சத்சங்கம் என்பதன் பொருள்: உண்மையின் உறவில் இருத்தல்

By யோக குடில்

சத்சங்கம் என்பது “உண்மையின் உறவு” அல்லது “நல்லோர் உறவு” என்று பொருள்படும் சமஸ்கிருதச் சொல். “உண்மை”, “இருப்பு”, “நன்மை” என்று பொருள்படும் சத், “சேர்க்கை” அல்லது “உறவு” என்று பொருள்படும் சங்க ஆகிய இரண்டும் இணைந்தது. நடைமுறையில் சத்சங்கம் என்பதன் பொருள் இரண்டைக் குறிக்கிறது: ஞானமும் நன்மையும் உள்ள மனிதர்களின் உறவில் இருத்தல்; மக்கள் ஒன்றாக அமர்ந்து ஆன்மிக உபதேசம் கேட்கவோ, பாடவோ, தியானம் செய்யவோ, கேள்விகள் கேட்கவோ கூடும் ஒரு கூட்டம்.

சொல்லின் இரண்டு பகுதிகள்

சத் பரந்த பொருள் கொண்ட சொல். “இரு” என்ற வினையின் நிகழ்கால வடிவம் அது; எனவே “இருப்பது”: உண்மையானது, மெய்யானது, நிலைத்தது. விரிவாக, நல்லது அல்லது அறமுடையது என்றும் பொருள்படும்; சஜ்ஜனன், நல்ல மனிதன் என்பதில் உள்ளது போல. சங்க “ஒட்டு” அல்லது “பற்று” என்று பொருள்படும் ஒரு வேர்ச்சொல்லிலிருந்து வருகிறது; பற்றுதலைக் குறிக்கவும் இதே சொல்தான் பயன்படுகிறது.

அந்த இரண்டாவது வேர்ச்சொல்லிலேயே இந்தப் பயிற்சியின் காரணம் அடங்கியிருக்கிறது. மனம் தான் எதன் அருகில் வைக்கப்படுகிறதோ அதில் ஒட்டிக்கொண்டு, அதன் குணங்களைப் பெறுகிறது. எப்படியும் அது எதிலாவது பற்றிக்கொள்ளும் என்பதால், உண்மையானதில் பற்றிக்கொள்ள விடும்படி மரபு அறிவுறுத்துகிறது.

எனவே சத்சங்கத்துக்கு மூன்று அடுக்குப் பொருள்கள் உண்டு. உயர்ந்த நிலையில், அது உண்மையின் உறவிலேயே இருத்தல், மெய்யில் நிலைத்திருத்தல். அடுத்து, அந்த உண்மையை அறிந்த ஒருவரின், ஒரு குருவின் அல்லது ஞானியின், உறவு. மிகப் பொதுவாக, சக தேடுபவர்களின் உறவும், கேட்பதன் மூலமும் படிப்பதன் மூலமும் உபதேசங்களின் உறவும்.

மரபுகள் சத்சங்கத்தை ஏன் இவ்வளவு உயர்வாக மதிக்கின்றன?

மரபுப்படி சங்கரருக்கு உரியதாகக் கருதப்படும் பஜ கோவிந்தம் என்ற பாடலில் உள்ள புகழ்பெற்ற ஒரு சுலோகம் ஒரு சங்கிலியை முன்வைக்கிறது: நல்லோர் உறவிலிருந்து பற்றின்மை பிறக்கிறது; பற்றின்மையிலிருந்து மயக்கம் நீங்குகிறது; அதிலிருந்து நிலையான மனம் பிறக்கிறது; நிலையான மனத்திலிருந்து இந்த வாழ்விலேயே விடுதலை (ஜீவன் முக்தி) கிடைக்கிறது. இந்த முழு ஏற்றமும் அதன் முதல் படியின் மீதே நிற்கிறது.

பக்தி நூல்களும் இதையே சொல்கின்றன. மகான்களின் உறவு அரிதானது, பெறக் கடினமானது, தவறாமல் பலன் தருவது என்று நாரத பக்தி சூத்திரங்கள் கூறுகின்றன.

இதன் காரணம் மர்மமானது அல்ல, நடைமுறையானது. தனியாக எடுக்கும் நல்ல தீர்மானங்கள் பழக்கத்தாலும் சூழலாலும் எளிதில் தேய்ந்துவிடுகின்றன. அதே விஷயங்களை மதிக்கும் மனிதர்களின் உறவில், முயற்சியைத் தொடர்வது எளிது; ஐயங்களுக்குப் பதில் கிடைக்கிறது; உபதேசம் வாழ்க்கையில் எப்படித் தோன்றும் என்பதைப் பிறரிடம் காண முடிகிறது.

திருக்குறளிலும் தமிழ் அருளாளர்களிடமும் சத்சங்கம்

தமிழ் மரபு உறவுக்குப் பெரும் முக்கியத்துவம் தருகிறது. திருக்குறளில் பெரியாரைத் துணைக்கோடல் என்ற அதிகாரமும், சிற்றினம் சேராமை என்ற அதிகாரமும் உள்ளன. இரண்டாவதில் திருவள்ளுவர் நினைவில் நிற்கும் ஓர் ஒப்புமையைத் தருகிறார் (சாரம்): நீர் தான் ஓடும் நிலத்தின் தன்மையைப் பெறுவது போல, ஒருவரின் அறிவு அவர் சேரும் கூட்டத்தின் தன்மையைப் பெறுகிறது.

சைவ அருளாளர்களிடையே, அடியார்களின் உறவு இறைவனின் உறவுக்கு நெருக்கமானதாகக் கருதப்படுகிறது. நாயன்மார்களின் பாடல்கள் சக அடியார்களைத் திரும்பத் திரும்பப் போற்றுகின்றன; பெரியபுராணக் கதைகள் அவர்களுக்குச் செய்யும் தொண்டையே மையமாகக் கொண்டவை. சைவ சித்தாந்தத்தின் அடிப்படை நூல், விடுதலை பெற்ற ஆன்மா சிவனடியார்களின் உறவில் இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறது. இலக்கை அடைந்தவரும்கூடத் தனித்து நிற்பதை நம்பியிருக்க வேண்டாம் என்று சொல்லப்படுகிறார்.

ஒரு சத்சங்கத்தில் என்ன நடக்கிறது?

நிலையான வடிவம் எதுவும் இல்லை. ஒரு சத்சங்கம் ஓர் ஆசிரியரின் உரையும் அதைத் தொடர்ந்த கேள்விகளுமாக இருக்கலாம். கீதை, திருமந்திரம், தேவாரம் போன்ற ஒரு நூலைப் படித்து விளக்குவதாக இருக்கலாம். பஜனைக் கூட்டம் போலப் பெரும்பாலும் பாடலாக இருக்கலாம், அல்லது பெரும்பாலும் மௌனமாக இருக்கலாம். பலவற்றில் சிறிது நேரம் தியானமும் இருக்கும்.

பெயர் ஒரு கூட்டத்தைச் சத்சங்கம் ஆக்கிவிடுவதில்லை. அந்தக் கூட்டம் மனதை உண்மையை நோக்கித் திருப்புகிறதா என்பதைப் பொறுத்தே அது அமைகிறது. எப்படி வாழ்வது என்பது பற்றி இரண்டு நண்பர்களுக்கு இடையிலான அமைதியான உரையாடல்கூடச் சத்சங்கம் ஆகலாம்; ஒரு தனிநபரைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்ட பெரிய நிகழ்ச்சி ஆகாமலும் போகலாம்.

உறவை ஞானத்துடன் தேர்ந்தெடுத்தல்

மரபின் அறிவுரையோடு ஓர் எச்சரிக்கையும் வருகிறது. கூட்டம் சேர்க்கும் எல்லோரும் உண்மையை அறிந்தவர்கள் அல்ல; தேடுபவர் தன் விவேகத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. காலப்போக்கில் நடத்தையைக் கவனிக்கும்படி செவ்வியல் நூல்கள் பரிந்துரைக்கின்றன: ஓர் ஆசிரியர் பேராசையும் சினமும் அற்றவரா, மக்களைச் சமமாக நடத்துகிறாரா, மாணவர்களை அதிகச் சார்புடையவர்களாக அல்ல, அதிகச் சுதந்திரமானவர்களாக ஆக்குகிறாரா என்று. குரு என்பதன் பொருள் கட்டுரை இதை மேலும் விவாதிக்கிறது.

சத்சங்கம் மனிதர்களோடு மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. அருளாளர்களின் சொற்களைப் படிப்பதே அவர்களோடு சத்சங்கம் என்றும், அருகில் ஒத்த மனமுடையவர் யாரும் இல்லாதவருக்குக் கவனத்தோடு படிக்கும் ஒரு நல்ல நூலே அந்தப் பணியைச் செய்கிறது என்றும் ஆசிரியர்கள் அடிக்கடி கூறுகின்றனர். அதன் எளிய வடிவில், சத்சங்கம் என்பது ஒவ்வொரு நாளும் மனிதர்கள், படிப்பு, பேச்சு ஆகியவற்றில் மனம் எதன் அருகில் வைக்கப்படுகிறது என்பதைக் கவனிப்பதே.