நல்வினை: அது என்ன, எப்படி உருவாகிறது
தாராளம், கருணை, நேர்மை போன்ற நல்ல எண்ணத்துடன் செய்யப்படும் செயலும், அத்தகைய செயல் செய்தவருக்குக் கொண்டுவருவதாக நம்பப்படும் நன்மைகளுமே நல்வினை (Good karma). சம்ஸ்கிருதம் அதைப் புண்ணியம் என்கிறது; தமிழ் நல்வினை என்கிறது, பெரும்பாலும் வெறுமனே அறம் என்றும். இந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தும் ஒவ்வொரு மரபிலும், ஒரு கர்மாவை நல்லதாக்குவது முதலில் அதற்குப் பின்னால் உள்ள மனநிலையே.
எது நல்வினையாகக் கருதப்படுகிறது?
பல்வேறு மரபுகளின் பட்டியல்கள் ஒன்றுக்கொன்று நெருக்கமானவை. தொடக்ககால பௌத்தம் புண்ணியத்துக்கு மூன்று அடிப்படைகளைக் குறிப்பிடுகிறது: கொடை, ஒழுக்கம், மனப் பயிற்சி. இந்து நூல்கள் தானம், சேவை, வாய்மை, இன்னா செய்யாமை, புலனடக்கம் ஆகியவற்றைப் போற்றுகின்றன. திருக்குறள் தன் முதல் பாலை அறத்துக்கே அர்ப்பணிக்கிறது; அதில் விருந்தோம்பல், இனியவை கூறல், செய்ந்நன்றி அறிதல், நடுவு நிலைமை, ஈகை, அருளுடைமை ஆகிய அதிகாரங்கள் உள்ளன.
நடைமுறையில் இது இவற்றை உள்ளடக்குகிறது:
- பசித்தவருக்கு உணவளித்தல், தேவையுள்ளவருக்குக் கொடுத்தல்
- பெற்றோர், முதியோர், நோயாளிகளைப் பேணுதல்
- உண்மையாகவும் மென்மையாகவும் பேசுதல்
- உயிர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாமை
- தன் வேலையை நேர்மையாகச் செய்தல்
- ஒரு தீங்கை மன்னித்தல்
எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை தமிழ் மரபில் சிறப்பிடம் பெறுகிறது. அதன் அருளாளர்களும் புலவர்களும் பிறரின் பசியைப் போக்குவதை ஒரு வழிபாடாக மீண்டும் மீண்டும் பேசுகிறார்கள்.
செயலை விட நோக்கம் ஏன் முக்கியம்?
ஏனென்றால் ஒரே வெளிச் செயல் மிகவும் வேறுபட்ட இடங்களிலிருந்து வரலாம். புகழுக்காகவோ, செல்வாக்குக்காகவோ, குற்ற உணர்வை அடக்கவோ கொடுக்கப்படும் நன்கொடை, ஒருவருக்குத் தேவை இருக்கிறது என்பதற்காகக் கொடுக்கப்படுவதற்குச் சமமானதல்ல.
திருவள்ளுவர் இதை ஒரே குறளில் சொல்கிறார்: “மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்துஅறன் ஆகுல நீர பிற.” தன் மனத்தில் குற்றமில்லாமல் இருப்பதே அறம் முழுவதும்; மற்றவை வெறும் ஆரவாரம் (திருக்குறள் 34). கொடுக்க வேண்டியது என்பதற்காக, திருப்பித் தர இயலாத ஒருவருக்கு, சரியான இடத்திலும் நேரத்திலும் கொடுக்கப்படுவதே சிறந்த கொடை என்று பகவத் கீதை விவரிக்கிறது (17.20).
நல்வினை பணத்தைச் சார்ந்ததல்ல என்பதும் இதன் பொருள். ஒரு கனிவான சொல், கடினமான ஒருவரிடம் பொறுமை, யாரும் சரிபார்க்காதபோதும் ஒழுங்காகச் செய்த வேலை, இவை அனைத்தும் கணக்கில் சேரும்.
நல்வினை தீவினையை ரத்து செய்யுமா?
நல்ல செயல்கள் வரவு வைக்கப்பட்டுத் தீயவற்றை அழித்துவிடும் வங்கிக் கணக்கு என்ற பொதுவான சித்திரம், மரபுகள் விவரிப்பது போல் இல்லை. பெரும்பாலான விளக்கங்களில் ஒவ்வொரு வகைச் செயலும் தன் சொந்தக் கனியைத் தருகிறது: நல்ல செயல்களிலிருந்து நல்ல பலன்கள், தீங்கான செயல்களிலிருந்து வலி தரும் பலன்கள். இது கர்ம விதி என்ற கட்டுரையில் விளக்கப்படுகிறது.
போதிக்கப்படுவது இதுதான்: நல்ல செயல் கடந்த தவறுகளின் விளைவை வலுவிழக்கச் செய்ய முடியும்; ஒரு கரண்டி உப்பு ஒரு குவளைத் தண்ணீரைக் கெடுத்துவிடும், ஆனால் ஒரு பெரிய ஆற்றில் அது சுவையே தெரியாது என்பது போல. இந்த உவமை ஒரு பௌத்த உரையிலிருந்து வருகிறது. இந்த விஷயத்தில் கீதை ஆறுதல் தருகிறது: நன்மை செய்பவன் எவனும் ஒருபோதும் கெட்ட முடிவை அடைவதில்லை என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார் (6.40).
நல்வினைதான் இறுதி இலக்கா?
இங்கே மரபுகள் பலரை வியப்பில் ஆழ்த்தும் ஒன்றைச் சேர்க்கின்றன. நல்வினை தீவினையை விடச் சிறந்தது, ஆனாலும் அதுவும் கட்டுகிறது. அதன் பலன்கள் இனியவை, அவையும் முடிவுக்கு வருகின்றன; பரிசை அனுபவிப்பதற்காக நன்மை செய்யும் மனம் பரிசும் இழப்பும் என்ற சுழலிலேயே கட்டுண்டு நிற்கிறது. புண்ணியத்தைப் பொன் சங்கிலிக்கும் பாவத்தை இரும்புச் சங்கிலிக்கும் ஆசிரியர்கள் நெடுங்காலமாக ஒப்பிட்டு வந்திருக்கிறார்கள்: ஒன்று அதிக வசதியானது, இரண்டும் சங்கிலிகளே.
எனவே இன்னும் ஓர் அடி போதிக்கப்படுகிறது. நன்றாகச் செய்யப்பட்ட, பலனில் பற்றில்லாத செயலைக் கீதை கேட்கிறது. இனிய, இன்னாத விளைவுகளை ஒரே மனநிலையில் ஏற்கும் சமநிலையை அடைவது பற்றிச் சைவ சித்தாந்தம் பேசுகிறது; அதை ஆன்மா அருளுக்குத் தயாரான நிலையாகக் கருதுகிறது. நல்ல செயல்கள் தேவையாகவே இருக்கின்றன, ஏனென்றால் அவை மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, தன்னலத்தைக் குறைக்கின்றன. அவை பாதை, ஆனால் சேருமிடம் அல்ல; சேருமிடம் விடுதலை. விரிவான சட்டகம் கர்மா என்றால் என்ன என்ற கட்டுரையில் உள்ளது.
கணக்கு வைக்காமல் நன்மை செய்வது எப்படி
இவற்றிலிருந்து சில எளிய ஆலோசனைகள் பிறக்கின்றன. உங்கள் வசதிக்கு நேர்மையான அளவில், தவறாமல், அமைதியாகக் கொடுங்கள். பெரிய திட்டங்களை விட உங்கள் முன்னால் இருக்கும் செயலைத் தேர்ந்தெடுங்கள். நன்றி உட்பட எதையும் திருப்பி எதிர்பார்க்காதீர்கள்.
“நல்வினை”யை ஒரு வியாபாரமாகப் பயன்படுத்துவதைத் தவிருங்கள்: தேர்வில் தேறவோ வழக்கில் வெல்லவோ ஒரு நற்செயல் செய்வது. நம்பிக்கை வைப்பது இயல்பே; ஆனால் நன்மை அதற்காகவே செய்யப்படும்போதுதான் செயல் தூய்மையாகவும் மனம் இலேசாகவும் இருக்கிறது என்பதில் மரபுகள் ஒருமித்திருக்கின்றன. குறள் சொல்வது போல், “அறத்தான் வருவதே இன்பம் மற்றெல்லாம் புறத்த புகழும் இல.” அறத்தால் வருவதே உண்மையான இன்பம் (திருக்குறள் 39).