கர்ம விதி: காரணமும் விளைவும் எப்படிச் செயல்படுகின்றன
செயல்கள் அவற்றைச் செய்தவருக்கு அறவழி விளைவுகளைக் கொண்டுவருகின்றன என்ற கோட்பாடே கர்ம விதி: உதவும் செயல்கள் காலப்போக்கில் நலனுக்கும், தீங்கு செய்யும் செயல்கள் துன்பத்துக்கும் இட்டுச் செல்கின்றன. இயற்கையில் காரணமும் விளைவும் போல, பாரபட்சமின்றி, ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும் யாரும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய அவசியமின்றி, சீராக இயங்குவதாகக் கருதப்படுவதால் அது “விதி” எனப்படுகிறது. இது வேதங்கள், ஞானிகள் ஆகியோரின் அதிகாரத்தின் மேல் நிற்கும் ஓர் அறப் போதனை; ஆய்வகத்தில் சோதிக்கக்கூடிய இயற்பியல் விதி அல்ல.
காரணமும் விளைவும் எப்படிப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன?
மிகப் பழைய, மிகப் பொதுவான உவமை வேளாண்மை. “தினை விதைத்தவன் தினை அறுப்பான், வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான்” என்கிறது ஒரு தமிழ்ப் பழமொழி. இந்த உவமையின் மூன்று அம்சங்கள் போதனையைச் சுமக்கின்றன.
கனி விதைக்கு ஏற்றதாக இருக்கும். பேராசையிலிருந்தோ வெறுப்பிலிருந்தோ செய்யப்பட்ட செயல் வலியாகப் பழுக்கும்; தாராளத்திலிருந்தோ அக்கறையிலிருந்தோ செய்யப்பட்டது நிம்மதியாக. விதையின் வகையை முடிவு செய்வது பெரும்பாலும் செயலுக்குப் பின்னால் உள்ள எண்ணமே.
காலத்தில் ஓர் இடைவெளி உண்டு. விதைத்த நாளே விதை முளைப்பதில்லை. பிறருக்குச் செய்யும் தீங்கைப் பற்றித் திருக்குறள் சொல்வது போல (குறள் 319) சில விளைவுகள் சில மணி நேரத்துக்குள் வருகின்றன; சில பிந்தைய பிறவியில் மட்டுமே பழுப்பதாக நம்பப்படுகிறது.
சூழல்கள் முக்கியம். விதைக்கு மண்ணும் மழையும் தேவை. அதுபோலவே கடந்த செயல் சூழ்நிலைகள் அனுமதிக்கும்போது பழுக்கிறது; பிந்தைய செயல்கள் அதை வலுவிழக்கச் செய்யவோ வலுப்படுத்தவோ முடியும். இந்த விதி போக்குகள் வெளிப்படுவதை விவரிக்கிறது; ஒன்றுக்கு ஒன்று என்ற எளிய பரிமாற்றத்தை அல்ல.
கர்மாவின் விளைவுகளை யார் கொண்டுவருகிறார்கள்?
இங்கே இந்தியச் சிந்தனைப் பள்ளிகள் வேறுபடுகின்றன.
சரியாகச் செய்யப்பட்ட செயல் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஓர் ஆற்றலை உண்டாக்குகிறது, அது கடவுள் தேவையின்றித் தானாகவே விளைவைக் கொண்டுவருகிறது என்று மீமாம்சைப் பள்ளி கருதியது. பௌத்தமும் கர்மாவைக் காரணங்களும் சூழல்களும் கொண்ட, ஆளில்லாத ஒரு செயல்முறையாகவே கருதுகிறது. சமணம் அதை ஏறக்குறைய இயற்பியல் முறையில் விளக்குகிறது: ஆன்மாவோடு ஒட்டிக்கொண்டு, அதன் விளைவு அனுபவிக்கப்பட்டதும் உதிர்ந்துவிடும் நுண்பொருள்.
வேதாந்தமும் சைவ சித்தாந்தமும் மறுபக்கம் வாதிடுகின்றன. ஒரு செயல் உணர்வுள்ள பொருள் அல்ல; எப்போது, எங்கே, யாரிடம் திரும்ப வேண்டும் என்று அதற்குத் தெரியாது என்கின்றன. எனவே அறிவுள்ள ஒரு வழங்குநர் இருக்க வேண்டும்; அவரே இறைவன். சைவ சித்தாந்தத்தில், இறைவன் ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் தன் சொந்தக் கர்மாவைச் சந்திக்கும்படி ஏற்பாடு செய்கிறான்; தண்டனை வழங்கும் நீதிபதியாக அல்ல, ஆன்மா அதைத் தீர்த்துப் பக்குவமடைவதற்காக.
விளைவு ஒருவரின் சொந்தச் செயலிலிருந்தே வருகிறது, இறைவனின் மனநிலையிலிருந்தோ தற்செயலிலிருந்தோ அல்ல என்பதில் அனைவரும் ஒன்றுபடுகிறார்கள். பொதுவான அறிமுகத்துக்கு கர்மா என்றால் என்ன என்ற கட்டுரையைப் பாருங்கள்.
நல்லவர்கள் ஏன் துன்பப்படுகிறார்கள்?
இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லவே கர்ம விதி ஓரளவு வடிவமைக்கப்பட்டது; அது சட்டகத்தை விரிவாக்குவதன் மூலம் பதில் சொல்கிறது. இப்போது நல்லவராக இருப்பவர், இந்தப் பிறவியின் முற்பகுதியிலோ முந்தைய பிறவிகளிலோ செய்த பழைய செயல்களின் பலனைச் சந்திப்பதாக நம்பப்படுகிறது; அவருடைய இப்போதைய நன்மை பின்னாளுக்கான விதை. கடந்த கர்மாவில் இந்தப் பிறவிக்காகப் பழுத்த பகுதி பிராரப்தம் எனப்படுகிறது; இந்த வகைப்பாடு கர்மாவின் வகைகள் என்ற கட்டுரையில் உள்ளது. இது திருப்தி தருகிறதா என்பது ஒருவர் மறுபிறப்பை ஏற்கிறாரா என்பதைப் பொறுத்தது; அது நம்பிக்கை சார்ந்த விஷயம்.
கர்ம விதி எதைச் சொல்லவில்லை
உனக்கு நடக்கும் அனைத்தும் உன் கடந்த செயல்களின் விளைவே என்று அது சொல்லவில்லை. புத்தர் அந்தக் கருத்தை நேரடியாக மறுத்தார்: சம்யுத்த நிகாயத்தில் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு உரையில், சில அனுபவங்கள் உடல் காரணங்களாலும், பருவ மாற்றங்களாலும், கவனக்குறைவான நடத்தையாலும், காயங்களாலும் எழுகின்றன என்றும், எல்லாவற்றையும் கடந்த கர்மாவின் மேல் சுமத்துவது எல்லை மீறியது என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். கர்மா பற்றி ஒருவர் எதை நம்பினாலும், நோய்க்கு மருத்துவக் காரணங்கள் உண்டு; அதற்கு மருத்துவரைப் பார்க்க வேண்டும்.
மக்களின் துரதிர்ஷ்டத்துக்கு அவர்களையே குற்றம் சாட்ட அது நியாயம் தருவதில்லை. ஏழையையோ, நோயாளியையோ, இழப்பில் இருப்பவரையோ பார்த்து “அது அவர்களுடைய கர்மா” என்று சொல்வது, தன் சொந்த நடத்தையை ஆராய்வதற்காக உரிய போதனையைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதாகும்.
அது விதிவாதமும் அல்ல. நிகழ்காலம் கடந்த செயலிலிருந்து வருகிறது என்றால், எதிர்காலம் நிகழ்காலச் செயலிலிருந்து வருகிறது. இரண்டுக்கும் இடையிலான இழுபறி விதியும் சுதந்திர விருப்பமும் என்ற கட்டுரையில் ஆராயப்படுகிறது.
அதைக் கடந்த வழி உண்டா?
ஒருவர் ஆசையிலிருந்தும் “நானே செய்பவன்” என்ற உணர்விலிருந்தும் செயல்படும் வரை இந்த விதி கட்டுகிறது. பலனில் பற்றின்றிச் செய்யப்படும் செயல் கட்டுவதில்லை என்றும், ஞானம் என்ற நெருப்பு எல்லாக் கர்மாவையும் சாம்பலாக்குகிறது என்றும் பகவத் கீதை போதிக்கிறது. பக்தி மரபுகள் அருளைச் சேர்க்கின்றன: ஆன்மா தானாகத் தீர்க்க முடியாததை இறைவன் நீக்க முடியும். எப்படியானாலும், மோட்சம், அதாவது விடுதலை வரை மட்டுமே இந்த விதி பொருந்தும்.