ഭാഗം 2 / 3

പരിധിക്കുള്ളിൽ വിചാരിക്കുക, പ്രവൃത്തിയിലിറങ്ങുക

ശിവയോഗിയുടെ “നിനൈത്തതൈ അടൈയും രഗസിയം” (വിജയത്തിന്റെ രഹസ്യം) എന്ന തമിഴ് പ്രഭാഷണത്തെ ആധാരമാക്കി എഴുതിയ മൂന്നു ലേഖനങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ് ഇത്. മൂല പ്രഭാഷണം കാണുക. ഈ ലേഖനം തമിഴ് മൂലത്തിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്.

പണത്തിനുവേണ്ടി ഓടിയാൽ എന്തു സംഭവിക്കും?

പണം ഒരു വലിയ കാര്യമല്ല. പക്ഷേ പണത്തോട് മോഹം ഉണ്ടാക്കിക്കഴിഞ്ഞാൽ, ജീവിതം മുഴുവൻ പണത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം ഓടും. അവസാനം വരെ ജീവിക്കുകയേ ഇല്ല. കുഞ്ഞിനോടൊപ്പം അൽപ്പനേരം ഉണ്ടാകില്ല, നന്നായി ഉറങ്ങാനാവില്ല, സമാധാനമുണ്ടാകില്ല. പക്ഷേ “പണം സമ്പാദിക്കുന്നതെങ്ങനെ” എന്ന പുസ്തകം മാത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.

കുപ്പായക്കീശയിൽ പണം കെട്ടുകെട്ടായി ഇരുന്നാൽ എന്തു പ്രയോജനം? വേണ്ടത് മനസ്സിൽ സന്തോഷമാണ്. “എന്തിനാണ് പണം സമ്പാദിക്കേണ്ടത്?” എന്ന് ആരും നിങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.

പണം എങ്ങനെ സന്തോഷം തരും?

ചോദിച്ചുകൊണ്ടേ പോകാം. പണം എന്തിന്? സന്തോഷമായിരിക്കാൻ. പണം എങ്ങനെ സന്തോഷം തരും? ചെലവാക്കിയാൽ മാത്രം. കൈവശം വെക്കുന്നത് സന്തോഷം തരുമോ? കൊടുത്താലാണ് സന്തോഷം.

അപ്പോൾ പണം തന്നെ കൊടുക്കണോ, വേറെ എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കാമോ? പണം എന്നാൽ അച്ചടിച്ച കടലാസാണോ, എന്റെ അധ്വാനമാണോ? ഒരു ചെടി നട്ട്, അത് വളർന്നാൽ സന്തോഷിക്കാമോ ഇല്ലയോ? കാട്ടിലോ പുഴയും വെള്ളച്ചാട്ടവുമുള്ള സ്ഥലത്തോ പോയി പഴങ്ങൾ പറിച്ചുതിന്ന് സന്തോഷിക്കാമോ ഇല്ലയോ? ചന്തയിൽ കാശുകൊടുത്ത് വാങ്ങിയാൽ മാത്രമാണോ സന്തോഷം?

സമൂഹത്തിൽ ഇടപഴകുമ്പോൾ പണം വേണ്ടിവരുന്നു, ശരിയാണ്. പക്ഷേ എനിക്കു വേണ്ട പണം ഇത്രമാത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലായാൽ, അതിനപ്പുറം അധ്വാനിക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ? നിങ്ങൾ പരിധിയില്ലാതെ സമ്പാദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ജീവിതമാകട്ടെ പരിധിയുള്ളതാണ്.

ജീവിതത്തിന് പരിധിയുള്ളപ്പോൾ ആഗ്രഹത്തിന് എന്തുകൊണ്ട് പരിധിയില്ല?

“ഞാൻ എത്ര നാൾ ജീവിക്കും?” എന്ന് ഒരാൾ ചോദിച്ചു. ജീവിതം പരിധിയുള്ളതുതന്നെ. പക്ഷേ അതിൽ സമ്പാദിക്കാനെടുക്കുന്ന ശ്രമങ്ങളെല്ലാം പരിധിയില്ലാത്തവയാണ്.

ഇങ്ങനെ വിചാരിക്കാൻ അറിയണം: “ഞാൻ ഒരു കാലത്ത് ജനിച്ചു, ഒരു കാലത്ത് മരിക്കും.” എന്റെ അച്ഛനും മുത്തച്ഛനും മുത്തച്ഛന്റെ മുത്തച്ഛനുമെല്ലാം എന്തായി? ഞാനും അങ്ങനെതന്നെ. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പത്ത്, അൻപത്, നൂറ് വയസ്സ് എന്നിങ്ങനെ ഘട്ടങ്ങൾ വരും. ഇന്നിന്ന പ്രായത്തിൽ ഇതെല്ലാം എനിക്ക് നേടാനാകും.

എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് പറയുന്നത് ആര്?

ഇതറിഞ്ഞിട്ടാണ് “ഈ പ്രായത്തിൽ കല്യാണം കഴിക്കൂ, ഈ പ്രായത്തിൽ കുട്ടികളുണ്ടാകട്ടെ” എന്ന് സമൂഹം ഒരു സംവിധാനം തന്നിരിക്കുന്നത്. പതിനാറ്, പതിനെട്ട്, ഇരുപത്തൊന്ന് എന്നിങ്ങനെ അവരുടെ ഇഷ്ടത്തിന് മാറ്റിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. നമ്മൾ നമ്മുടെ ജീവിതം ജീവിക്കണോ, അവർ പറയുന്നതുപോലെ ജീവിക്കണോ? പറയുന്നവർ എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്?

നമ്മളെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ തന്നെ ആലോചിക്കാതിരിക്കാൻ, സമൂഹം നമ്മളെ മറ്റെന്തൊക്കെയോ വിചാരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ആരാണെന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും വിചാരിച്ചുനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? അത് മനസ്സിലായാൽ നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നതെല്ലാം ശരിയായതുതന്നെയായിരിക്കും. എനിക്കുള്ളത് രണ്ടു കൈകൾ മാത്രം. എനിക്ക് എത്ര ചുമക്കാനാകും?

“മതി” എന്ന് പറയാൻ അറിയുന്നവൻ ആര്?

ഒരു രാജാവ് വിളിക്കുന്നു: “എത്ര ദൂരം ഓടാൻ കഴിയുമോ അത്രയും ഭൂമി എടുത്തുകൊള്ളൂ.” ഓടിയോടി മരിച്ചുപോകുന്നു. ഒരാൾ പോലും ഒന്നും നേടിയില്ല. ആ രാജാവിനോട് ആർക്ക് ജയിക്കാനാകും? “ഇത്ര മതി, ഇതു മതി” എന്ന് പരിധി വെക്കാൻ അറിയുന്നവനാണ് ബുദ്ധിമാൻ.

എനിക്ക് എത്ര വേണമെന്ന് ഞാനാണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത്. “മൂന്നു നില വീട്, അത്രമാത്രം” എന്ന് വിചാരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അത് നേടാം. പരിധിയില്ലെങ്കിൽ എല്ലാ തട്ടിപ്പും വെട്ടിപ്പും ചെയ്ത്, ഒടുവിൽ നിങ്ങളെത്തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തും. അതുകൊണ്ടാണ് “നിങ്ങളെ പരിധിക്കുള്ളിൽ നിർത്തുക” എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നത്. എനിക്ക് ഇത്രയേ കഴിക്കാനാകൂ, ഇത്രയേ ഉറങ്ങാനാകൂ, ഇത്രയേ ചെയ്യാനാകൂ. അപ്പോൾ എനിക്ക് എത്ര വേണ്ടിവരും?

ഒരേ സമയം ഒരു കാറിലേ പോകാനാകൂ എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയവൻ, കൂടുതൽ സൗകര്യമുള്ള കാർ വാങ്ങുമ്പോൾ ആദ്യത്തെ കാർ വിറ്റുകളയും. അല്ലെങ്കിൽ രണ്ടാമത്തെ കാറിന്റെ ഭാഗത്തേക്കേ പോകില്ല.

ആവശ്യത്തിലധികം എടുക്കുന്നത് മോഷണമല്ലേ?

ഇവിടെ “ആവശ്യമുണ്ടോ ഇല്ലയോ, കഴിയുമെങ്കിൽ ചെയ്തോളൂ” എന്ന് പറയുന്നു. ഇത് പാപത്തിന്റെ കണക്കാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ഉരുള ചോറേ വേണ്ടൂ. രണ്ടാമത്തെ ഉരുള എടുത്താൽ, മറ്റാർക്കോ പോകേണ്ടത് നിങ്ങൾ മോഷ്ടിച്ചു.

പക്ഷേ അതിനെ “ബുദ്ധി” എന്ന് നിങ്ങൾ വിളിക്കുന്നു. അവനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, “അവനെപ്പോലെ ആകണം” എന്ന് പറയുന്നു. പത്തു ബംഗ്ലാവ് കെട്ടിയവൻ കള്ളനോ, പണക്കാരനോ?

ഇത്തരമൊരു സമൂഹം ആരെയാണ് സഹായിക്കുന്നത്? ഇവിടെ ലക്ഷ്യം വെക്കപ്പെടുന്നത് പാവപ്പെട്ടവരും കാര്യം മനസ്സിലാകാത്തവരുമാണ്. ഒരു സിനിമയ്ക്ക് നൂറ്റമ്പതോ ഇരുനൂറോ കൊടുക്കുന്നു. വലിയ ആശയമോ സിദ്ധാന്തമോ അവിടെ പറയുന്നുണ്ടോ? വെറും നേരമ്പോക്കിനല്ലേ?

വിചാരിച്ചാൽ മാത്രം മതിയോ?

എന്തു വിചാരിക്കണം, എങ്ങനെ വിചാരിക്കണം എന്ന് ആരും നമ്മളെ വ്യക്തമായി പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വിചാരം എന്തുകൊണ്ട് ഓടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു? ഇങ്ങനെ ചെയ്യാം, അങ്ങനെ ചെയ്യാം എന്ന് എന്തുകൊണ്ട് വിചാരിക്കാൻ കഴിയുന്നു? സർഗ്ഗശക്തി നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലുണ്ട്. നാളെ നിങ്ങളെ എങ്ങനെ നിർത്തണം എന്ന ചിന്തയുണ്ട്.

കുടിലിൽ ജനിച്ച ഒരുവൻ വിചാരിക്കുന്നു: “മഴയിൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരു വീട് കെട്ടണം.” തെറ്റാണോ? ഒട്ടും തെറ്റല്ല. അത് വിചാരിച്ചാൽ സത്യമായും നിങ്ങൾ നേടും.

പക്ഷേ അത് എങ്ങനെ നേടണമെന്നും വിചാരിക്കണം. ഈ രണ്ടാമത്തെ വിചാരം ആരും പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. “വിചാരിച്ചാൽ വന്നുചേരും” എന്ന് പറയുന്നു. വെറുതെ വിചാരിച്ചത് വരികയേ ഇല്ല. വിചാരിക്കുന്നത് തുടക്കമാണ്; അത് പ്രാവർത്തികമാക്കാനുള്ള പ്രവർത്തന പദ്ധതിയും വിചാരിക്കണം: “ഇത് ഞാൻ എങ്ങനെ പ്രാവർത്തികമാക്കും? ഇത് എനിക്ക് എങ്ങനെ സാധ്യമാകും?”

ഇരുന്ന് വിചാരിച്ചാൽ മാനേജരാകാമോ?

“സാർ, ഞാൻ സ്കൂളിൽ പോകില്ല, പഠിക്കുകയുമില്ല. ഇരുന്ന് വിചാരിക്കും; മാനേജരാകണം.” ആകാനാകുമോ? ഇല്ല.

വലിയ പദവി വേണ്ട. ഒരു ചായക്കടയിൽ ഇരുന്നുനോക്കൂ. ആ കടക്കാരൻ ഏറെക്കാലം ചായയടിച്ചു, പടിപടിയായി സ്വരുക്കൂട്ടി, കട വാടകയ്ക്കെടുത്തു, അധ്വാനിച്ചു. അതിനുശേഷമാണ് അവിടെ ഇരുന്നത്. ഒരു ചായക്കടയ്ക്കുതന്നെ ഇത്ര അധ്വാനം വേണം. വിചാരിച്ചാൽ മാത്രം നടക്കുമോ?

“വിചാരിച്ചാൽ നടക്കും” എന്നത്, നിസ്സാര കാര്യങ്ങൾ നടന്നുകഴിഞ്ഞതായി നിങ്ങൾ തന്നെ സങ്കൽപ്പിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ്. ഒടുവിൽ നിങ്ങളെ നിങ്ങൾ തന്നെ വിഡ്ഢിയാക്കി, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുത്തി, അപമാനത്തോടെ നിൽക്കും.

പുസ്തകം വാങ്ങിയവരെല്ലാം പണക്കാരായോ?

അത്രയും കോടിക്ക് പുസ്തകക്കച്ചവടം നടന്നു, “ബെസ്റ്റ് സെല്ലർ” എന്ന് പറയുന്നു. വാങ്ങിയവരെല്ലാം കടപ്രശ്നവും പണപ്രശ്നവും ഇല്ലാത്തവരായോ? ആരും ചോദ്യം ചോദിക്കില്ലെന്ന ധൈര്യം. YouTube-ലും അവിടെയും ഇവിടെയും ഇട്ടു. “ഞങ്ങൾ വായിച്ച് പണക്കാരായി” എന്ന് എത്രപേർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്? കോടിക്കണക്കിന് കാഴ്ചയും ലൈക്കും വന്നിട്ടുണ്ടാകും. അവർ ലൈക്ക് കൊടുത്തവർ, അത്രമാത്രം.

സിനിമയിൽ നായകൻ ജയിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് തൃപ്തി; നിങ്ങളുടെ ആവേശം അടങ്ങുന്നു. ആ രംഗം തന്നെ മതിയാകുന്നു. അതുപോലെ പുസ്തകം വായിച്ചും സിനിമ കണ്ടും നിങ്ങളെ നിങ്ങൾ തന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു. അതാണോ ജീവിതം? “പണം സമ്പാദിക്കും” എന്ന് പറയുന്നത് കേട്ട് അതിൽത്തന്നെ മയങ്ങിക്കിടന്നാൽ സമ്പാദിക്കാനാകുമോ? ഒരിക്കലും സാധ്യമല്ല.

രണ്ടു സഹായികളിൽ ആരാണ് മേസ്തിരിയായത്?

“ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ നില ഇതാണ്; ഇതിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ അൽപ്പം മുന്നേറാം?” എന്ന് വിചാരിക്കുന്നവൻ തീർച്ചയായും വളർന്നിട്ടുണ്ട്.

ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരാൾ “ജീവിക്കണം” എന്നുവെച്ച് മേസ്തിരിയുടെ സഹായിയായി പണിക്കു പോകുന്നു. കുഴമ്പ് കൂട്ടലാണ് പണി. ഒഴിവുസമയത്ത് സിമന്റെടുത്ത് തേച്ചു, കൂടെച്ചെന്ന് കല്ലടുക്കി.

മറ്റൊരു സഹായി പറഞ്ഞു: “എന്റെ പണി സഹായിപ്പണിയല്ലേ. കൂലി മുന്നൂറല്ലേ. ഞാനെന്തിന് അഞ്ഞൂറു രൂപയുടെ പണി ചെയ്യണം?” കുഴമ്പ് കൂട്ടിയിട്ട് അവൻ ഇരുന്നു.

കല്ലടുക്കിയയാൾ അടുത്ത തവണ മേസ്തിരിയായി. മറ്റവൻ അവസാനം വരെ സഹായിയായിത്തന്നെ നിൽക്കുന്നു. കാരണം? അവൻ പ്രവർത്തിച്ചില്ല.

വിചാരിച്ചത് നടക്കാൻ എന്തു ചെയ്യണം?

പ്രവൃത്തി. വിചാരിച്ചത് നടക്കണമെങ്കിൽ അധ്വാനിക്കണം, അത് പ്രാവർത്തികമാക്കണം. പുരോഗതിയുടെ അടിസ്ഥാനം അതാണ്. ഒന്നും ചെയ്യാതെ രാവും പകലും തെരുവിലെ കല്ലുപോലെ കിടന്നിട്ട്, “ഭാഗ്യമില്ല” എന്ന് പരിതപിക്കുകയോ? അത് ഒരിക്കലും സാധ്യമല്ല അനിയാ. ജീവിക്കണമെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഒരടി എടുത്തുവെക്കണം.

നിങ്ങളുടെ വിചാരം തന്നെ നിങ്ങളെ ഭരിക്കും. “എന്റെ ജീവിതം മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകണം” എന്ന വിചാരം യഥാർത്ഥത്തിൽ വന്നാൽ, അതിന് പ്രവൃത്തിരൂപം നൽകും. അധികം പണിയെടുക്കും, കൂടുതൽ പരിശ്രമിക്കും. മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ പഠിക്കും, അഭ്യസിക്കും. “ഈ പണിക്ക് കൂലി കൂടുതലാണ്” എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കും.

പഠിക്കാത്തവൻ എങ്ങനെ വയറിംഗ് ചെയ്യുന്നു?

ആ സഹായി കല്ലടുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഒരു ഇലക്ട്രീഷ്യൻ നന്നായി വസ്ത്രം ധരിച്ച് വന്നു. മൂന്നേ ദിവസം കൊണ്ട് ചുമരിൽ ചാലുകീറി വയറിംഗ് ചെയ്തുതീർത്തു. ഒരു പോയിന്റിന് എഴുപത്തഞ്ചു രൂപ; നൂറു പോയിന്റിന് എത്ര?

“കൊള്ളാമല്ലോ! സാർ, ഞാൻ സഹായിയായി വരട്ടെ?” “വാ. ചാലുകീറാൻ പറ്റുമോ? കീറ്.” അവൻ കീറുന്നു, പൈപ്പിടുന്നത് നോക്കിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. പഠിച്ചിട്ടേയില്ല. പക്ഷേ വയറിംഗ് ചെയ്യുന്നു!