இறைவனின் சித்தம்: அதன் பொருளும் முயற்சியின் இடமும்

By யோக குடில்

உலகில் நடப்பவையும், அதில் மனிதர்கள் செய்ய வேண்டியவையும் இறுதியில் இறைவனின் நோக்கத்தையே சார்ந்திருக்கின்றன என்ற நம்பிக்கையே இறைவனின் சித்தம். இந்தச் சொற்றொடர் எளிதில் குழப்பிக்கொள்ளக்கூடிய இரண்டு பொருள்களில் பயன்படுகிறது. ஒன்று, இறைவன் நிகழ்த்துவது: நிகழ்வுகள், விளைவுகள், ஒரு வாழ்க்கையின் போக்கு. மற்றது, இறைவன் நம்மிடம் கேட்பது: சரியான நடத்தை. பெரும்பாலான மரபுகள் இரண்டையும் ஏற்கின்றன; இந்தக் கருத்தில் உள்ள சிக்கலின் பெரும்பகுதி இரண்டையும் கலப்பதால்தான் வருகிறது.

இந்தப் பக்கம் மரபுகள் முழுவதும் இந்தச் சொல்லின் பொருளையும், முயற்சியோடு அதன் உறவையும் பார்க்கிறது. வாழ்க்கை மோசமாகப் போகும்போது எப்படி நம்பிக்கை வைப்பது என்ற தனிப்பட்ட கேள்வி இறைவனின் திட்டம் என்ற கட்டுரையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

பல்வேறு மரபுகளில் இறைவனின் சித்தம் என்றால் என்ன?

கிறிஸ்தவத்தில் மையமான நூல்வரிகள் இயேசுவின் இரண்டு ஜெபங்கள்: கர்த்தருடைய ஜெபத்தில் “உம்முடைய சித்தம் செய்யப்படுவதாக” (மத்தேயு 6:10); கைது செய்யப்படுவதற்கு முன் தோட்டத்தில் “என் சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது” (லூக்கா 22:42).

இஸ்லாம் என்ற பெயரே இறைவனுக்குப் பணிதல் என்று பொருள்படுகிறது. அதில் நம்பிக்கையாளர்கள் எதிர்காலத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது இன்ஷா அல்லாஹ், “இறைவன் நாடினால்” என்று சேர்க்கிறார்கள்; இறைவனின் விதியில் நம்பிக்கை விசுவாசத்தின் அடிப்படைகளில் ஒன்றாகக் கணக்கிடப்படுகிறது. தொடர்புடைய ஒரு நற்பண்பு தவக்குல், இறைவனைச் சார்ந்திருத்தல்.

சீக்கிய வேதம் ஹுக்கம், இறை ஒழுங்கு பற்றிப் பேசுகிறது. ஒருவர் எப்படி உண்மையுள்ளவர் ஆகிறார் என்று கேட்டு ஜப்ஜி தொடங்குகிறது; சாரமாக, அந்த ஒழுங்குக்கு ஏற்ப நடப்பதன் மூலம் என்று பதில் சொல்கிறது.

இந்து மரபுகள் வேறுபடுகின்றன. இறைவன் எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் வாழ்ந்து அவற்றை இயக்குகிறான் என்று பகவத் கீதை சொல்கிறது (18.61); “வெறும் கருவியாக இரு” என்று கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் சொல்கிறார் (11.33). ஆனாலும் பெரும்பாலான இந்துப் பள்ளிகள், இறைவன் ஒவ்வொரு ஆன்மாவின் சொந்தக் கர்மாவுக்கு ஏற்பவே பலன்களைத் தருகிறான் என்றும் சொல்கின்றன; எனவே இறைவனின் சித்தம் தன்னிச்சையானதல்ல: அது கர்ம விதி என்ற கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்ட ஓர் அற ஒழுங்கின் வழியே செயல்படுகிறது.

தமிழ்ச் சைவத்தில் இந்தக் கருத்தைச் சுமக்கும் சொல் அருள். இறைவனின் செயல்கள் அனைத்தும், கடுமையாக உணரப்படுபவை உட்பட, ஆன்மாவின் விடுதலையை நோக்கிய அருளே என்று சைவ சித்தாந்தம் போதிக்கிறது. மாணிக்கவாசகர் திருவாசகத்தில் இந்தச் சார்பை நுட்பமாகச் சொல்கிறார்: “அவனருளாலே அவன்தாள் வணங்கி.” அவன் அருளாலேயே ஒருவர் அவன் திருவடிகளை வணங்குகிறார்.

பௌத்தமும் சமணமும் விதிவிலக்குகள். இரண்டிலும் நிகழ்வுகளை ஆளும் சித்தம் கொண்ட படைப்பாளர் இல்லை; அவை உலகைக் கர்மாவாலும் சூழல்களாலும் மட்டுமே விளக்குகின்றன.

எல்லாமே இறைவனின் சித்தம் என்றால், ஏன் முயற்சி செய்ய வேண்டும்?

முயற்சி பயனற்றது என்ற முடிவுக்கு ஏறக்குறைய எந்த மரபும் வருவதில்லை. அவை இரண்டையும் அருகருகே வைக்கின்றன.

கீதை செயல்படுவதை நிறுத்த விரும்பும் ஒருவனிடம் சொல்லப்படுகிறது; அதன் அறிவுரை செயல்படு என்பதே: உனக்கு வேலையில் உரிமை உண்டு, அதன் பலனில் அல்ல (2.47). பதினெட்டு அத்தியாயங்களுக்குப் பின்னும் கிருஷ்ணர் கட்டளையிடவில்லை; முழுமையாகச் சிந்தித்துப் பின் நீ தேர்ந்தெடுப்பதைச் செய் என்று அர்ஜுனனிடம் சொல்கிறார் (18.63).

திருவள்ளுவரும் அதே அளவு நேரடியானவர்: “தெய்வத்தான் ஆகா தெனினும் முயற்சிதன் மெய்வருத்தக் கூலி தரும்.” விதியால் பலன் மறுக்கப்பட்டாலும், முயற்சி உடல் உழைப்புக்கான கூலியைத் தரும் (திருக்குறள் 619). நபிகள் நாயகம் சொன்னதாகக் கூறப்படும், பரவலாக அறியப்பட்ட ஒரு கூற்றும் இதையே சொல்கிறது: உன் ஒட்டகத்தைக் கட்டிவை, பிறகு இறைவனை நம்பு.

தேவாரத்தின் பகுதியாக உள்ள பாடல்களைப் பாடிய சைவ அருளாளர் அப்பர், பொறுப்புகளை ஒரே வரியில் பிரிக்கிறார்: “தன்கடன் அடியேனையும் தாங்குதல் என்கடன் பணிசெய்து கிடப்பதே.” அடியவனான என்னையும் தாங்குவது அவன் கடமை; தொடர்ந்து பணி செய்து கிடப்பது என் கடமை.

பொதுவான அமைப்பு: முயற்சி மனிதனுக்கு உரியது, விளைவு இறைவனுக்கு உரியது.

இறைவனின் சித்தத்தை ஒருவர் எப்படி அறிய முடியும்?

இங்கே நேர்மை தேவை. ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வில் இறைவனின் நோக்கத்தைச் சாதாரண மனிதர் படிக்க முடியும் என்று எந்த மரபும் சொல்லவில்லை. அவை தருவது நடத்தைக்கான வழிகாட்டிகள்: வேதங்கள், அருளாளர்களின் எடுத்துக்காட்டு, நம்பகமான ஓர் ஆசிரியரின் அறிவுரை, பயிற்சியால் தெளிவாக வைக்கப்பட்ட மனசாட்சி (Conscience).

இதிலிருந்து ஒரு நடைமுறை விதி பிறக்கிறது. “இறைவனின் சித்தம்” என்பது ஏற்கனவே நடந்துவிட்ட, மாற்ற முடியாதவற்றைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியது. அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதற்கு அது நம்பகமான வழிகாட்டி அல்ல; தாம் விரும்புவதையே துல்லியமாக இறைவனும் விரும்புகிறான் என்று மிக உறுதியாக இருக்கும் எவரும் சற்று நிதானிக்க வேண்டும்.

இந்தக் கருத்தின் தவறான பயன்பாடுகள்

மூன்று பொதுவானவை. முதலாவது சோம்பல்: தெளிவாகத் தன்னுடையதான வேலையைத் தவிர்க்க “இறைவன் நாடினால் நடக்கும்” என்று சொல்வது. இரண்டாவது, தன் சொந்தத் தேர்வுகளின் விளைவுகளுக்கு இறைவனைக் குற்றம் சாட்டுவது. மூன்றாவது, மிகத் தீவிரமானது: பிறருக்குச் செய்யப்படும் தீங்கையோ அநீதியையோ நியாயப்படுத்த, அல்லது மோசமாக நடத்தப்படுவதை ஏற்கும்படி ஒருவரிடம் சொல்ல, “இது இறைவனின் சித்தம்” என்று பயன்படுத்துவது.

சரியாகப் புரிந்துகொண்டால், இறைவனின் சித்தத்தை ஏற்பது கைவிட்டுவிடுதல் அல்ல. அது தன் பங்கை முழுமையாகச் செய்து, மீதியைக் கட்டுப்படுத்தும் உரிமைக் கோரலை விட்டுவிடுவது; பக்தி மரபுகள் இந்த மனப்பான்மையை இறைவனிடம் சரணாகதி என்ற பயிற்சியாக வளர்க்கின்றன.