இறப்புக்குப் பின் என்ன நடக்கிறது? மரபுகள் கற்பிப்பது
இறப்புக்குப் பின் என்ன நடக்கிறது என்ற கேள்விக்கு யாராலும் ஆதாரத்தோடு பதில் சொல்ல முடியாது. உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியது குறைவே: உடல் இயங்குவதை நிறுத்தி, மூலகங்களுக்குத் திரும்புகிறது. அதற்கு அப்பால் நம்மிடம் இருப்பவை உலக மரபுகளின் போதனைகள்; அவை நம்பிக்கையும் தர்க்கமும் சார்ந்தவை, நிறுவப்பட்ட உண்மைகள் அல்ல. ஏதோ ஒன்று தொடர்கிறது, அது விடுதலை பெறும் வரை தன் செயல்களுக்கு ஏற்ப மீண்டும் பிறக்கிறது என்று பெரும்பாலான இந்திய மரபுகள் கற்பிக்கின்றன. ஆபிரகாமிய மதங்கள் ஒரே ஒரு வாழ்க்கையும் அதன் பின் தீர்ப்பும் என்று கற்பிக்கின்றன. உணர்வு உடலோடு சேர்ந்தே முடிந்துவிடுகிறது என்று சிலர் கருதுகிறார்கள். இந்தக் கட்டுரை முக்கியப் பார்வைகளை அருகருகே வைக்கிறது.
இந்துப் பார்வை: மறுபிறப்பும் கர்மாவும்
உடல் இறக்கிறது, ஆனால் ஆன்மா, ஆத்மன், இறப்பதில்லை என்று பெரும்பாலான இந்து மரபுகள் கருதுகின்றன. பகவத் கீதை (2.22) மிகவும் அறியப்பட்ட உவமையைத் தருகிறது: ஒருவர் பழைய ஆடைகளைக் களைந்து புதியவற்றை அணிவது போல, உடலில் உறையும் ஆன்மா பழைய உடல்களைக் களைந்து வேறு உடல்களை ஏற்கிறது. கட உபநிடதம் இந்தக் கேள்வியைச் சுற்றியே அமைந்துள்ளது. அதில் நசிகேதன் என்ற சிறுவன், இறப்புக்குப் பின் மனிதன் இருக்கிறானா என்று மரணத்தின் தலைவனான எமனிடம் கேட்கிறான்; எமனின் பதில் அழியாத ஆன்மா பற்றிய போதனையாக அமைகிறது.
இந்தப் பார்வையில் அடுத்த பிறவியைத் தீர்மானிப்பது கர்மா: ஒருவரின் செயல்களுக்கும் எண்ணங்களுக்கும் சேர்ந்த பலன்கள். பிறப்பு இறப்புச் சுழற்சி சம்சாரம் எனப்படுகிறது. அது ஒரு வெகுமதியாகக் கருதப்படுவதில்லை. அதிலிருந்து விடுபடுவதே இலக்கு; அது மோட்சம் எனப்படுகிறது. இந்து நூல்கள் சொர்க்கங்கள், நரகங்கள், முன்னோர்களின் உலகம் பற்றியும் பேசுகின்றன; ஆனால் பொதுவாக அவற்றை இறுதி இலக்குகளாக அல்லாமல் தற்காலிகத் தங்குமிடங்களாகவே கருதுகின்றன. விடுதலை என்றால் என்ன என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன. ஆன்மா பிரம்மத்தோடு ஒன்றே என்று உணரப்படுகிறது என்கிறது அத்வைத வேதாந்தம். ஆன்மா இறைவனின் சன்னிதியில் வாழ்வதாகப் பக்தி மரபுகள் பேசுகின்றன.
சைவ சித்தாந்தம் என்ன சொல்கிறது?
தமிழ்ச் சைவத்தின் முதன்மைத் தத்துவ மரபான சைவ சித்தாந்தம் மறுபிறப்பையும் கர்மாவையும் ஏற்கிறது; ஆனால் தன் சொந்தச் சொற்களில் அவற்றை விளக்குகிறது. அது மூன்று நித்தியப் பொருள்களைப் பற்றிப் பேசுகிறது: பதி (இறைவன், சிவன்), பசு (ஆன்மா), பாசம் (கட்டுகள்). கட்டுகள் என்பவை, ஆன்மாவைச் சிறியதாகவும் தனித்ததாகவும் உணரச் செய்யும் அடிப்படை மாசான ஆணவம், அதோடு கன்மம் (கர்மா), மாயை. இந்தக் கட்டுகள் பக்குவமடைந்து உதிர்வதற்காகவே ஆன்மா பிறவிதோறும் பிறக்கிறது.
இந்தப் போதனையில் விடுதலை ஆன்மாவின் முயற்சியால் மட்டும் அல்லாமல், சிவனின் அருளால், பெரும்பாலும் ஒரு குருவின் மூலம் கிடைக்கிறது. விடுதலை பெற்ற ஆன்மா சிவனோடு இணைந்து அவனது பேரின்பத்தில் பங்குபெறுகிறது; ஆனாலும் அவனோடு முற்றிலும் ஒன்றாகிவிடுவதாகச் சொல்லப்படுவதில்லை. இது அத்வைதத்திலிருந்து உண்மையான ஒரு வேறுபாடு. தேவாரம் போன்ற நாயன்மார்களின் பதிகங்கள், மீண்டும் பிறக்காமல் இருக்க வேண்டும், அல்லது பிறந்தாலும் சிவனை மறவாமல் இருக்க வேண்டும் என்று அடிக்கடி வேண்டுகின்றன.
பௌத்தப் பார்வை
பௌத்தமும் மறுபிறப்பைக் கற்பிக்கிறது, ஆனால் நிலையான ஆன்மா இல்லாமல். ஓர் உடலிலிருந்து அடுத்த உடலுக்குப் பயணிக்கும் மாறாத “நான்” என்று எதுவும் இல்லை என்ற அனத்தா கொள்கையைப் புத்தர் கற்பித்தார். தொடர்வது, ஏக்கத்தாலும் கர்மாவாலும் இயக்கப்படும் காரண காரியங்களின் ஓட்டம்; இது ஒரு விளக்கு இன்னொரு விளக்கை ஏற்றுவதோடு அடிக்கடி ஒப்பிடப்படுகிறது. மறுபிறப்பு பல உலகங்களில் எதிலும் நிகழலாம். ஏக்கம் அணைந்துபோகும் நிர்வாணத்தோடு இந்தச் சுழற்சி முடிகிறது. விவரங்களில் பௌத்தப் பிரிவுகள் வேறுபடுகின்றன.
பிற மரபுகள்
ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் தன் கர்மாவுக்கு ஏற்ப மீண்டும் பிறக்கிறது, முற்றிலும் தூய்மையானதும் அது விடுதலை பெற்று மேலெழுகிறது என்று சமணம் கற்பிக்கிறது. ஒரே இறைவனை நினைவுகூர்வதாலும் அருளாலும் மறுபிறப்பிலிருந்து விடுதலை என்று சீக்கியம் கற்பிக்கிறது.
யூதம், கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் ஆகியவை, ஒரு வரியில் சொன்னால், மனிதன் ஒருமுறையே வாழ்கிறான், இறப்புக்குப் பின் இறைத் தீர்ப்பும், உயிர்த்தெழுதலும், இறைவனோடு அல்லது அவனிடமிருந்து பிரிந்து நித்திய வாழ்வும் வருகின்றன என்று கற்பிக்கின்றன; விவரங்கள் இந்த மதங்களுக்கு இடையிலும் அவற்றுக்குள்ளும் வேறுபடுகின்றன.
இன்று பலரும், பண்டைய இந்தியாவின் சார்வாக மரபும் கொண்டிருக்கும் பொருள்முதல்வாதப் பார்வை: உணர்வு உடலிலிருந்து எழுகிறது, உடலோடு முடிகிறது.
யாராவது உறுதியாக அறிய முடியுமா?
இல்லை. முற்பிறவி நினைவுகள், மரணத்தின் விளிம்புக்குச் சென்று திரும்பிய அனுபவங்கள் பற்றிய செய்திகள் பல பண்பாடுகளில் பதிவாகியுள்ளன; அவை மிகவும் வெவ்வேறு விதங்களில் விளக்கப்படுகின்றன; இந்தக் கேள்வியை அவை தீர்த்துவிடவில்லை. மேலே உள்ள ஒவ்வொரு பார்வையும் வேதநூல்களையோ, ஞானிகளின் சாட்சியத்தையோ, தத்துவ வாதங்களையோ சார்ந்திருக்கிறது என்று சொல்வதே நேர்மை.
வியப்பூட்டுவது, நிகழ்காலத்தைப் பற்றி மரபுகள் எவ்வளவு ஒத்துப்போகின்றன என்பது. நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பது முக்கியம், நம் செயல்களுக்கு விளைவுகள் உண்டு, மரணத்தை நினைவில் வைப்பது நம்மை அன்பானவர்களாகவும் பேராசை குறைந்தவர்களாகவும் ஆக்க வேண்டும் என்று ஏறக்குறைய எல்லா மரபுகளும் சொல்கின்றன. கணியன் பூங்குன்றனாரின் ஒரு பழந்தமிழ்ப் பாடல், “சாதலும் புதுவது அன்றே” என்று, இறப்பு புதியது அல்ல, ஆகவே வாழ்க்கை இனிது என்று மகிழ்வதும் இல்லை, கசப்பானது என்று வெறுப்பதும் இல்லை என்று சாரமாகக் கூறுகிறது. இந்தக் கேள்வியால் கலங்குபவர்களுக்கு மரண பயம் பற்றிய கட்டுரை உதவக்கூடும்.