ஆன்மிகப் பயிற்சிகள்: தொடக்கநிலையினருக்கு ஒரு நேர்மையான அறிமுகம்

By யோக குடில்

ஆன்மிகப் பயிற்சிகள் என்பவை மனத்தை அமைதிப்படுத்தவும், குணத்தைத் தூய்மைப்படுத்தவும், தம்முடைய ஆழ்ந்த இயல்பை அறியவும் மக்கள் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளும் ஒழுக்கங்கள். இதற்கான சமஸ்கிருதச் சொல் சாதனா. அதன் பொருள் எளியது: ஒன்றை அடைவதற்கான வழிமுறை. இந்திய மரபுகள் முழுவதிலும் காணப்படும் முக்கியப் பயிற்சிகள் தியானம், பிரார்த்தனை, ஆன்ம விசாரம், சேவை, கல்வி, சத்சங்கம் ஆகியவை. இவற்றில் எதுவும் மாயவித்தை அல்ல. ஒவ்வொன்றும் ஒரு வகைப் பயிற்சி. எந்தப் பயிற்சியையும் போலவே இதுவும் மெதுவாகவே பலன் தரும், திரும்பத் திரும்பச் செய்வதன் மூலமே பலன் தரும், உண்மையில் செய்தால் மட்டுமே பலன் தரும்.

தியானமும் பிரார்த்தனையும்

தியானம் என்பது கவனத்தை ஒன்றில் நிலையாக நிறுத்தும் பயிற்சி: மூச்சு, ஒரு மந்திரம், இறைவனின் ஒரு வடிவம், அல்லது விழிப்புணர்வே. பதஞ்சலியின் யோகத்தில் இது எட்டு அங்கங்களில் ஏழாவது. ஒழுக்க நெறி, ஆசனம், மூச்சுக் கட்டுப்பாடு, புலன்களை உள்ளிழுத்தல் ஆகியவற்றுக்குப் பிறகே அது வருகிறது. இந்த வரிசை ஒரு பயனுள்ள நினைவூட்டல்: வாழும் முறையிலிருந்து பிரிந்த தனி உத்தியாக நூல்கள் தியானத்தை முன்வைக்கவில்லை.

தொடக்கநிலையினர் பெரும்பாலும் வெறுமையான, அமைதியான மனத்தை எதிர்பார்க்கிறார்கள். எண்ணங்கள் வந்துகொண்டே இருக்கும்போது தாம் தோற்றுவிட்டதாக உணர்கிறார்கள். ஆனால் மனம் அலைந்ததைக் கவனித்து அதைத் திரும்பக் கொண்டுவருவதுதான் பயிற்சியே. அடிப்படைகளை எங்கள் தியானத்தைச் சரியாகச் செய்வது எப்படி என்ற வழிகாட்டி விளக்குகிறது. பயிற்சி செய்பவர்கள் அமைதியாக உணர்வதாகப் பொதுவாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் தியானம் மருத்துவச் சிகிச்சை அல்ல. உடல்நலம் அல்லது மனநலப் பிரச்சினை உள்ள எவரும் மருத்துவரை அணுகி, தகுதியுள்ள ஆசிரியரிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

பிரார்த்தனை என்பது இதயத்தை இறைவனை நோக்கித் திருப்புவது. உதவி கேட்பது முதல் போற்றுவது வரை, மௌனமாக நினைத்திருப்பது வரை அது பல வடிவங்களில் இருக்கிறது. பக்தி நெறியில் அதுவே மையப் பயிற்சி. தேவாரம் பதிகங்கள் இந்தப் பொருளில் பிரார்த்தனைகளே. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கோயில்களில் அவை பாடப்பட்டு வருகின்றன. இறைநாமத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் ஜபம், பிரார்த்தனைக்கும் தியானத்துக்கும் இடையில் இருக்கிறது.

ஆன்ம விசாரமும் கல்வியும்

ஆன்ம விசாரம் ஞான நெறியைச் சேர்ந்தது. ஒரு பொருளின் மீது கவனத்தைக் குவிப்பதற்குப் பதிலாக, பயிற்சியாளர் அறிந்துகொண்டிருப்பவர் யார் என்பதன் மீதே கவனத்தைத் திருப்பி, இந்த “நான்” உண்மையில் என்ன என்று கேட்கிறார். ரமண மகரிஷி இதை மிக எளிய வடிவில், “நான் யார்?” என்ற கேள்வியாகக் கற்பித்தார். அது சொற்களால் பதில் சொல்ல வேண்டிய ஒரு எண்ணம் அல்ல; “நான்” என்ற உணர்வை அதன் மூலம் வரை பின்தொடர்ந்து செல்வது. கேட்பதற்கு எளிதாகத் தோன்றினாலும் நடைமுறையில் நுட்பமானது. மேலும் அறிய நான் யார் கட்டுரையைப் பாருங்கள்.

கல்வி, அதாவது ஸ்வாத்யாயம், என்பது நம்பகமான நூல்களைத் தொடர்ந்து படித்துச் சிந்திப்பது: கீதை, உபநிடதங்கள், திருக்குறள், திருமந்திரம், அல்லது அருளாளர்களின் பாடல்கள். புரிதலைத் திருத்தி ஆழப்படுத்துவதே அதன் நோக்கம்; மேற்கோள்களைச் சேகரிப்பது அல்ல. திருக்குறளே இதற்கு விதி சொல்கிறது (குறள் 391):

கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின் நிற்க அதற்குத் தக

கற்க வேண்டியவற்றைக் குறையின்றிக் கற்று, கற்ற பிறகு அதற்கேற்ப வாழ வேண்டும் என்பது பொருள்.

சேவையும் சத்சங்கமும்

சேவை என்பது பலனையோ அங்கீகாரத்தையோ எதிர்பாராமல் பிறருக்காகச் செய்யும் பணி. ஒரு பயிற்சியாக அதன் மதிப்பு, அது தன்முனைப்பைத் தளர்த்துகிறது என்பதுதான். சைவ அருளாளர் அப்பர் தம் கைகளாலேயே கோயில் வளாகங்களைச் சுத்தம் செய்ததாக மரபு நினைவுகூர்கிறது. சேவைக்கு ஒரு பொதுவான பொறி உண்டு: பிறர் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகச் செய்வது.

சத்சங்கம் என்றால் சொல்லளவில் உண்மையுடனான உறவு. நடைமுறையில், உண்மையான தேடல் உள்ளவர்களுடனும் ஞானிகளுடனும் ஒன்றுகூடிக் கேட்பது, பாடுவது அல்லது மௌனமாக அமர்வது. மக்கள் தாம் நேரம் செலவிடுபவர்களைப் போலவே ஆகிறார்கள் என்ற எளிய கவனிப்பின் அடிப்படையில் மரபுகள் இதை மிக உயர்வாக மதிக்கின்றன. மேலும் அறிய எங்கள் சத்சங்கம் என்றால் என்ன குறிப்பைப் பாருங்கள்.

எனக்கு எந்தப் பயிற்சி பொருத்தமானது?

மரபுகள் பொதுவாகப் பயிற்சியை மனோபாவத்துக்கு ஏற்பப் பொருத்துகின்றன. உணர்வு மிக்கவர் பிரார்த்தனையையும் பக்தியையும் நோக்கிச் சாய்வார்; சிந்தனையாளர் விசாரத்தையும் கல்வியையும் நோக்கி; செயல்பாட்டாளர் சேவையை நோக்கி; ஒழுக்கத்தை விரும்புபவர் தியானத்தை நோக்கி. பெரும்பாலோர் இரண்டு மூன்றை இணைத்துக்கொள்கிறார்கள். நடைமுறைக்கு ஏற்ற ஒரு விதி: ஒரு முதன்மைப் பயிற்சியைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதை நாள்தோறும், அளவான நேரத்துக்குச் செய்து, மற்றவற்றை அதைச் சுற்றிச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

எதற்கு முன்னுரிமை என்பதில் பள்ளிகள் வேறுபடுகின்றன. ஞானம் மட்டுமே இறுதியில் விடுதலை தருகிறது என்றும், மற்ற பயிற்சிகள் அதற்கு மனத்தைத் தயார்படுத்துகின்றன என்றும் அத்வைத ஆசிரியர்கள் கருதுகிறார்கள். சைவ சித்தாந்தம் உட்பட பக்தி மரபுகள் அருளே தீர்மானிக்கும் என்று கருதுகின்றன. தொடங்குவதற்கு முன் ஒரு தொடக்கநிலையாளர் இதைத் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

பயிற்சிகளால் செய்ய முடியாதவை

எந்தப் பயிற்சியும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கைக்கு மாற்றாகாது. செவ்வியல் யோகம் வாய்மை, இன்னா செய்யாமை, தன்னடக்கம் ஆகியவற்றை எல்லாவற்றுக்கும் முன்னால் வைக்கிறது. ஒரு மணி நேரத் தியானம் ஒரு நாள் முழுவதுமான நேர்மையின்மையை ரத்து செய்துவிடாது. பயிற்சியே அமைதியாக ஒரு பெருமிதத்தின் மூலமாகவும் மாறலாம், அல்லது குடும்பக் கடமைகளையும் வேலையையும் தவிர்ப்பதற்கான வழியாகவும் மாறலாம். மேலும், ஒரு கால அட்டவணைப்படி உறுதியான பலன் எதையும் அது தருவதில்லை.

எந்த ஆன்மிகப் பயிற்சிக்கும் நியாயமான சோதனை, எங்கள் ஆன்மிக வளர்ச்சி கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டதுதான்: மாதங்களிலும் ஆண்டுகளிலும் நீங்கள் மேலும் உண்மையானவராக, மேலும் பொறுமையானவராக, மேலும் அன்பானவராக ஆகிறீர்களா? ஆம் என்றால், பயிற்சி பலன் தருகிறது.