ಭಾಗ 2 / 3

ಮಿತಿಯೊಳಗೆ ಅಂದುಕೋ, ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಇಳಿ

ಇದು ಶಿವಯೋಗಿ ಅವರ “ನಿನೈತ್ತದೈ ಅಡೈಯುಂ ರಗಸಿಯಂ” (ಯಶಸ್ಸಿನ ರಹಸ್ಯ) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರವಚನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಮೂರು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯದು. ಮೂಲ ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೋಡಿ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಓಡಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?

ಹಣ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಣದ ಮೇಲೆ ಮೋಹ ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಜೀವನವಿಡೀ ಹಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಓಡುತ್ತೀರಿ. ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಬದುಕುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಮಗುವಿನ ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ನೆಮ್ಮದಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ “ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ಹೇಗೆ” ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಓದುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ.

ಅಂಗಿಯ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಹಣ ಕಂತೆ ಕಂತೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಬೇಕಾದದ್ದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ. “ಯಾಕೆ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕು?” ಎಂದು ಯಾರೂ ನಿಮಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ.

ಹಣ ಹೇಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತದೆ?

ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಹೋಗೋಣ. ಹಣ ಯಾಕೆ? ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲು. ಹಣ ಹೇಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತದೆ? ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ. ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವುದು ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ? ಕೊಟ್ಟರೇ ಸಂತೋಷ.

ಹಾಗಾದರೆ ಹಣವನ್ನೇ ಕೊಡಬೇಕೇ, ಬೇರೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಕೊಡಬಹುದೇ? ಹಣ ಎಂದರೆ ಅಚ್ಚು ಹಾಕಿದ ಕಾಗದವೇ, ನನ್ನ ದುಡಿಮೆಯೇ? ಒಂದು ಗಿಡ ನೆಟ್ಟು, ಅದು ಬೆಳೆದಾಗ ಸಂತೋಷಪಡಬಹುದೋ ಇಲ್ಲವೋ? ಕಾಡಿಗೋ ನದಿ, ಜಲಪಾತ ಇರುವ ಜಾಗಕ್ಕೋ ಹೋಗಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಿಂದು ಸಂತೋಷಪಡಬಹುದೋ ಇಲ್ಲವೋ? ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಸು ಕೊಟ್ಟು ಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಸಂತೋಷವೇ?

ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಡನಾಡುವಾಗ ಹಣ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ನಿಜ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಣ ಇಷ್ಟೇ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾದರೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದುಡಿಯುವ ಅಗತ್ಯ ಇದೆಯೇ? ನೀವು ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಆಸೆಪಡುತ್ತೀರಿ. ಜೀವನವಾದರೋ ಮಿತಿಯುಳ್ಳದ್ದು.

ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮಿತಿ ಇರುವಾಗ ಆಸೆಗೆ ಯಾಕೆ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲ?

“ನಾನು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ?” ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ಕೇಳಿದರು. ಜೀವನ ಮಿತಿಯುಳ್ಳದ್ದೇ. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೆಲ್ಲ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದವು.

ಹೀಗೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಲು ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು: “ನಾನು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದೆ, ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತೇನೆ.” ನನ್ನ ಅಪ್ಪ, ತಾತ, ತಾತನ ತಾತ ಎಲ್ಲ ಏನಾದರು? ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ. ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು, ಐವತ್ತು, ನೂರು ವರ್ಷ ಎಂದು ಹಂತಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಇಂತಿಂಥ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಸಾಧಿಸಬಹುದು.

ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುವವರು ಯಾರು?

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದೇ “ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯಾಗು, ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆ” ಎಂದು ಸಮಾಜ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಹದಿನಾರು, ಹದಿನೆಂಟು, ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಎಂದು ಅವರ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬದಲಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಬದುಕಬೇಕೇ, ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಬದುಕಬೇಕೇ? ಹೇಳುವವರು ಹೇಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?

ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೇ ಯೋಚಿಸದಂತೆ, ಸಮಾಜ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರೆ ಏನೇನನ್ನೋ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ನೀವು ಯಾರು ಎಂದು ಎಂದಾದರೂ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿದ್ದೀರಾ? ಅದು ಅರ್ಥವಾದರೆ ನೀವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದೆಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನನಗಿರುವುದು ಎರಡೇ ಕೈಗಳು. ನಾನು ಎಷ್ಟು ಹೊರಬಲ್ಲೆ?

“ಸಾಕು” ಎಂದು ಹೇಳಲು ಗೊತ್ತಿರುವವನು ಯಾರು?

ಒಬ್ಬ ರಾಜ ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ: “ಎಷ್ಟು ದೂರ ಓಡಲು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೋ.” ಓಡಿ ಓಡಿ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬರೂ ಏನನ್ನೂ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಆ ರಾಜನ ಬಳಿ ಯಾರು ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯ? “ಇಷ್ಟೇ, ಇದು ಸಾಕು” ಎಂದು ಮಿತಿ ಇಡಲು ಗೊತ್ತಿರುವವನೇ ಬುದ್ಧಿವಂತ.

ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕು ಎಂದು ನಾನೇ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು. “ಮೂರು ಮಹಡಿಯ ಮನೆ, ಅಷ್ಟೇ” ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರೆ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲ ಮೋಸ ವಂಚನೆ ಮಾಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಅದಕ್ಕೇ “ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಿತಿಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ” ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನಿಂದ ಇಷ್ಟೇ ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯ, ಇಷ್ಟೇ ನಿದ್ರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ, ಇಷ್ಟೇ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗಾದರೆ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ?

ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡವನು, ಇನ್ನೂ ಆರಾಮದಾಯಕ ಕಾರು ಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮೊದಲ ಕಾರನ್ನು ಮಾರಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎರಡನೇ ಕಾರಿನ ಕಡೆಗೇ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಳ್ಳತನವಲ್ಲವೇ?

ಇಲ್ಲಿ “ಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ, ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಮಾಡಿಕೋ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಪಾಪದ ಲೆಕ್ಕ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಒಂದು ತುತ್ತು ಊಟ ಮಾತ್ರ ಬೇಕು. ಎರಡನೇ ತುತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಯಾರಿಗೋ ಹೋಗಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಕದ್ದುಬಿಟ್ಟಿರಿ.

ಆದರೆ ಅದನ್ನು “ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ” ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಅವನನ್ನು ತೋರಿಸಿ, “ಅವನಂತೆ ಇರಬೇಕು” ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಹತ್ತು ಬಂಗಲೆ ಕಟ್ಟಿದವನು ಕಳ್ಳನೋ, ಶ್ರೀಮಂತನೋ?

ಇಂಥ ಸಮಾಜ ಯಾರಿಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ? ಇಲ್ಲಿ ಗುರಿಯಾಗುವವರು ಬಡವರು ಮತ್ತು ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಗದವರೇ. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾಗೆ ನೂರೈವತ್ತು, ಇನ್ನೂರು ಕೊಡುತ್ತೀರಿ. ದೊಡ್ಡ ವಿಚಾರವೋ ಸಿದ್ಧಾಂತವೋ ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಬರೀ ಮನರಂಜನೆಗಲ್ಲವೇ?

ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಕೇ?

ಏನನ್ನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಯಾರೂ ನಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಆಲೋಚನೆ ಯಾಕೆ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ? ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಹುದು, ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಯಾಕೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ? ಸೃಜನಶಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮೊಳಗಿದೆ. ನಾಳೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಇದೆ.

ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಒಬ್ಬನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ: “ಮಳೆಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ಒಂದು ಮನೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು.” ತಪ್ಪೇ? ತಪ್ಪೇ ಇಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಸತ್ಯವಾಗಿಯೂ ಸಾಧಿಸುತ್ತೀರಿ.

ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುವುದು ಎಂದೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈ ಎರಡನೇ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ಕಲಿಸಿಲ್ಲ. “ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಆರಂಭ; ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವ ಕಾರ್ಯಯೋಜನೆಯನ್ನೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು: “ಇದನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವುದು? ಇದು ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ?”

ಕುಳಿತು ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಗಬಹುದೇ?

“ಸಾರ್, ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಓದುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಕುಳಿತು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಗಬೇಕು.” ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇಲ್ಲ.

ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆ ಬೇಡ. ಒಂದು ಟೀ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ ನೋಡೋಣ. ಆ ಅಂಗಡಿಯವರು ಬಹಳ ಕಾಲ ಟೀ ಮಾಡಿದರು, ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಕೂಡಿಸಿಟ್ಟರು, ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪಡೆದರು, ದುಡಿದರು. ಅದಾದ ಮೇಲೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು. ಒಂದು ಟೀ ಅಂಗಡಿಗೇ ಇಷ್ಟು ದುಡಿಮೆ ಬೇಕು. ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ನಡೆದುಬಿಡುತ್ತದೆಯೇ?

“ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ” ಎಂಬುದು, ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ವಿಷಯಗಳು ನಡೆದುಬಿಟ್ಟಂತೆ ನೀವೇ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ. ಕೊನೆಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಮೂರ್ಖರನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಅವಮಾನದಿಂದ ನಿಲ್ಲುತ್ತೀರಿ.

ಪುಸ್ತಕ ಕೊಂಡವರೆಲ್ಲ ಶ್ರೀಮಂತರಾದರೇ?

ಅಷ್ಟು ಕೋಟಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ವ್ಯಾಪಾರವಾಯಿತು, “ಬೆಸ್ಟ್ ಸೆಲ್ಲರ್” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕೊಂಡವರೆಲ್ಲ ಸಾಲದ ಸಮಸ್ಯೆ, ಹಣದ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಲ್ಲದವರಾದರೇ? ಯಾರೂ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಧೈರ್ಯ. YouTube-ನಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದರು. “ನಾವು ಓದಿ ಶ್ರೀಮಂತರಾದೆವು” ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಜನ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ? ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ವೀಕ್ಷಣೆ, ಲೈಕ್ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಅವರು ಲೈಕ್ ಕೊಟ್ಟವರು, ಅಷ್ಟೇ.

ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಹೀರೋ ಗೆದ್ದಾಗ ನಿಮಗೆ ತೃಪ್ತಿ; ನಿಮ್ಮ ಆವೇಶ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ದೃಶ್ಯವೇ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ, ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಅದು ಜೀವನವೇ? “ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತೀಯ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅದರಲ್ಲೇ ಮೈಮರೆತು ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ಇಬ್ಬರು ಕೂಲಿಯಾಳುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮೇಸ್ತ್ರಿಯಾದರು?

“ಈಗ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಇದು; ಇದರಿಂದ ಹೇಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದು?” ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವವನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾನೆ.

ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ಒಬ್ಬರು “ಬದುಕಬೇಕು” ಎಂದು ಗಾರೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಕೂಲಿಯಾಳಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಗಾರೆ ಕಲಸುವುದೇ ಕೆಲಸ. ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಮೆಂಟ್ ತೆಗೆದು ಬಳಿದರು, ಜೊತೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕಲ್ಲು ಜೋಡಿಸಿದರು.

ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕೂಲಿಯಾಳು ಹೇಳಿದ: “ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸವೇ ತಾನೇ. ಕೂಲಿ ಮುನ್ನೂರೇ ತಾನೇ. ನಾನು ಯಾಕೆ ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು?” ಗಾರೆ ಕಲಸಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ.

ಕಲ್ಲು ಜೋಡಿಸಿದವರು ಮುಂದಿನ ಸಲ ಮೇಸ್ತ್ರಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಕೂಲಿಯಾಳಾಗಿಯೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಕಾರಣ? ಅವನು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲನಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ನಡೆಯಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

ಕ್ರಿಯೆ. ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ನಡೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ದುಡಿಯಬೇಕು, ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು. ಪ್ರಗತಿಯ ಅಡಿಪಾಯ ಅದೇ. ಏನೂ ಮಾಡದೆ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಬೀದಿಯ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು, “ಅದೃಷ್ಟ ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ಗೋಳಾಡುವುದೇ? ಅದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ತಮ್ಮಾ. ಬದುಕಬೇಕೆಂದರೆ ನೀವು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬೇಕು.

ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಯೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಳುತ್ತದೆ. “ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬೇಕು” ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಂದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕ್ರಿಯಾರೂಪ ಕೊಡುತ್ತೀರಿ. ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ, ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಕುತ್ತೀರಿ. ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೆ ಓದುತ್ತೀರಿ, ಕಲಿಯುತ್ತೀರಿ. “ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಳ ಹೆಚ್ಚು” ಎಂದು ಗಮನಿಸುತ್ತೀರಿ.

ಓದದವನು ಹೇಗೆ ವೈರಿಂಗ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ?

ಆ ಕೂಲಿಯಾಳು ಕಲ್ಲು ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಬ್ಬ ಎಲೆಕ್ಟ್ರೀಷಿಯನ್ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ಮೂರೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿ ಗೆರೆ ಕೊರೆದು ವೈರಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದ. ಒಂದು ಪಾಯಿಂಟ್‌ಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ರೂಪಾಯಿ; ನೂರು ಪಾಯಿಂಟ್‌ಗೆ ಎಷ್ಟು?

“ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯಲ್ಲ! ಸಾರ್, ನಾನು ಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಬರಬಹುದೇ?” “ಬಾ. ಗೆರೆ ಕೊರೆಯಲು ಆಗುತ್ತದೆಯೇ? ಕೊರೆ.” ಅವನು ಕೊರೆಯುತ್ತಾನೆ, ಪೈಪ್ ಹಾಕುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಓದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ವೈರಿಂಗ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ!