கர்மாவும் உறவுகளும்: நாம் சந்திப்பவர்களை ஏன் சந்திக்கிறோம்

By யோக குடில்

இந்தியச் சிந்தனையில் கர்மாவையும் உறவுகளையும் ஒரு கருத்து இணைக்கிறது: நமக்கு மிக நெருக்கமானவர்கள் தற்செயலாக அங்கே இல்லை; அவர்களை நாம் நடத்தும் விதமே நாம் செய்யும் செயல்களில் மிகப் பெரிய விளைவுகளைக் கொண்டவற்றில் ஒன்று. மக்களிடையே நிலவும் நம்பிக்கை இன்னும் ஒருபடி மேலே சென்று, பெற்றோர், வாழ்க்கைத் துணை, பிள்ளைகள், கடினமான சக ஊழியர்கள் கூட முற்பிறவிகளில் உருவான பந்தங்களால்தான் நம்மிடம் வருகிறார்கள் என்கிறது. முதல் கருத்தை நூல்கள் உறுதியாக ஆதரிக்கின்றன. இரண்டாவது பரவலாக நம்பப்படுகிறது, ஆனால் அதை உறுதியான கோட்பாடாக அல்ல, மரபாகவும் நம்பிக்கையாகவும் புரிந்துகொள்வதே நல்லது.

கர்ம உறவு என்றால் என்ன?

பொதுவான இந்தியச் சொல் ருணானுபந்தம்; “கடனின் பந்தம்” என்று பொருள்படும் சம்ஸ்கிருதக் கூட்டுச்சொல். இரண்டு உயிர்களுக்கிடையே ஏதாவது முடிக்கப்படாமல் விடப்பட்டிருந்தால், திருப்பிச் செலுத்தப்படாத ஓர் உதவியோ ஆறாத ஒரு காயமோ, கணக்குத் தீரும் வரை அவை மீண்டும் மீண்டும் ஒன்றுசேர்க்கப்படுகின்றன என்பது நம்பிக்கை. இந்தப் பார்வையில், நிறையக் கொடுக்கும் ஒரு பிள்ளையோ, துணையோ, நண்பரோ கடனைத் திருப்பிச் செலுத்திக்கொண்டிருக்கலாம்; நிறைய எடுத்துக்கொள்பவர் கடனை வசூலித்துக்கொண்டிருக்கலாம்.

தமிழ்ப் பேச்சில் இதற்குத் தனி வடிவம் உண்டு: ஏழு பிறவிகளுக்கும் நீடிக்கும் பந்தம் என்ற சொற்றொடர், திருமணத்துக்கும் ஆழ்ந்த நட்புக்கும் பயன்படுகிறது. திருவள்ளுவர் இந்த உவமையை நன்றியுணர்வுக்குப் பயன்படுத்துகிறார்: “எழுமை எழுபிறப்பும் உள்ளுவர் தங்கண் விழுமந் துடைத்தவர் நட்பு.” தம் துன்பத்தைத் துடைத்தவர்களின் நட்பை நல்லோர் ஏழு பிறவிகளிலும் நினைத்துக்கொள்வார்கள் (திருக்குறள் 107).

இதன் நிலையைப் பற்றித் தெளிவாக இருப்பது நல்லது. குடும்பம் உட்பட, பிறப்பின் சூழல்களைக் கர்மா வடிவமைக்கிறது என்பது இந்து, பௌத்த, சமண மரபுகளின் வழக்கமான போதனை. உங்கள் வாழ்வில் உள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் முற்பிறவியின் ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் என்பதை யாராலும் சரிபார்க்க முடியாது; பண்டைய தத்துவ அறிஞர்களும் அதன் மேல் எதையும் கட்டவில்லை. “கர்மத் துணை”, “இரட்டைச் சுடர்” (twin flame) போன்ற பேச்சுகள் நவீனமானவை, வேத அடிப்படை கொண்டவை அல்ல.

கடினமான உறவுகள் என்றால் தீவினையா?

அந்தக் கேள்வி வழக்கமாக அஞ்சும் பொருளில் அல்ல. கடினமான ஓர் உறவு உங்கள் மதிப்பைப் பற்றிய தீர்ப்பு அல்ல. மரபு விளக்கத்தில், வாழ்வில் வருவது கடந்த செயல்களின் பழுப்பு, பிராரப்தம் எனப்படுவது (கர்மாவின் வகைகள் பாருங்கள்); அது ஏறக்குறைய எல்லாருக்கும் கலந்தே வருகிறது, இனியதும் இன்னாததும் சேர்ந்து.

போதனையின் அதிகப் பயனுள்ள பாதி நிகழ்காலம் பற்றியது. இரண்டு பேரை எது ஒன்றுசேர்த்திருந்தாலும், இப்போது ஒவ்வொருவரின் ஒவ்வொரு எதிர்வினையும் புதிய கர்மா. கடுமைக்குக் கடுமையால் பதில் சொன்னால் முடிச்சு இறுகும்; பொறுமை, நேர்மை, நியாயம் அதைத் தளர்த்தும். திருவள்ளுவரின் அறிவுரை: “இன்னாசெய் தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண நன்னயஞ் செய்து விடல்.” தமக்குத் தீங்கு செய்தவரைத் தண்டிக்கும் வழி, அவர் நாணும்படி அவருக்கு நன்மை செய்வதே (திருக்குறள் 314).

தீங்கில் தங்கியிருக்கக் கர்மா காரணம் அல்ல

இதைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும், ஏனென்றால் இந்தக் கருத்து அடிக்கடி தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. வன்முறையையோ, கொடுமையையோ, தொடர்ந்த அவமானத்தையோ “அது அவர்களுடைய கர்மா” அல்லது செலுத்த வேண்டிய கடன் என்ற காரணத்துக்காகப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கர்மா யாரையும் கோருவதில்லை. துன்பத்தைச் செயலற்று ஏற்க வேண்டும் என்று போதனையில் எதுவும் சொல்லவில்லை; தன்னையும் தன் பிள்ளைகளையும் காக்கச் செயல்படுவதே சரியான செயல். தீங்கான சூழலிலிருந்து வெளியேறுவதும், குடும்பம், நண்பர்கள், அல்லது தொழில்முறை உதவியாளர்களிடம் உதவி கேட்பதும் எந்த ஆன்மீக விதியையும் மீறுவதில்லை.

எது நிற்கிறது, எது போகிறது

எந்தப் பந்தமும் என்றென்றும் நீடிப்பதில்லை; மரபு இதைத் தெளிவாகவே சொல்கிறது. அது குடும்பத்தின் மேல் அக்கறையைக் குறைக்கச் சொல்லும் அழைப்பு அல்ல. மரபின் பெரும்பகுதி இல்லற வாழ்க்கையைப் போற்றுகிறது; “அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின் இல்வாழ்க்கை பண்பும் பயனும் அது” என்கிறது குறள். இல்லம் அன்பும் அறமும் கொண்டிருந்தால், அதுவே அதன் பண்பும் பயனும் (திருக்குறள் 45). இங்கே சொல்லப்படுவது பற்றிக்கொள்ளுதல் பற்றியது. கோரும், கட்டுப்படுத்தும், கணக்கு வைக்கும் அன்பு இருவரையும் கட்டுகிறது. கணக்குப் புத்தகம் வைக்காமல் கொடுத்து, தன் கடமையைச் செய்யும் அன்பே விடுவிக்கும் அன்பு என்று விவரிக்கப்படுகிறது. அந்தச் சொல் ஏன் உணர்ச்சியின்மையைக் குறிக்கவில்லை என்பதை பற்றின்மை பற்றிய கட்டுரை விளக்குகிறது.

உறவுகளில் நன்றாக நடந்துகொள்வது எப்படி

முற்பிறவிகள் பற்றிய ஊகங்களை நீக்கிவிட்டால், போதனை சில எளிய பழக்கங்களுக்கு வந்து நிற்கிறது. உங்கள் பொறுப்பில் உள்ளவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டியதை, அறிவிக்காமல் செய்யுங்கள். கணக்கு வைக்காதீர்கள். உண்மையாகவும், காயப்படுத்தும் நோக்கமின்றியும் பேசுங்கள். முடிந்த இடத்தில் மன்னியுங்கள், ஏனென்றால் மனக்கசப்பைச் சுமப்பது நீங்கள்தான், மற்றவர் அல்ல. ஓர் உறவு முடிந்துவிட்டால், பழிவாங்காமல், சுத்தமாக அதை முடியவிடுங்கள்.

இவற்றில் எதற்கும் மறுபிறப்பில் நம்பிக்கை தேவையில்லை. நமக்கு மிக நெருக்கமானவர்களை நாம் நடத்தும் விதம் மெல்ல மெல்ல நாம் யார் என்பதாகவே மாறுகிறது என்ற கவனிப்பு மட்டுமே போதும்; அதுவே கர்மா என்பதன் இதயம்.