பகுதி 2 / 3
எல்லைக்குள் நினை, செயலில் இறங்கு
சிவயோகி அவர்களின் “நினைத்ததை அடையும் ரகசியம்” உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட மூன்று கட்டுரைகளில் இது இரண்டாவது. மூல உரையைக் காண.
பணத்துக்காக ஓடினால் என்ன ஆகும்?
பணம் ஒரு பெரிய விஷயம் அல்ல. ஆனால் பணத்தின் மேல் மோகத்தை ஏற்படுத்திவிட்டால், வாழ்க்கை முழுவதும் பணத்துக்காகவே ஓடுவீர்கள். கடைசி வரை வாழவே மாட்டீர்கள். பிள்ளையோடு கொஞ்ச நேரம் இருக்காது, நன்றாகத் தூங்க முடியாது, நிம்மதி இருக்காது. ஆனால் “பணம் சம்பாதிப்பது எப்படி” புத்தகத்தை மட்டும் படித்துக்கொண்டிருப்பீர்கள்.
சட்டைப் பையில் பணம் கத்தை கத்தையாக இருந்தால் என்ன பயன்? வேண்டியது மனதில் மகிழ்ச்சி. “ஏன் பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும்?” என்று யாரும் உங்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கவில்லை.
பணம் எப்படி சந்தோஷம் தரும்?
கேட்டுக்கொண்டே போவோம். பணம் எதற்கு? சந்தோஷமாக இருப்பதற்கு. பணம் எப்படிச் சந்தோஷம் தரும்? செலவு செய்தால்தான். வைத்துக்கொண்டிருப்பது சந்தோஷம் தருமா? கொடுத்தால்தான் சந்தோஷம்.
அப்படியானால் பணம்தான் கொடுக்க வேண்டுமா, வேறு எதையாவது கொடுக்கலாமா? பணம் என்பது அச்சடித்த காகிதமா, என்னுடைய உழைப்பா? ஒரு செடியை வைத்து, அது வளர்ந்ததும் சந்தோஷப்படலாமா இல்லையா? காட்டுக்கோ ஆறும் அருவியும் உள்ள இடத்துக்கோ போய்ப் பழங்களைப் பறித்துச் சாப்பிட்டுச் சந்தோஷப்படலாமா இல்லையா? சந்தையில் காசு கொடுத்து வாங்கினால்தான் சந்தோஷமா?
சமூகத்தில் பழகும்போது பணம் தேவைப்படுகிறது, உண்மைதான். ஆனால் எனக்குத் தேவையான பணம் இவ்வளவுதான் என்று புரிந்துவிட்டால், அதற்கு மேல் உழைக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறதா? நீங்கள் எல்லையில்லாமல் சம்பாதிக்க ஆசைப்படுகிறீர்கள். வாழ்க்கையோ எல்லைக்குட்பட்டது.
வாழ்க்கைக்கு எல்லை இருக்கும்போது ஆசைக்கு ஏன் எல்லை இல்லை?
“எவ்வளவு நாள் நான் உயிர் வாழ்வேன்?” என்று ஒருவர் கேட்டார். வாழ்க்கை எல்லைக்குட்பட்டதுதான். ஆனால் அதில் சம்பாதிக்க எடுக்கும் முயற்சிகள் எல்லாம் எல்லையில்லாதவை.
இப்படி நினைக்கத் தெரிய வேண்டும்: “நான் ஒரு காலத்தில் பிறந்தேன், ஒரு காலத்தில் இறந்துவிடுவேன்.” என் அப்பா, தாத்தா, தாத்தாவின் தாத்தா எல்லாம் என்ன ஆனார்கள்? நானும் அப்படியே. என் வாழ்க்கையில் பத்து, ஐம்பது, நூறு வயது என்று கட்டங்கள் வரும். இந்த இந்த வயதில் இதையெல்லாம் என்னால் சாதிக்க முடியும்.
எப்படி வாழ வேண்டும் என்று சொல்வது யார்?
இதைத் தெரிந்துதான் “இந்த வயதில் கல்யாணம் செய், இந்த வயதில் பிள்ளை பெற்றுக்கொள்” என்று சமூகம் ஓர் அமைப்பைக் கொடுத்திருக்கிறது. பதினாறு, பதினெட்டு, இருபத்தொன்று என்று அவர்கள் இஷ்டத்துக்கு மாற்றிக்கொண்டே போகிறார்கள். நாம் நம் வாழ்க்கையை வாழ வேண்டுமா, அவர்கள் சொல்கிறபடி வாழ வேண்டுமா? சொல்கிறவர்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள்?
நம்மைப் பற்றி நாமே யோசிக்காதபடி, சமூகம் நம்மை வேறு எதையெதையோ நினைக்க வைத்திருக்கிறது. நீங்கள் யார் என்று எப்போதாவது நினைத்துப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அது புரிந்துவிட்டால் நீங்கள் நினைப்பதெல்லாம் சரியானதாகவே இருக்கும். எனக்கு இருப்பது இரண்டு கைகள்தான். நான் எவ்வளவு தூக்க முடியும்?
“போதும்” என்று சொல்லத் தெரிந்தவன் யார்?
ஒரு மன்னன் கூப்பிடுகிறான்: “எவ்வளவு தூரம் ஓட முடிகிறதோ அவ்வளவு நிலத்தையும் எடுத்துக்கொள்.” ஓடி ஓடிச் செத்துப்போகிறார்கள். ஒருவர் கூட எதையும் பெறவில்லை. அந்த மன்னனிடம் யார் ஜெயிக்க முடியும்? “இவ்வளவுதான், இது போதும்” என்று எல்லை வைக்கத் தெரிந்தவன்தான் புத்திசாலி.
எனக்கு எவ்வளவு வேண்டும் என்று நான்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும். “மூன்று மாடி வீடு, அவ்வளவுதான்” என்று நினைத்துவிட்டால் அதை அடையலாம். எல்லையில்லை என்றால் எல்லா தில்லுமுல்லும் செய்து, கடைசியில் உங்களையே இழந்துவிடுவீர்கள். அதனால்தான் “உங்களை எல்லைக்குள் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்கிறேன். என்னால் இவ்வளவுதான் சாப்பிட முடியும், இவ்வளவுதான் தூங்க முடியும், இவ்வளவுதான் செய்ய முடியும். அப்படியானால் எனக்கு எவ்வளவு தேவைப்படும்?
ஒரே நேரத்தில் ஒரு காரில்தான் போக முடியும் என்று புரிந்தவன், இன்னும் வசதியான கார் வாங்கும்போது முதல் காரை விற்றுவிடுவான். இல்லையென்றால் இரண்டாவது காரின் பக்கமே போகமாட்டான்.
தேவைக்கு மேல் எடுப்பது திருட்டு இல்லையா?
இங்கே “தேவையோ இல்லையோ, முடிகிறதா, செய்துகொள்” என்கிறார்கள். இது பாவக் கணக்கு என்று உங்களுக்குத் தெரிவதில்லை. உங்களுக்கு ஒரு கவளம் சாப்பாடுதான் தேவை. இரண்டாவது கவளத்தை எடுத்தால், யாருக்கோ போக வேண்டியதைத் திருடிவிட்டீர்கள்.
ஆனால் அதை “புத்திசாலித்தனம்” என்கிறீர்கள். அவனைக் கை காட்டி, “அவனைப் போல இருக்க வேண்டும்” என்கிறீர்கள். பத்து பங்களா கட்டியவன் திருடனா, பணக்காரனா?
இப்படிப்பட்ட சமூகம் யாருக்கு உதவுகிறது? இங்கே குறி வைக்கப்படுவது ஏழைகளும் விஷயம் புரியாதவர்களும்தான். ஒரு சினிமாவுக்கு நூற்றைம்பது, இருநூறு கொடுக்கிறீர்கள். பெரிய கருத்தோ சித்தாந்தமோ அங்கே சொல்லப்படுகிறதா? வெறும் பொழுதுபோக்குக்குத்தானே?
நினைப்பது மட்டும் போதுமா?
எதை நினைக்க வேண்டும், எப்படி நினைக்க வேண்டும் என்று யாரும் நமக்குத் தெளிவாகச் சொல்லித் தரவில்லை. உங்களுக்குள் நினைப்பு ஏன் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது? இப்படிச் செய்யலாம், அப்படிச் செய்யலாம் என்று ஏன் நினைக்க முடிகிறது? படைப்பாற்றல் உங்களுக்குள் இருக்கிறது. நாளைக்கு உங்களை எப்படி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கிறது.
குடிசையில் பிறந்த ஒருவன் நினைக்கிறான்: “மழைக்குப் பாதுகாப்பான ஒரு வீடு கட்ட வேண்டும்.” தப்பா? தப்பே இல்லை. அதை நினைத்தால் சத்தியமாகச் சாதிப்பீர்கள்.
ஆனால் அதை எப்படிப் பெறுவது என்றும் நினைக்க வேண்டும். இந்த இரண்டாவது நினைப்பை யாரும் சொல்லித் தரவில்லை. “நினைத்தால் வந்துவிடும்” என்கிறார்கள். வெறுமனே நினைத்தது வரவே வராது. நினைப்பது தொடக்கம்; அதைச் செயல்படுத்தும் செயல் திட்டத்தையும் நினைக்க வேண்டும்: “இதை நான் எப்படிச் செயல்படுத்துவது? இது எனக்கு எப்படிச் சாத்தியமாகும்?”
உட்கார்ந்து நினைத்தால் மேனேஜர் ஆகிவிட முடியுமா?
“சார், நான் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போகமாட்டேன், படிக்கவும் மாட்டேன். உட்கார்ந்து நினைக்கிறேன்; மேனேஜர் ஆக வேண்டும்.” ஆக முடியுமா? முடியாது.
பெரிய பதவி வேண்டாம். ஒரு டீக்கடையில் உட்காருங்கள் பார்ப்போம். அந்தக் கடைக்காரர் நீண்ட காலம் டீ போட்டார், படிப்படியாகச் சேர்த்து வைத்தார், கடையை வாடகைக்கு எடுத்தார், உழைத்தார். அதன் பிறகுதான் அங்கே உட்கார்ந்தார். ஒரு டீக்கடைக்கே இவ்வளவு உழைப்பு வேண்டும். நினைத்தால் மட்டும் நடந்துவிடுமா?
“நினைத்தால் நடக்கும்” என்பது, அற்பமான விஷயங்களை நடந்துவிட்டதாக நீங்களே கற்பனை செய்துகொள்ளும்போதுதான். கடைசியில் உங்களை நீங்களே முட்டாளாக்கி, எல்லாவற்றையும் இழந்து, அவமானத்தோடு நிற்பீர்கள்.
புத்தகம் வாங்கியவர்கள் எல்லாம் பணக்காரர்கள் ஆனார்களா?
அத்தனை கோடிக்குப் புத்தக வியாபாரம் ஆனது, “பெஸ்ட் செல்லர்” என்கிறார்கள். வாங்கியவர்கள் எல்லாம் கடன் பிரச்சனை, பணப் பிரச்சனை இல்லாமல் ஆகிவிட்டார்களா? யாரும் கேள்வி கேட்கமாட்டார்கள் என்ற தைரியம். YouTube-இல், அங்கே, இங்கே போட்டார்கள். “நாங்கள் படித்துப் பணக்காரர்கள் ஆனோம்” என்று எத்தனை பேர் சொல்லியிருக்கிறார்கள்? கோடிக்கணக்கில் பார்வையும் லைக்கும் வந்திருக்கும். அவர்கள் லைக் கொடுத்தவர்கள், அவ்வளவுதான்.
சினிமாவில் ஹீரோ ஜெயித்ததும் உங்களுக்குத் திருப்தி; உங்கள் வேகம் அடங்கிவிடுகிறது. அந்தக் காட்சியே போதுமாகிவிடுகிறது. அதுபோலவே புத்தகம் படித்து, படம் பார்த்து, உங்களை நீங்களே திருப்திப்படுத்திக்கொள்கிறீர்கள். அது வாழ்க்கையா? “பணம் சம்பாதிப்பாய்” என்று சொல்வதைக் கேட்டு அதிலேயே மயங்கிக் கிடப்பதால் சம்பாதிக்க முடியுமா? சாத்தியமே இல்லை.
இரண்டு சித்தாள்களில் யார் கொத்தனார் ஆனார்?
“இப்போது நம் இருப்பு இது; இதிலிருந்து எப்படிக் கொஞ்சம் முன்னேறுவது?” என்று நினைக்கிறவன் கட்டாயம் வளர்ந்திருக்கிறான்.
ஒன்றுமே இல்லாத ஒருவர் “வாழ வேண்டும்” என்று சித்தாள் வேலைக்குப் போகிறார். கலவை கலப்பதுதான் வேலை. ஓய்வு நேரத்தில் சிமெண்டை எடுத்துப் பூசினார், கூடவே போய்க் கல்லை அடுக்கினார்.
இன்னொரு சித்தாள் சொன்னான்: “என் வேலை சித்தாள் வேலைதானே. கூலி முந்நூறுதானே. நான் ஏன் ஐந்நூறு ரூபாய் வேலை செய்ய வேண்டும்?” கலவை கலந்துவிட்டு உட்கார்ந்துகொண்டான்.
கல் அடுக்கியவர் அடுத்த முறை கொத்தனாராகிவிட்டார். மற்றவன் கடைசி வரை சித்தாளாகவே இருக்கிறான். காரணம்? அவன் செயல்படவில்லை.
நினைத்தது நடக்க என்ன செய்ய வேண்டும்?
செயல். நினைத்தது நடக்க வேண்டும் என்றால் உழைக்க வேண்டும், அதைச் செயல்படுத்த வேண்டும். முன்னேற்றத்தின் அடிப்படை அதுதான். ஒன்றும் செய்யாமல் “அல்லும் பகலும் தெருக்கல்லாய் இருந்துவிட்டு”, “அதிர்ஷ்டம் இல்லை” என்று அலட்டிக்கொள்வதா? அது சாத்தியமே இல்லை தம்பி. வாழ வேண்டும் என்றால் நீங்கள் ஓர் அடி எடுத்து வைக்க வேண்டும்.
உங்கள் நினைப்பே உங்களை ஆளும். “என் வாழ்க்கையை இன்னொரு தளத்துக்குக் கொண்டுபோக வேண்டும்” என்ற நினைப்பு உண்மையிலேயே வந்தால், அதற்குச் செயல் வடிவம் கொடுப்பீர்கள். கூடுதல் வேலை செய்வீர்கள், அதிக முயற்சி கொடுப்பீர்கள். புரியவில்லை என்றால் படிப்பீர்கள், கற்றுக்கொள்வீர்கள். “இந்த வேலையில் சம்பளம் அதிகம்” என்று கவனிப்பீர்கள்.
படிக்காதவன் எப்படி ஒயரிங் செய்கிறான்?
அந்தச் சித்தாள் கல் அடுக்கிக்கொண்டிருந்தபோது ஓர் எலக்ட்ரீஷியன் நன்றாக உடை உடுத்தி வந்தான். மூன்றே நாளில் சுவரில் பள்ளம் வெட்டி ஒயரிங் செய்து முடித்தான். ஒரு பாயிண்ட்டுக்கு எழுபத்தைந்து ரூபாய்; நூறு பாயிண்ட்டுக்கு எவ்வளவு?
“நன்றாக இருக்கிறதே! சார், நான் உதவியாளராக வரலாமா?” “வா. பள்ளம் வெட்ட முடியுமா? வெட்டு.” அவன் வெட்டுகிறான், குழாய் பதிப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறான். படிக்கவே இல்லை. ஆனால் ஒயரிங் செய்கிறான்!