விதியும் சுதந்திர விருப்பமும்: இந்திய மரபுகள் சொல்வது

By யோக குடில்

விதியா சுதந்திர விருப்பமா (Fate vs free will) என்ற கேள்வியில், பெரும்பாலான இந்திய மரபுகள் ஒரு பக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க மறுக்கின்றன. அவற்றின் பதில்: இரண்டுமே உண்மை, இரண்டும் உண்மையில் எதிரெதிரானவை அல்ல. விதி என்பது உன் சொந்தக் கடந்த தேர்வுகளின் விளைவு; சுதந்திர விருப்பம் என்பது நீ இப்போது செய்யும் தேர்வு, அது நாளைய விதியாக மாறும்.

விதி என்றும் சுதந்திர விருப்பம் என்றும் எதைக் குறிக்கிறோம்?

தேர்ந்தெடுக்கப்படாமலேயே ஒருவருக்கு வருவது எதுவோ அதுவே விதி: பிறக்கும்போது கிடைத்த குடும்பமும் உடலும், ஒருவர் என்ன திட்டமிட்டாலும் வரும் நிகழ்வுகளும். சம்ஸ்கிருதம் அதைத் தைவம் அல்லது விதி என்கிறது; தமிழ் ஊழ் என்கிறது. இந்தச் சொற்கள் விதி என்பதன் பொருள் என்ற கட்டுரையில் விளக்கப்படுகின்றன.

சுதந்திர விருப்பம் என்பது தன் செயலைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஆற்றல். தைவத்துக்கு எதிராக வைக்கப்படும் சம்ஸ்கிருதச் சொல் புருஷகாரம் அல்லது பௌருஷம், “மனித முயற்சி”; தமிழ் முயற்சி என்கிறது.

இரண்டையும் இணைக்கும் கருத்து கர்மா. கர்ம விதி என்ற கட்டுரையில் வகுக்கப்பட்ட அமைப்பில், கடந்த செயலில் இப்போது பலன் தரும் பகுதி விதியாக அனுபவிக்கப்படுகிறது; இப்போதைய ஒவ்வொரு செயலும் சுதந்திரமானது, பின்னால் வருவதை விதைக்கிறது.

திருக்குறள் என்ன சொல்கிறது?

திருவள்ளுவர் இரண்டு பக்கங்களையும் முழு வலிமையுடன் சொல்லி, இரண்டையும் அப்படியே நிற்கவிடுகிறார். ஊழ் அதிகாரத்தில் அவர் எழுதுகிறார்: “ஊழிற் பெருவலி யாவுள மற்றொன்று சூழினுந் தான்முந் துறும்.” ஊழை விட வலியது எது? வேறு வழியைத் திட்டமிட்டாலும் அது முந்திக்கொண்டு வந்துவிடுகிறது (குறள் 380). ஆள்வினையுடைமை அதிகாரத்தில் எழுதுகிறார்: “ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித் தாழாது உஞற்று பவர்.” சோர்வின்றி, காலம் தாழ்த்தாமல் உழைப்பவர்கள் ஊழையும் புறங்காட்டி ஓடச் செய்வார்கள் (குறள் 620). அதற்குச் சற்று முன்: “தெய்வத்தான் ஆகா தெனினும் முயற்சிதன் மெய்வருத்தக் கூலி தரும்.” விதி பலனை மறுத்தாலும், முயற்சி உடல் உழைப்புக்கான கூலியைத் தரும் (குறள் 619).

சேர்த்துப் படிக்கும்போது, திருக்குறள் நடைமுறைக்கு உகந்த ஒன்றைப் போதிக்கிறது. விதி வலிமையானது, எனவே விளைவுகளைப் பற்றி உன்னை நீயே வருத்திக்கொள்ளாதே. ஆனால் அது என்ன வைத்திருக்கிறது என்று முன்கூட்டியே உனக்குத் தெரியாது, எனவே முயற்சியே தீர்மானிக்கிறது என்பது போல உழை.

சம்ஸ்கிருத நூல்களின்படி எது வலியது?

அவை பெரும்பாலும் முயற்சியின் பக்கம் சாய்கின்றன. நன்கு அறியப்பட்ட ஒரு சம்ஸ்கிருத சுலோகம், காரியங்கள் விருப்பத்தால் அல்ல, முயற்சியால்தான் நிறைவேறுகின்றன என்கிறது; உறங்கும் சிங்கத்தின் வாயில் மான்கள் தாமாக நுழைவதில்லை. மகாபாரதத்தின் ஒரு பகுதி விதியை வயலுக்கும் முயற்சியை விதைக்கும் ஒப்பிடுகிறது; சாரமாக, பயிருக்கு இரண்டும் தேவை என்கிறது.

யோக வாசிஷ்டம் மிக அதிக தூரம் செல்கிறது. விதி என்பது கடந்த முயற்சியே அன்றி வேறில்லை என்றும், கடந்த முயற்சியும் இப்போதைய முயற்சியும் இரண்டு ஆட்டுக்கடாக்கள் போல மோதுகின்றன, வலியது வெல்கிறது என்றும் அது சாரமாகச் சொல்கிறது.

பகவத் கீதை சமநிலையைப் பேணுகிறது. இறைவன் ஒவ்வொரு இதயத்திலும் வாழ்ந்து எல்லா உயிர்களையும் இயக்குகிறான் என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார் (18.61); ஆனால் “உன்னை நீயே உயர்த்திக்கொள்” என்றும் சொல்கிறார் (6.5); தன் முழுப் போதனைக்குப் பின், அதை ஆழ்ந்து சிந்தித்து, பின் விரும்பியபடி செய் என்று அர்ஜுனனிடம் சொல்கிறார் (18.63).

எல்லாம் முன்பே நிர்ணயிக்கப்பட்டது என்று இந்தியாவில் யாராவது போதித்தார்களா?

ஆம். புத்தரின் காலத்தில் மக்கலி கோசாலர் தலைமையிலான ஆஜீவகர் என்ற பிரிவு, எல்லாமே நியதி என்ற நிலையான விதியால் ஆளப்படுகிறது, முயற்சி எதையும் மாற்றாது என்று போதித்தது. பௌத்தர்களும் சமணர்களும் இதை எதிர்த்து வாதிட்டார்கள்; நன்மை செய்வதற்கான எந்தக் காரணத்தையும் அது நீக்கிவிடுவதால், புத்தர் அதை மிகத் தீங்கான கருத்துகளில் ஒன்றாகக் கருதியதாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது.

ரமண மகரிஷியின் பதில்

ஞானி ரமண மகரிஷி இந்தக் கேள்வியை வேறொரு திசையிலிருந்து அணுகினார். இளைஞராக இருந்தபோது, தம்மை வீட்டுக்குத் திரும்ப அழைத்த தாயாருக்கு அவர் இப்படி எழுதியதாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது: நடக்கக் கூடாது என்று விதிக்கப்பட்டது எவ்வளவு முயன்றாலும் நடக்காது; நடக்க வேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டது எவ்வளவு தடுத்தாலும் நடக்கும்; எனவே மௌனமாக இருப்பதே நல்லது.

ஆனால் பின்னாளில் கேள்வி கேட்டவர்கள் விதி, சுதந்திர விருப்பம் பற்றி வற்புறுத்திக் கேட்டபோது, அவருடைய வழக்கமான பதில், அவை யாருடையவை என்று கேட்பதாகவே இருந்தது. இரண்டுமே அகங்காரத்துக்கு (Ego), தனியாகச் செய்பவன் என்ற உணர்வுக்கு, உரியவை; அது இருக்கும் வரை மட்டுமே அவையும் இருக்கும் என்றார். கட்டுண்டவன் அல்லது சுதந்திரமானவன் யார் என்று கண்டுபிடி, விவாதம் தானாக விழுந்துவிடும். இதுவே நான் யார் என்ற கேள்வி பற்றிய அவருடைய போதனையின் வழிமுறை. அத்வைதமும் பொதுவாக இதை ஏற்கிறது: விதியும் சுதந்திர விருப்பமும் தனிமனித நிலையில் உண்மை, ஆன்மாவின் நிலையில் அல்ல.

இந்தக் கேள்வியோடு எப்படி வாழ்வது

மரபுகள் வந்தடையும் நடைமுறை விதி இதுதான்: பின்னோக்கி ஏற்புடனும், முன்னோக்கி முயற்சியுடனும் பார். ஏற்கனவே நடந்துவிட்டதை விதியாகக் கொள், ஏனென்றால் அது இனி வேறுவிதமாக இருக்க முடியாது; வருத்தத்திலோ பழியிலோ வலிமையை வீணாக்காதே. இன்னும் செய்ய வேண்டியதைச் சுதந்திரமானதாகக் கொள், அதற்கு உன் முழுமையையும் கொடு.