கர்மா என்றால் என்ன? செயலும் அதன் பலனும்: ஓர் எளிய வழிகாட்டி

By யோக குடில்

எண்ணத்தோடு செய்யப்படும் ஒவ்வொரு செயலும், விரைவிலோ தாமதமாகவோ, இந்தப் பிறவியிலோ இன்னொரு பிறவியிலோ, செய்தவரிடமே திரும்பி வரும் ஒரு விளைவை விட்டுச் செல்கிறது என்ற போதனையே கர்மா. ஆக, கர்மா என்றால் என்ன என்று கேட்பவருக்குச் சுருக்கமான பதில்: செயலும், செய்தவருக்கு அது தரும் விளைவுகளும். அது விதி அல்ல; தீய செயல்களைப் பற்றியது மட்டுமும் அல்ல.

அந்தச் சொல்லே சம்ஸ்கிருதத்தில் “செயல்” என்று பொருள்படும்; அதன் தோற்றமும் பொருள் மாற்றங்களும் கர்மா என்பதன் பொருள் என்ற கட்டுரையில் உள்ளன. இந்தப் பக்கம் விரிவான வழிகாட்டி.

கர்மா எப்படிச் செயல்படுகிறது?

வழக்கமான உவமை விதை. ஒரு செயல் விதைக்கப்படுகிறது, சிறிது காலம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் கிடக்கிறது, பின் அதே வகையான அனுபவமாகப் பழுக்கிறது: கருணை நிம்மதியாக, கொடுமை வலியாக. மூன்று விஷயங்கள் இதை முழுமைப்படுத்துகின்றன.

செயல் மூன்று வகை: உடலால், சொல்லால், மனத்தால். கைகள் செய்வது மட்டுமல்ல, ஆண்டுக்கணக்கில் வளர்த்த ஓர் எண்ணமும் கணக்கில் சேரும்.

எண்ணமே (நோக்கமே) மிக முக்கியம். ஒரு விபத்தும் வேண்டுமென்றே செய்த காயமும் வெளியிலிருந்து ஒன்றுபோலத் தோன்றலாம், ஆனால் மரபுகள் இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருதுவதில்லை. புத்தர் ஒருபடி மேலே சென்று எண்ணத்தையே கர்மா என்று வரையறுத்தார்.

விளைவுகள் உடனடியாக வருவதில்லை. சில செயல்கள் விரைவில் பலன் தரும், சில நீண்ட காலத்துக்குப் பின். இந்தப் பிறவியில் பழுக்காதது இன்னொரு பிறவிக்குச் செல்லும் என்று இந்து, பௌத்த, சமண போதனைகள் அனைத்தும் கூறுகின்றன. இது எப்படி இயங்குகிறது என்பது கர்ம விதி என்ற கட்டுரையிலும், சேமிக்கப்பட்ட, பழுத்துக்கொண்டிருக்கும், புதிய கர்மா என்ற பிரிவு கர்மாவின் வகைகள் என்ற கட்டுரையிலும் விவாதிக்கப்படுகின்றன.

மறுபிறப்பில் நம்பிக்கை தேவைப்படாத, அருகிலுள்ள ஒரு விளைவும் உண்டு. ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு போக்கை வலுப்படுத்துகிறது. இந்தப் பொருளில், எந்தச் செயலின் முதல் பலனும், அது உன்னை எப்படிப்பட்ட மனிதனாக ஆக்குகிறது என்பதே.

எல்லா மரபுகளிலும் கர்மா ஒன்றா?

இல்லை. மரபுகள் சொல்லையும் கோட்பாட்டையும் பகிர்ந்துகொள்கின்றன; விவரங்களில் வேறுபடுகின்றன.

பெரும்பாலான இந்துச் சிந்தனைப் பள்ளிகளில், கர்மா தனி ஆன்மாவைப் பிறப்பு இறப்புச் சுழலில் கட்டிவைக்கிறது. பழைய சடங்குப் பள்ளியான மீமாம்சை போன்ற சில, செயல் தன் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆற்றலாலேயே பலனை உண்டாக்குகிறது என்று கருதின. வேதாந்தம், சைவ சித்தாந்தம் உள்ளிட்ட இறைநம்பிக்கைப் பள்ளிகள், கர்மா சடமானது, தானாக எதையும் கொண்டுசேர்க்க முடியாது, எனவே ஒவ்வொரு ஆன்மாவுக்கும் உரியதைக் கொண்டுவருபவர் இறைவனே என்று கருதுகின்றன.

பௌத்தம் கர்மாவையும் மறுபிறப்பையும் ஏற்கிறது, ஆனால் அவற்றைச் சுமக்கும் நிலையான ஆன்மாவை மறுக்கிறது; தொடர்வது காரண காரியங்களின் ஓட்டம் மட்டுமே. சமணம் கர்மாவை ஆன்மாவோடு ஒட்டிக்கொள்ளும், ஒழுக்கத்தால் தேய்த்து நீக்கப்பட வேண்டிய ஒரு நுண்பொருளாக விவரிக்கிறது. சீக்கிய வேதம் கர்மாவையும் இறையருளையும் சேர்த்தே வைக்கிறது: உடல் ஒருவரின் செயல்களால் கிடைக்கிறது, விடுதலையின் வாசல் அருளால் கிடைக்கிறது என்று ஜப்ஜி சாரமாகச் சொல்கிறது.

தமிழ் மரபில் கர்மா

தமிழ்ச் சொல் வினை; நல்ல, தீய செயல்கள் நல்வினை, தீவினை. இந்தக் கருத்து தமிழ் இலக்கியத்தில் ஆழமாக ஓடுகிறது. சங்கப் புலவர் கணியன் பூங்குன்றனார் “தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா” என்று எழுதினார். சிலப்பதிகாரம் தன் மூன்று கருப்பொருள்களில் ஒன்றாக “ஊழ்வினை உருத்துவந்து ஊட்டும்” என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது: முன்செய்த வினை வந்து தன் பலனைத் தரும். காலையில் பிறருக்குச் செய்த தீங்கு மாலையில் அழைக்காமலேயே திரும்பி வரும் என்று திருக்குறள் எச்சரிக்கிறது.

தமிழ்ச் சைவத்தின் பெரும்பகுதிக்குப் பின்னால் நிற்கும் தத்துவமான சைவ சித்தாந்தம், ஆன்மாவின் மூன்று கட்டுகளில் (மும்மலம்) ஒன்றாகக் கர்மாவைப் பட்டியலிடுகிறது; மற்ற இரண்டு ஆணவம் (ஆன்மாவைச் சிறியதாக, தனியானதாக உணரச் செய்யும் அடிப்படை அறியாமை), மாயை (பொருள் உலகம்). இனிய, இன்னாத விளைவுகளை ஒருவர் ஒரே சமநிலையுடன் நோக்கும்போது, ஆன்மா அருளுக்குப் பக்குவப்படுகிறது என்று அது போதிக்கிறது.

கர்மா என்றால் எல்லாம் முன்பே நிர்ணயிக்கப்பட்டதா?

இதுவே மிகப் பொதுவான தவறான புரிதல். இப்போதைய நிலைக்குக் காரணங்கள் உண்டு என்று கர்மா சொல்கிறது; அடுத்த செயல் முடிவாகிவிட்டது என்று சொல்லவில்லை. அப்படி இருந்தால் போதனையே பொருளற்றதாகிவிடும், ஏனென்றால் போதிக்கப்பட யாருமே இருக்க மாட்டார்கள். கர்மாவைப் பற்றிப் பேசும் ஒவ்வொரு மரபும் முயற்சியையும் வலியுறுத்துகிறது; இந்தக் கேள்வி விதியும் சுதந்திர விருப்பமும் என்ற கட்டுரையில் மேலும் ஆராயப்படுகிறது.

பிறரை மதிப்பிடவும் கர்மா அனுமதி தருவதில்லை. துன்பத்தில் இருக்கும் ஒருவரைப் பார்த்து, அவருக்கு அது தகும் என்று முடிவு செய்வதே சரியாகத் தவறான பயன்பாடு. இந்தப் போதனை ஒருவர் தன் சொந்த நடத்தைக்குப் பொருத்திப் பார்க்கவே உரியது.

கர்மாவிலிருந்து விடுபட முடியுமா?

இந்த மரபுகள் அனைத்தும் முடியும் என்கின்றன; அந்த விடுதலையையே உண்மையான இலக்காகக் கருதுகின்றன. நல்ல செயல்கள் நல்ல பலன்களைத் தருகின்றன, ஆனால் அவையும் சுழலுக்குள்ளேயே. பகவத் கீதை போதிப்பது போலப் பலனில் பற்றின்றிச் செயல் செய்யப்படும்போது, அல்லது இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும்போது, அல்லது தன்னறிவு “நானே செய்பவன்” என்ற உணர்வை நீக்கும்போது விடுதலை வருகிறது என்று சொல்லப்படுகிறது. அந்த விடுதலைக்கான வழி, இன்று ஒருவர் செய்வதில் கவனம் வைப்பதிலிருந்தே தொடங்குகிறது என்பதில் அனைத்தும் ஒன்றுபடுகின்றன.