ஆன்மா என்றால் என்ன? மரபுகள் தரும் பொருள்

By யோக குடில்

ஆன்மா (Soul) என்று சொல்லும்போது பெரும்பாலோர் மனதில் இருக்கும் பொருள் இதுதான்: ஓர் உயிரினத்துக்கு உயிரும் அடையாளமும் தரும், உடல் சாராத பகுதி; உடல் இறந்த பிறகும் அது தொடர்கிறது என்று பல மதங்கள் நம்புகின்றன. ஆங்கிலச் சொல்லான “soul” பழைய ஆங்கிலச் சொல் “sawol” என்பதிலிருந்து வருகிறது; பிற ஜெர்மானிய மொழிகளில் அதற்கு உறவுச் சொற்கள் உண்டு. அதற்கு முந்தைய மூலம் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. இந்திய மொழிகளில் அதற்கு நெருக்கமான சொற்கள் சமஸ்கிருதத்தில் ஆத்மா, ஜீவன்; தமிழில் உயிர், ஆன்மா.

ஆன்மாவைக் குறிக்கும் பல சொற்கள் ஏன் மூச்சைக் குறிக்கின்றன

பல மொழிகளில் ஆன்மாவைக் குறிக்கும் சொல் முதலில் மூச்சையோ உயிரையோ குறிக்கும் சொல்லாகவே தொடங்கியது. கிரேக்கச் சொல் “psyche”, இலத்தீன் சொல் “anima” இரண்டும் மூச்சு என்ற பொருளைக் கொண்டிருந்தன. தமிழ்ச் சொல் உயிர் வாழ்வையே குறிக்கிறது; அது மூச்சுவிடுதலோடு தொடர்புடையது. காரணம் எளிதில் புரியும். உயிருள்ள உடல் மூச்சுவிடுகிறது, இறந்த உடல் மூச்சுவிடுவதில்லை. ஆகவே இரண்டுக்கும் இடையிலான கண்ணுக்குத் தெரியாத வேறுபாட்டுக்கு ஆதிகால மக்கள் மூச்சின் பெயரையே இட்டனர்.

தமிழ் இலக்கணம் இந்தக் கருத்தை அழகாகத் தாங்கியிருக்கிறது. உயிரெழுத்துகள் “உயிர் எழுத்து” என்றும், மெய்யெழுத்துகள் “மெய் எழுத்து”, அதாவது உடல் எழுத்து என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. உயிர் இல்லாமல் உடல் இயங்காதது போல, உயிரெழுத்து சேரும் வரை மெய்யெழுத்தை ஒலிக்க முடியாது.

வெவ்வேறு மதங்களில் ஆன்மாவின் பொருள் என்ன?

சொல் ஒன்றுதான்; ஆனால் அதன் பின்னால் உள்ள கருத்துகள் ஒன்றல்ல.

கிறிஸ்தவத்திலும் இஸ்லாமிலும் ஆன்மா இறைவனால் படைக்கப்பட்டது, ஒரு தனிநபருக்கு உரியது, ஒரே ஒரு மண்ணுலக வாழ்வை வாழ்கிறது, பின்னர் இறைவனுக்குப் பதில் சொல்கிறது. அது தனிப்பட்டது: அது நீங்களே, உங்கள் அறப் பதிவேட்டோடு.

இந்துச் சிந்தனையில் ஆன்மா பிறப்பற்றது, இறப்பற்றது; அது தன் கர்மாவுக்கு ஏற்பப் பல பிறவிகளைக் கடக்கிறது. உடல் கொல்லப்படும்போது ஆன்மா கொல்லப்படுவதில்லை என்று பகவத் கீதை தன் இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் சொல்கிறது; மரணத்தை, பழைய ஆடைகளைக் களைந்து புதியவற்றை அணிவதற்கு ஒப்பிடுகிறது. ஆன்மா இறுதியில் என்ன என்பதில் இந்துப் பள்ளிகள் பின்னர் வேறுபடுகின்றன. உள்ளார்ந்த தான் ஒரே மெய்ம்மையான பிரம்மத்தோடு ஒன்றானது என்கிறது அத்வைத வேதாந்தம். ஆன்மாக்கள் பலவென்றும் அவை இறைவனிடமிருந்து வேறாகவே நிற்கின்றன என்றும் மற்ற பள்ளிகள் கருதுகின்றன. சமஸ்கிருதச் சொல்லை ஆன்மா (ஆத்மா) என்ற எங்கள் கட்டுரை விரிவாக ஆராய்கிறது.

மனிதர்கள், விலங்குகள், தாவரங்கள், மிகச் சிறிய உயிர்கள் வரை அனைத்திலும் ஜீவன்கள் எனப்படும் எண்ணற்ற தனி ஆன்மாக்கள் உள்ளன என்று சமணம் கற்பிக்கிறது; அதன் கடுமையான அகிம்சைக்கு அதுவே அடிப்படை.

பௌத்தம் தனித்து நிற்கிறது. புத்தர் “அனத்தா”, அதாவது “தான் இல்லை” என்று கற்பித்தார்: உடல், மனம் என்ற ஓட்டம் தொடர்கிறது; ஆனால் அதனுள் நிலையான ஆன்மா எதுவும் இல்லை.

தமிழ் மரபில் ஆன்மா

தமிழ் உயிர் பற்றி நெடுங்காலமாகச் சிந்தித்து வந்திருக்கிறது. திருக்குறள் நிலையாமை அதிகாரத்தில், உயிருக்கும் உடலுக்கும் உள்ள உறவை, முட்டை ஓட்டைத் தனியே விட்டுவிட்டுப் பறந்துபோகும் பறவைக்கு ஒப்பிடுகிறது:

குடம்பை தனித்தொழியப் புட்பறந் தற்றே உடம்பொடு உயிரிடை நட்பு

இந்த உவமை மென்மையானது, ஆனால் உணர்ச்சிவசப்படாதது: உடல் ஒரு தற்காலிக வீடு; அதில் வாழ்ந்தவர் விட்டுச் செல்கிறார்.

தமிழ்ச் சைவத்தின் பெரும்பகுதிக்குப் பின்னால் உள்ள தத்துவமான சைவ சித்தாந்தம் மூன்று நித்தியப் பொருள்களைப் பற்றிப் பேசுகிறது: பதி (இறைவன்), பசு (ஆன்மா), பாசம் (ஆன்மாவைக் கட்டும் தளைகள்). ஆன்மா உண்மையானது, இயல்பாகவே அறியும் திறன் உடையது; ஆனால் கர்மா, மாயை ஆகியவற்றோடு ஒரு மூல மலத்தால் மறைக்கப்பட்டுள்ளது. சிவனின் அருளால் இந்தத் தளைகளிலிருந்து ஆன்மா விடுபடுவதே விடுதலை. ஆன்மா மறைந்துவிடுவதில்லை; சிவனோடு இணைந்து நிலைபெறுகிறது.

ஆன்மாவும் மனமும் ஒன்றா?

அன்றாட ஆங்கிலத்தில் soul, mind, spirit ஆகியவற்றை மக்கள் அடிக்கடி ஒன்றுபோலவே தளர்வாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். இந்திய மரபுகள் அவற்றைப் பிரிக்கின்றன. எண்ணங்கள், நினைவுகள், மனநிலைகள் கொண்ட மனம் ஒரு நுட்பமான கருவியாகக் கருதப்படுகிறது. அது கணத்துக்குக் கணம் மாறுகிறது; ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் அமைதியாகிவிடுகிறது. மனம் எதற்கு உரியதோ அதுவே ஆன்மா: ஓர் எண்ணம் எழுந்ததை அறிபவர். அதனால்தான் நான் யார் என்ற கேள்வி அப்படிக் கேட்கப்படுகிறது: “நான் என்ன நினைக்கிறேன்?” என்று அல்ல, “நினைப்பதை அறிவது யார்?” என்று.

ஆன்மா உண்டா இல்லையா என்பதை அளவீட்டால் நிரூபிக்கவோ மறுக்கவோ முடியாது; சிந்தனையுள்ள மனிதர்கள் வெவ்வேறு கருத்துகளைக் கொண்டுள்ளனர். இந்தச் சொல் எப்போதும் சுட்டி வந்தது ஓர் எளிய உள்ளுணர்வைத்தான்: மனிதன் ஓர் உடலை விட மேலானவன்; அந்த “மேலான” ஒன்று பேணப்பட வேண்டியது.