அஷ்டாங்க யோகம்

எட்டு அங்கங்களும் இன்றைய மைசூர் பாணியும்

அஷ்டாங்க யோகம் என்றால் “எட்டு அங்கங்கள் கொண்ட யோகம்”. அஷ்ட என்றால் எட்டு, அங்கம் என்றால் உறுப்பு. பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரங்கள் யோகத்தை எட்டு படிகள் கொண்ட பாதையாக விவரிக்கின்றன: இயமம், நியமம், ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்தியாகாரம், தாரணை, தியானம், சமாதி. இன்று இதே பெயர், மைசூரில் கே. பட்டாபி ஜோய்ஸ் கற்பித்த வேகமான ஆசனப் பயிற்சி முறைக்கும் வழங்குகிறது. இவை இரண்டும் தொடர்புடையவை, ஆனால் ஒன்றல்ல. இரண்டையும் இங்கே பார்க்கலாம்.

அஷ்டாங்க யோகத்தின் எட்டு அங்கங்கள் யாவை?

பதஞ்சலி எட்டு அங்கங்களையும் ஒரே சூத்திரத்தில் (2.29) தருகிறார்: “யம நியம ஆசன பிராணாயாம பிரத்தியாகார தாரணா தியான சமாதயோ அஷ்டௌ அங்கானி”.

  1. இயமம்: பிறரிடம் நடந்துகொள்வதில் கடைப்பிடிக்கும் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடுகள்.
  2. நியமம்: தன்னிடம் கடைப்பிடிக்கும் நோன்புகள்.
  3. ஆசனம்: உறுதியான, சுகமான இருக்கை. ஆசனம் பற்றிய பதஞ்சலியின் முழு போதனையும் மூன்று சொற்கள்தான் (2.46): “ஸ்திர சுகம் ஆசனம்”, ஆசனம் உறுதியாகவும் சுகமாகவும் இருக்க வேண்டும்.
  4. பிராணாயாமம்: மூச்சை ஒழுங்குபடுத்துதல்; உள்மூச்சு, வெளிமூச்சு ஓட்டத்தில் ஏற்படும் இடைநிறுத்தம் என்று சூத்திரம் விவரிக்கிறது.
  5. பிரத்தியாகாரம்: புலன்களை அவற்றின் விஷயங்களிலிருந்து உள்ளிழுத்தல். பார்க்க: பிரத்தியாகாரம்.
  6. தாரணை: மனதை ஓர் இடத்தில் அல்லது ஒரு பொருளில் நிறுத்துதல்.
  7. தியானம்: அந்தப் பொருளை நோக்கி இடைவிடாது பாயும் கவனம். பார்க்க: தியானம்.
  8. சமாதி: தியானிப்பவர் என்ற தனி உணர்வு கரைந்துபோகும் ஆழ்நிலை. பார்க்க: சமாதி.

முதல் ஐந்தும் புற அங்கங்கள், கடைசி மூன்றும் அக அங்கங்கள் என்று சொல்லப்படுகின்றன. தாரணை, தியானம், சமாதி மூன்றையும் சேர்த்து பதஞ்சலி “சம்யமம்” என்கிறார்.

இயமங்களும் நியமங்களும் யாவை?

சூத்திரங்கள் ஐந்து இயமங்களைக் கூறுகின்றன (2.30):

  • அகிம்சை: செயல், சொல், எண்ணம் எதிலும் தீங்கு செய்யாமை.
  • சத்தியம்: வாய்மை.
  • அஸ்தேயம்: திருடாமை; மனமுவந்து தரப்படாததை எடுக்காமை.
  • பிரம்மச்சரியம்: காம ஆற்றலைக் கட்டுப்படுத்துதல்; இல்லறத்தாருக்கு அளவும் கற்பும்.
  • அபரிக்கிரகம்: தேவைக்கு மேல் பற்றிக்கொள்ளாமை.

இடம், காலம், சூழல் எதுவாயினும் எப்போதும் கடைப்பிடிக்கப்படும்போது இவை “மகாவிரதம்”, பெரும் நோன்பு, என்கிறார் பதஞ்சலி (2.31).

ஐந்து நியமங்கள் (2.32):

  • சௌசம்: உடல், மனத் தூய்மை.
  • சந்தோஷம்: மனநிறைவு.
  • தபஸ்: ஒரு நோக்கத்துக்காக வெப்பத்தைத் தாங்கும் ஒழுக்கம்.
  • ஸ்வாத்யாயம்: தன்னாய்வு; மரபாக நூல் கற்றலும் ஓம் போன்ற மந்திர ஜபமும்.
  • ஈஸ்வர பிரணிதானம்: இறைவனிடம் சரணடைதல்.

இவற்றில் கடைசி மூன்றும் இரண்டாம் அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் “கிரியா யோகம்” என்று தனியாகவும் வருகின்றன. சில பிற்கால நூல்கள் பத்து இயமங்கள், பத்து நியமங்கள் என நீண்ட பட்டியல் தருகின்றன; ஆனால் பதஞ்சலியின் ஐந்தும் ஐந்துமே பரவலாகக் கற்பிக்கப்படுகின்றன.

அங்கங்கள் ஏன் இந்த வரிசையில் உள்ளன?

வரிசை வெளியிலிருந்து உள்நோக்கிச் செல்கிறது. நல்லொழுக்கம் மனதைக் கலக்கும் முரண்பாடுகளை அடக்குகிறது. உறுதியான இருக்கை உடலை மறக்க உதவுகிறது. ஒழுங்கான மூச்சு படபடப்பைத் தணிக்கிறது. புலன்கள் உள்ளிழுக்கப்படும்போது கவனம் ஒன்றுகூடுகிறது; ஒன்றுகூடிய கவனம் தியானமாகவும் சமாதியாகவும் ஆழ்கிறது. இவை கண்டிப்பான படிநிலைகளா, சேர்ந்தே பயிலப்படுபவையா என்பதில் ஆசிரியர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு. இயம நியமங்கள் எந்நிலையிலும் முடிவதில்லை என்பதில் பெரும்பாலோர் ஒத்துப்போகிறார்கள்.

இன்றைய அஷ்டாங்க வின்யாச பாணி என்ன?

யோகா பயிற்சிக் கூடங்களில் “அஷ்டாங்கா” என்றால் பெரும்பாலும் அஷ்டாங்க வின்யாச யோகம். இது டி. கிருஷ்ணமாச்சாரியாரின் மாணவரான கே. பட்டாபி ஜோய்ஸ் (1915 முதல் 2009 வரை) கற்பித்த முறை. அவர் 1940களில் மைசூரில் கற்பிக்கத் தொடங்கினார்; 1960, 70களில் அவரிடம் வந்த மேற்கத்திய மாணவர்கள் இம்முறையை உலகெங்கும் பரப்பினர்.

இதன் சிறப்பம்சங்கள்:

  • நிலையான வரிசைகள்: ஆசனங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில் செய்யப்படுகின்றன. முதல் வரிசை “யோக சிகித்சை”, இடை வரிசை “நாடி சோதனம்”, அதன் பின் உயர் வரிசைகள்.
  • வின்யாசம்: ஒவ்வொரு அசைவும் ஒரு உள்மூச்சுடன் அல்லது வெளிமூச்சுடன் இணைகிறது.
  • திரிஸ்தானம்: மூன்றின் மீது ஒரே நேரத்தில் கவனம்: ஒலிக்கும் உஜ்ஜயி மூச்சு, பந்தங்கள், திருஷ்டி எனப்படும் நிலைத்த பார்வை.
  • மைசூர் பாணி: மாணவர்கள் வரிசையை மனப்பாடம் செய்து, பொது அறையில் தம் வேகத்தில் பயில்கிறார்கள்; ஆசிரியர் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியே திருத்தம் தருகிறார்.

இம்முறை “யோக குருண்டா” என்ற பழைய நூலிலிருந்து வந்தது என்று ஜோய்ஸ் கூறினார். அந்நூலின் படி எதுவும் கிடைக்கவில்லை; வரலாற்றாசிரியர்கள் இக்கூற்றை எச்சரிக்கையுடனே அணுகுகிறார்கள்.

இரண்டு பொருள்களும் எப்படித் தொடர்புடையவை?

ஜோய்ஸ் தம் முறைக்குப் பதஞ்சலியின் எட்டு அங்கங்களின் பெயரையே வைத்தார். ஒழுக்கமான உடலும் நிலையான மூச்சும் அக அங்கங்களுக்கு நிலத்தைத் தயார் செய்கின்றன என்பது அவர் போதனை. அந்தப் பார்வையில், இன்றைய பாணி மூன்றாம், நான்காம் அங்கங்களுக்கு மிகுந்த அழுத்தம் தருகிறது, ஆனால் பெரிய கட்டமைப்புக்குள்ளேயே.

வேறுபாடு விகிதத்தில்தான். யோக சூத்திரங்களில் ஆசனத்துக்குச் சில வரிகளே; நோக்கம் மன அமைதி. இன்றைய அஷ்டாங்க வகுப்பில் ஆசன வரிசையே அன்றாடப் பணி. இரண்டுக்கும் மதிப்பு உண்டு; பலர் உடற்பயிற்சியில் தொடங்கிப் பின்னர் தியானத்துக்குத் திரும்புகிறார்கள்.

தமிழ் மரபில் அஷ்டாங்க யோகம்

தமிழுக்குத் தனக்கென ஒரு செவ்வியல் விவரிப்பு உண்டு. திருமந்திரத்தின் மூன்றாம் தந்திரம் அஷ்டாங்க யோகத்தை அங்கம் அங்கமாகத் தமிழ்ப் பாடல்களில் விளக்குகிறது: இயமம், நியமம், ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்தியாகாரம், தாரணை, தியானம், சமாதி. அது இப்பாதையைச் சிவனுடன் ஒன்றுவதற்கான ஒழுக்கமாகக் காண்கிறது; மூச்சுக்கும் உள் மையங்களுக்கும் தனி முக்கியத்துவம் தருகிறது.

யோகப் பாதைகளின் பரந்த சித்திரத்துக்கு யோகம் என்றால் என்ன என்ற கட்டுரையையும், பதஞ்சலியின் முறைக்கு அடிக்கடி வழங்கும் பெயரான ராஜ யோகம் பற்றிய கட்டுரையையும் பார்க்கவும்.

குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரை, இந்தப் பொருள் பற்றிப் பொதுவாக நிலவும் கருத்தை மரபு நூல்களிலிருந்தும் பரவலான புரிதலிலிருந்தும் தொகுத்துத் தருகிறது. இது சிவயோகி அவர்களின் போதனை அல்ல. இவை பற்றிய அவரது போதனை இதிலிருந்து வேறுபடலாம், சில நேரங்களில் பெரிதும். அவரது சொந்தச் சொற்களில் கேட்க, அவரது உரைகளைப் படியுங்கள்.