிருந்து அதை அறிந்துகொண்டிருப்பவர் பக்கம் திரும்புகிறது; எண்ணம் தன் எரிபொருளை இழக்கிறது. நான் யார்? என்ற எங்கள் கட்டுரையில் இந்த முறை விளக்கப்பட்டுள்ளது.
“அடக்குதல்” என்பதன் இறுதிப் பொருள்
அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டப்படும் இரண்டு சொல் அறிவுரை ஒன்று தமிழ் மரபில் உண்டு: சும்மா இரு. அருணகிரிநாதரின் பாடல்களில் அவர் பெற்ற உபதேசமாக இது வருகிறது. இறுக்கமாகக் காவலில் வைக்கப்பட்ட மனம் அல்ல, தன் இயல்பில் ஓய்ந்திருக்கும் மனமே இலக்கு என்று இது உணர்த்துகிறது.
மனத்தை வென்றவருக்கு மனமே சிறந்த நண்பன்; வெல்லாதவருக்கு அது பகைவனைப் போல நடந்துகொள்கிறது என்று கீதை (6.5, 6.6) சொல்கிறது.