இறைவனிடம் சரணாகதி: அதன் பொருளும் வாழும் முறையும்
இறைவனிடம் சரணடைதல் என்பது, மனிதன் பொதுவாக மிக இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் சிலவற்றை இறைவனிடம் ஒப்படைப்பது: வாழ்க்கை இப்படித்தான் நடக்க வேண்டும் என்ற பிடிவாதம், தன் செயல்களுக்குத் தான் மட்டுமே செய்பவன் என்ற எண்ணம், விளைவுகள் பற்றிய கவலை. வேலையை நிறுத்துவதோ பொறுப்பைக் கைவிடுவதோ அல்ல. இந்திய மரபுகள் இதைச் சரணாகதி, அதாவது “அடைக்கலம் புகுதல்”, அல்லது பிரபத்தி என்று அழைக்கின்றன. இதை ஒரு முழுமையான ஆன்மிகப் பாதையாகவே கருதுகின்றன.
சரணாகதி பற்றி நூல்கள் என்ன சொல்கின்றன?
இதில் மிகவும் புகழ்பெற்ற வாக்கு பகவத் கீதையின் இறுதிப் பகுதியில் வருகிறது. கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் சொல்கிறார்: மற்ற எல்லாப் பற்றுக்கோடுகளையும் விட்டுவிட்டு என்னை மட்டுமே சரணடை; எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் உன்னை நான் விடுவிப்பேன், வருந்தாதே (18.66). ஸ்ரீவைணவர்கள் இதைக் கீதையின் இறுதியான, உயர்ந்த உபதேசமாகக் கருதுகின்றனர். கீதையின் முற்பகுதியிலும் இதே கருத்து அன்றாடப் பயிற்சியாக வருகிறது: நீ செய்வது, உண்பது, படைப்பது, கொடுப்பது, தவமாக மேற்கொள்வது எதுவாயினும் அதை எனக்குக் காணிக்கையாகச் செய் (9.27).
பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரங்கள் ஈஸ்வர பிரணிதானம், அதாவது இறைவனிடம் தன்னை அர்ப்பணித்தல் என்பதை யோகத்தின் நியமங்களில் ஒன்றாகவும், கிரியா யோகத்தின் மூன்று அங்கங்களில் ஒன்றாகவும் சேர்க்கின்றன.
தமிழில் இந்த நாதத்தை எழுப்பியவர்கள் சைவ அருளாளர்கள். மாணிக்கவாசகர் திருவாசகத்தில் “அவனருளாலே அவன்தாள் வணங்கி” என்கிறார்: அவன் திருவடியை வணங்குவதும் அவன் அருளால்தான். ஆகவே சரணடைதல் கூட நாம் சாதிப்பது அல்ல, நமக்கு அருளப்படுவது. அப்பர் தேவாரத்தின் ஒரு பதிகத்தில் இந்த ஏற்பாட்டை எளிமையாகச் சொல்கிறார்: என்னைத் தாங்குவது அவன் கடமை; “என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே”. வைணவ ஆழ்வார்களும் திருமாலிடம் இதே அடைக்கலத்தைப் பாடுகின்றனர்.
சரணடைதல் என்றால் முயற்சியைக் கைவிடுவதா?
இதுதான் வழக்கமான ஐயம்; மரபுகள் இல்லை என்றே பதில் சொல்கின்றன. அடைக்கலம் புகுமாறு அழைப்பைக் கேட்ட பிறகு அர்ஜுனன் போர்க்களத்தை விட்டு ஓடவில்லை; வில்லை எடுக்கிறான். அவன் கைவிட்டது தன் செயலிழந்த நிலையையும், உறுதியான விளைவு வேண்டும் என்ற பிடிவாதத்தையும்தான்.
ஆனாலும் பக்தன் எவ்வளவு செய்கிறான் என்பது பற்றி உண்மையான, பழைய ஒரு விவாதம் உண்டு. ஸ்ரீவைணவத்தின் இரண்டு பிரிவுகள் இதை விலங்குகளைக் கொண்டு விளக்கின. வடகலைப் பிரிவு குரங்குக் குட்டியை உவமையாகக் கொண்டது: தாய் தாவும்போது குட்டி அவளைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்; அதுபோல ஆன்மாவும் பற்றிக்கொள்ளச் சிறிது முயல வேண்டும். தென்கலைப் பிரிவு பூனைக்குட்டியை உவமையாகக் கொண்டது: தாய்ப் பூனை குட்டியைத் தானே கவ்விச் சுமந்து செல்கிறது; அருளே எல்லாவற்றையும் செய்கிறது, ஆன்மா எதிர்ப்பதை நிறுத்தினால் போதும். காப்பாற்றுவது அருள்தான் என்பதில் இரண்டும் ஒன்றுபடுகின்றன.
இரண்டு உவமைகளிலும் அன்றாடக் கடமைகள் தொடர்கின்றன. சரணாகதி வேலையின் அளவை மாற்றுவதில்லை; அதைச் செய்யும் மனப்பான்மையை மாற்றுகிறது. இறைவனின் சித்தமும் மனித முயற்சியும் எப்படி இணைகின்றன என்பதை இறைவனின் சித்தம் என்ற கட்டுரை மேலும் விளக்குகிறது.
சரியாக எதைச் சரணடைகிறோம்?
ஒருவரின் அறிவையோ மனசாட்சியையோ அல்ல. மரபுகள் மூன்றைக் குறிப்பிடுகின்றன.
முதலாவது செயலின் பலன். வேலையை இயன்றவரை நன்றாகச் செய்து, வெற்றியோ தோல்வியோ வருவதைக் கொடுக்கப்பட்டதாக ஏற்றுக்கொள்வது.
இரண்டாவது “நான் மட்டுமே இதைச் செய்தேன்” என்ற செய்பவன் உணர்வு. செயல்கள் இயற்கையின் குணங்களால் நடைபெறுகின்றன; அகங்காரத்தால் மயங்கியவனோ “நானே செய்பவன்” என்று நினைக்கிறான் என்று கீதை சொல்கிறது (3.27). சரணாகதி அந்த எண்ணத்தைத் தளர்த்துகிறது. அகங்காரம் என்றால் என்ன என்ற கட்டுரை இதை நெருக்கமாகப் பார்க்கிறது.
மூன்றாவது சுமையே. திருவண்ணாமலையின் ஞானி ரமண மகரிஷி விடுதலைக்கான இரண்டு வழிகளில் ஒன்றாகச் சரணாகதியைக் கற்பித்தார்; மற்றது ஆத்ம விசாரம். கவலைப்படுபவரை அவர் ஒரு ரயில் பயணிக்கு ஒப்பிட்டார்: ரயில் அவரையும் அவர் பெட்டியையும் சேர்த்தே சுமந்து செல்கிறது; ஆனாலும் அவர் பெட்டியைக் கீழே வைக்காமல் தலையிலேயே சுமந்துகொண்டிருக்கிறார்.
சரணாகதியை எப்படிப் பயில்வது?
அது பெரும்பாலும் ஒரே ஒரு நாடகத் தருணம் அல்ல. பொதுவான வடிவங்கள் இவை: நாளின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் பிரார்த்தனை; இறைநாமத்தை ஜபித்தல்; வேலையைத் தொடங்கும் முன் அன்றைய உழைப்பை மனதுக்குள் இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்தல்; ஏதாவது தவறாகப் போனால், செய்ய முடிந்ததைச் செய்த பிறகு “உன் சித்தப்படி ஆகட்டும்” என்று சொல்லுதல். தமிழ்ப் பக்தியின் பெரும் பகுதியான அருளாளர்களின் பாடல்களைப் பாடுவதும் இதே மனப்பான்மையைப் பழக்குகிறது.
அச்சத்துக்கு என்ன ஆகிறது என்பது பயனுள்ள ஒரு சோதனை. அடைக்கலம் புகுந்த அப்பர் “நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்” என்று பாடினார்: யாருக்கும் அடிமையல்ல, எமனுக்கும் அஞ்சோம். உண்மையான சரணாகதி மனிதனை அதிக பயந்தவனாக அல்ல, அதிக உறுதியானவனாக ஆக்குகிறது.
பொதுவான தவறான புரிதல்கள்
இறைவனிடம் சரணடைதல் வேறொரு மனிதனிடம் சரணடைவது அல்ல. ஆசிரியரை மதிப்பது இந்திய மரபின் ஒரு பகுதி. ஆனால் இறைவன் பெயரால் கேட்கும் ஒருவரிடம் உங்கள் சொந்தத் தீர்மானத்தையோ பணத்தையோ பாதுகாப்பையோ ஒப்படைப்பது வேறு விஷயம்; அங்கே எச்சரிக்கையாக இருப்பதே சரி.
மருத்துவ உதவி, வேலை, கடினமான முடிவுகள் ஆகியவற்றைத் தவிர்ப்பதற்கான வழியும் அல்ல. இது ஒரு பேரமும் அல்ல: ஒரு குறிப்பிட்ட விளைவைப் பெறுவதற்காகச் சரணடைந்தால், அந்த விளைவை இன்னும் பற்றிக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.