மரண பயம்: ஏன் உணர்கிறோம், எப்படித் தணிப்பது
மரண பயம் மனிதனுக்கு வரக்கூடிய மிக இயல்பான உணர்வுகளில் ஒன்று; அது இருப்பதால் உங்களிடம் ஏதோ கோளாறு என்று பொருள் இல்லை. ஒவ்வொரு உயிரும் தன் முடிவிலிருந்து விலகவே முயல்கிறது. மனிதர்களிடம் இந்தப் பயம் இன்னும் கூர்மையானது; ஏனெனில் நம்மால் எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்ய முடிகிறது: நாம் இல்லாமல் போவது, நாம் நேசிப்பவர்களை இழப்பது, தெரியாதது. ஒரே அமர்வில் வாதம் செய்து அதைப் போக்கிவிட முடியாது; ஆனால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும், காலப்போக்கில் நாம் வாழக்கூடிய ஒன்றாக அதை மென்மையாக்க முடியும்.
நாம் ஏன் இறப்பதற்கு அஞ்சுகிறோம்?
இந்தப் பயம் பொதுவாகப் பல பயங்கள் ஒன்றாகப் பின்னப்பட்டது; அவற்றைப் பிரித்துப் பார்ப்பது உதவும். இறக்கும் செயல்முறை பற்றிய பயம் உண்டு: வலி, இயலாமை. நாம் விட்டுச் செல்பவர்களைப் பற்றிய பயம் உண்டு. முடிக்காத வாழ்க்கை பற்றிய பயம் உண்டு: செய்யாதவை, சொல்லாதவை. மிக ஆழமானதும் உண்டு: இல்லாமல் போவது பற்றிய பயம், அல்லது அடுத்து என்ன வரும் என்று தெரியாதது பற்றிய பயம்.
பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரங்கள் இந்த உயிர்ப்பற்றை, அபிநிவேசம் என்று, மனதின் அடிப்படைத் துன்பங்களில் (க்லேசங்கள்) ஒன்றாகக் குறிப்பிடுகின்றன; அது ஞானிகளிடம்கூட இருக்கிறது என்றும் குறிப்பிடுகின்றன. நீங்கள் அதிலிருந்து விடுபட்டிருக்க வேண்டும் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை.
ஒவ்வொரு இழைக்கும் அதற்கான பதில் உண்டு. வலி பற்றிய பயம் மருத்துவர்களோடும் குடும்பத்தோடும் பேச வேண்டிய ஒரு நடைமுறை விஷயம். நம்மைச் சார்ந்திருப்பவர்கள் பற்றிய பயம், ஒருவர் தன் விவகாரங்களை ஒழுங்குபடுத்துவதால் தணிகிறது. முடிக்காத வாழ்க்கை பற்றிய பயம், இப்போதே இன்னும் முழுமையாக வாழ்வதால் தணிகிறது; இது நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது எப்படி என்ற கட்டுரையில் பேசப்படுகிறது. கடைசி இழையைப் பற்றித்தான் ஆன்மிக மரபுகள் பேசுகின்றன.
பயத்துக்கு மரபுகள் சொல்வது
இந்திய மரபுகள் ஒரே பதிலைத் தருவதில்லை; அவை தருவது போதனை, ஆதாரம் அல்ல. ஆன்மா ஒருபோதும் பிறப்பதில்லை, ஒருபோதும் இறப்பதில்லை, உடல் கொல்லப்படும்போது அது கொல்லப்படுவதில்லை என்று பகவத் கீதை (2.20) கூறுகிறது. இந்தப் பார்வையில் மரணம் ஆடை மாற்றுவது போன்றது; நாம் உண்மையில் யாரோ அது தொடப்படுவதில்லை. பௌத்தம் வேறு வழியில் செல்கிறது. அழியாத ஆன்மாவை அது உறுதியளிப்பதில்லை; பற்று தளரும் வரை நிலையாமையை உறுதியாக உற்றுநோக்குமாறு கேட்கிறது. இந்தப் பார்வைகளும் பிற பார்வைகளும் இறப்புக்குப் பின் என்ன நடக்கிறது என்ற கட்டுரையில் சுருக்கமாகத் தரப்பட்டுள்ளன.
திருக்குறள் தன் நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு மென்மையான ஒப்புமையைத் தருகிறது: “உறங்கு வதுபோலுஞ் சாக்காடு உறங்கி விழிப்பது போலும் பிறப்பு.” அதாவது, இறப்பு உறங்குவது போன்றது; பிறப்பு உறங்கி விழிப்பது போன்றது. உலகையும் நம்மையும் இழந்து, ஒவ்வோர் இரவும் அச்சமின்றி நாம் உறங்கச் செல்கிறோம்.
தமிழ் அருளாளர்களும் அச்சமின்மையும்
இந்தப் பொருளில் தமிழ்ச் சைவ மரபில் துணிவின் வலுவான குரல் ஒலிக்கிறது. நாயன்மார்களில் ஒருவரான அப்பர், “நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்” என்று தொடங்கும் புகழ்பெற்ற பதிகத்தைப் பாடினார்; சாரமாக: நாம் யாருக்கும் அடிமை அல்ல, எமனுக்கு அஞ்ச மாட்டோம். அவரது உறுதி மரணத்தை மறுப்பதிலிருந்து வரவில்லை; சிவன் மீதான அவரது நம்பிக்கையிலிருந்து வந்தது. எமன் தன்னைக் கொண்டுசெல்ல வந்தபோது சிவலிங்கத்தைப் பற்றிக்கொண்டு காப்பாற்றப்பட்ட சிறுவன் மார்க்கண்டேயனின் நன்கு அறியப்பட்ட கதையும் அதே நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறது; மரபுப்படி அது திருக்கடையூர்க் கோவிலோடு தொடர்புடையது.
வேறு விதமான எடுத்துக்காட்டு ரமண மகரிஷி. அவரே சொன்னபடி, மதுரையில் பதினாறு வயதுச் சிறுவனாக இருந்தபோது, திடீரென்று கடுமையான மரண பயம் அவரைப் பற்றிக்கொண்டது. அதிலிருந்து ஓடுவதற்குப் பதிலாக, அவர் படுத்துக்கொண்டு, இறப்பது எது என்று கேட்டார். உடல் இறக்கிறது, ஆனால் உடலை அறியும் உணர்வு இறப்பதில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தார்; அந்தப் பயம் மீண்டும் திரும்பவில்லை என்று சொன்னார். அவரது எடுத்துக்காட்டு, இந்தப் பயம் ஓர் எதிரி மட்டுமல்ல, நான் யார் என்ற கேள்விக்கான வாசலாகவும் இருக்கலாம் என்று சுட்டுகிறது.
உதவும் சிறிய விஷயங்கள்
அதைப் பற்றிப் பேசுங்கள். பல குடும்பங்களில் மரணம் பற்றிப் பேசுவதே இல்லை; அந்த மௌனம் பயத்தை வளர்க்கிறது. நீங்கள் நம்பும் ஒருவரிடம் வெளிப்படையாகப் பேசுவது பெரும்பாலும் அதைச் சுருக்குகிறது.
வருத்தங்களைக் குறையுங்கள். சண்டையைச் சரிசெய்யுங்கள், நன்றி சொல்லுங்கள், கொடுக்க நினைத்ததைக் கொடுங்கள். மரண பயத்தின் கணிசமான பகுதி உண்மையில் சரியாக வாழவில்லையோ என்ற பயம்தான்.
பிரார்த்தனை, இறைநாம ஜபம், அல்லது தியானம் என, அமைதிக்கான ஏதாவது ஒரு ஒழுங்கான பயிற்சியை வைத்திருங்கள். மனம் அமைதியாக ஆக, “நான்”, “எனது” என்பதன் மீதான அதன் பிடி தளர்கிறது, பயமும் அதனோடு தளர்கிறது என்று பயிற்சி செய்பவர்கள் சொல்கிறார்கள்.
பயம் அளவு மீறும்போது
மரணம் பற்றிய கடந்து போகும் எண்ணங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி. ஆனால் பயம் இடைவிடாமல் இருந்தால், பீதியை உண்டாக்கினால், அல்லது உங்களைத் தூங்கவோ அன்றாடச் செயல்களைச் செய்யவோ விடாமல் தடுத்தால், தயவுசெய்து ஒரு மருத்துவரிடமோ மனநல நிபுணரிடமோ பேசுங்கள்; இது பொதுவானது, உதவி கிடைக்கிறது.
பெரும்பாலானோருக்கு இந்தப் பயம் முழுமையாக மறைவதில்லை. அது அமைதியான ஒரு துணையாக மாறுகிறது; நேரம் குறைவானது என்றும், இன்றைய நாள் நன்றாக வாழத் தகுந்தது என்றும் நமக்கு நினைவூட்டும் துணை.