முக்தி என்பதன் பொருள்: ஜீவன்முக்தி, விதேகமுக்தி, வீடு
முக்தி என்ற சமஸ்கிருதச் சொல்லுக்கு “விடுதலை” அல்லது “விடுபடுதல்” என்று பொருள். “விடுவி” என்று பொருள்படும் முச் என்ற வேர்ச்சொல்லிலிருந்து அது வருகிறது. ஆன்மிக வழக்கில், கட்டிலிருந்து ஆன்மா விடுபடுவதே முக்தி: அறியாமையிலிருந்து, கர்மாவிலிருந்து, மறுபிறப்புச் சுழற்சியிலிருந்து. ஏறக்குறைய எல்லா இந்திய மொழிகளிலும் இது பயன்படுகிறது; தமிழில் முத்தி அல்லது முக்தி என்று எழுதப்படுகிறது.
முக்தியும் மோட்சமும் ஒரே வேரிலிருந்து வருபவை; பெரும்பாலான நூல்களில் ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாகப் பயன்படுகின்றன. பொதுவான வேரை மோட்சம் என்பதன் பொருள் பக்கம் விரிவாக விளக்குகிறது. இந்தப் பக்கம் முக்திக்கே உரிய தனித்தன்மைகளைப் பார்க்கிறது: அதன் வகைகள், தமிழ்ச் சைவ மரபு அதைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம்.
ஜீவன்முக்தி: உயிரோடிருக்கும்போதே விடுதலை பெற முடியுமா?
ஜீவன்முக்தி என்றால் வாழும்போதே விடுதலை; அந்த நிலையில் இருப்பவர் ஜீவன்முக்தர். விடுதலை ஞானத்தைச் சார்ந்தது, உடலின் இறப்பைச் சார்ந்தது அல்ல என்பதே இதன் கருத்து. அறியாமை நீங்கியதும் பந்தம் நீங்குகிறது; உடல் தொடர்ந்தாலும் கூட.
உடல் ஏன் தொடர்கிறது? வழக்கமான விளக்கம் கர்மாவின் அடிப்படையிலானது. கடந்த கர்மாவில் இந்தப் பிறவியிலேயே பலன் தரத் தொடங்கிவிட்ட பகுதி, பிராரப்தம் எனப்படுவது, வில்லிலிருந்து ஏற்கெனவே புறப்பட்டுவிட்ட அம்பைப் போல, தன் போக்கில் ஓடி முடிய வேண்டும். விடுதலை பெற்றவர் புதிய பந்தத்தை உண்டாக்காமல் அதை வாழ்ந்து முடிக்கிறார்.
அத்வைத வேதாந்தம் ஜீவன்முக்தியை உறுதியாக ஏற்கிறது. மனம் சிவனில் நிலைத்திருக்க உலகில் வாழும் ஜீவன்முக்தர் பற்றிச் சைவ சித்தாந்தமும் பேசுகிறது. ராமானுஜரின் விசிஷ்டாத்வைதம் இதில் மாறுபடுகிறது: அந்தப் பள்ளியில், உடல் கைவிடப்பட்ட பிறகே முழு விடுதலை சாத்தியம்.
விதேகமுக்தி: உடலுக்குப் பின் விடுதலை
விதேக என்றால் “உடலற்ற”. உணர்ந்த ஒருவரின் உடல் உதிர்ந்து, இனி பிறப்பு இல்லை என்ற நிலையில் நிறைவடையும் விடுதலையே விதேகமுக்தி. ஜீவன்முக்தியை ஏற்கும் பள்ளிகளுக்கு இது உயர்ந்த அல்லது தனியான விடுதலை அல்ல; உடலோடு கூடிய வாழ்க்கையின் கடைசிச் சுவடு முடிவது மட்டுமே. ஏற்காத பள்ளிகளுக்கு, முழுப் பொருளில் முக்தி இது ஒன்றே.
வைணவ, சைவ நூல்கள் இறைவனுக்கு அருகில் இருக்கும் நிலைகளையும் விவரிக்கின்றன; மரபுப்படி நான்கு: இறைவனின் உலகில் வாழ்தல் (சாலோகம்), அவன் அருகில் இருத்தல் (சாமீபம்), அவனைப் போன்ற வடிவம் பெறுதல் (சாரூபம்), அவனுடன் ஒன்றுதல் (சாயுஜ்யம்). சைவ சித்தாந்தம் இவற்றைத் தன் நான்கு பயிற்சிப் படிகளுடன் இணைக்கிறது; ஒன்றுதல் ஞான நெறியின் பலனாகிறது.
தமிழ்ச் சைவ மரபில் முக்தி என்றால் என்ன?
தமிழ்ச் சைவ அருளாளர்களின் பாடல்களிலிருந்து வளர்ந்த தத்துவமான சைவ சித்தாந்தம், மூன்று நித்தியமான உண்மைகளை விவரிக்கிறது: பதி (இறைவன், சிவன்), பசு (ஆன்மா), பாசம் (கட்டு). பாசத்துக்கு மூன்று இழைகள்: ஆணவம் (அகந்தையும் அறியாமையும் ஆன அடிப்படை மலம்), கன்மம், மாயை. பாசத்திலிருந்து ஆன்மா விடுபடுவதே முக்தி.
இந்தப் பார்வையை இரண்டு விஷயங்கள் தனித்துக் காட்டுகின்றன. முதலாவது, விடுதலை சிவனுடைய அருளால் வருகிறது. ஆன்மாவின் சொந்த முயற்சி அதைப் பக்குவப்படுத்துகிறது; ஆனால் சிவனே குருவாகத் தோன்றி இறுதி ஞானத்தை அருள்கிறான் என்று மரபு கருதுகிறது. இரண்டாவது, விடுதலை பெற்ற ஆன்மா சிவனாக ஆவதில்லை; அவனுக்குள் மறைந்துபோவதுமில்லை. அது அவனுடன் பிரிக்க முடியாதபடி ஒன்றி, அவனுடைய ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறது; ஆனாலும் ஆன்மாவாகவே இருக்கிறது. சித்தாந்த ஆசிரியர்கள் இந்த உறவைத் தங்களுடைய பொருளில் அத்வைதம் என்கிறார்கள்: இரண்டல்ல, ஆனால் வெறுமனே ஒன்றும் அல்ல. இது சங்கரரின் விளக்கத்திலிருந்து வேறுபட்டது; அது அத்வைதம் என்பதன் பொருள் பக்கத்தில் விளக்கப்படுகிறது.
அருளாளர்கள் இதை இன்னும் எளிமையாகச் சொன்னார்கள். அவர்களுடைய பாடல்கள் இறைவனின் திருவடிகளை அடைவதைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. தேவாரமும் திருவாசகமும் உலகியல் பரிசு எதற்கும் பதிலாக அதையே மீண்டும் மீண்டும் வேண்டுகின்றன.
வீடு: விடுதலை என்பது வீடு திரும்புதல்
முக்திக்கான தமிழ்ச் சொல் வீடு; அதை அடைவது வீடுபேறு. வீடு என்பது “விடு” அல்லது “விட்டுவிடு” என்று பொருள்படும் வேரிலிருந்து வருவதால், அதன் முதல் பொருள் விடுதலை. அது இல்லத்தைக் குறிக்கும் சாதாரணச் சொல்லும் கூட. தமிழ் ஆசிரியர்கள் நீண்ட காலமாக இந்த இரட்டைப் பொருளைக் கொண்டு விளையாடியிருக்கிறார்கள்: விடுதலை என்பது ஆன்மாவின் சொந்த வீடு.
செவ்வியல் தமிழ் வாழ்க்கையின் நான்கு இலக்குகளை அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்று பெயரிடுகிறது. திருக்குறள் முதல் மூன்றையும் பேசுகிறது; வீட்டைச் சொல்லாமல் விட்டுவிடுகிறது; அதன் துறவு, மெய்யுணர்தல் பற்றிய அதிகாரங்கள் வழியாக அதை அணுக வேண்டும்.
உடல் பற்றிய சித்தர் பார்வை
தமிழ்ச் சித்தர்கள் தங்களுக்கே உரிய அழுத்தத்தைச் சேர்த்தார்கள். திருமூலரின் திருமந்திரம் உடலை ஒரு கோயிலாகவும், உணர்தலுக்கான கருவியாகவும், இகழப்படாமல் பேணப்பட வேண்டியதாகவும் கருதுகிறது. இந்தப் போதனை முக்தி பற்றிய செவ்வியல் கருத்துடன் சேர்ந்தே நிற்கிறது; ஆனால் அதுவும் இதுவும் ஒன்றல்ல. தமிழ் மரபில் விடுதலை இந்தப் பிறவியிலேயே அடையப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது என்பதை இது காட்டுகிறது.