భాగం 2 / 3

హద్దులో అనుకో, పనిలోకి దిగు

శివయోగి గారి “నినైత్తదై అడైయుం రగసియం” (విజయ రహస్యం) అనే తమిళ ప్రసంగం ఆధారంగా రాసిన మూడు వ్యాసాలలో ఇది రెండవది. మూల ప్రసంగాన్ని చూడండి. ఈ వ్యాసం తమిళ మూలం నుండి అనువదించబడింది.

డబ్బు కోసం పరుగెత్తితే ఏమవుతుంది?

డబ్బు పెద్ద విషయం కాదు. కానీ డబ్బు మీద మోహం పుట్టిస్తే, జీవితమంతా డబ్బు కోసమే పరుగెత్తుతారు. చివరి వరకు బతకనే బతకరు. పిల్లలతో కాసేపు గడిపే సమయం ఉండదు, బాగా నిద్రపోలేరు, ప్రశాంతత ఉండదు. కానీ “డబ్బు సంపాదించడం ఎలా” పుస్తకం మాత్రం చదువుతూ ఉంటారు.

చొక్కా జేబులో నోట్ల కట్టలు ఉంటే ఏం లాభం? కావలసింది మనసులో సంతోషం. “డబ్బు ఎందుకు సంపాదించాలి?” అని ఎవరూ మీకు నేర్పించలేదు.

డబ్బు ఎలా సంతోషాన్ని ఇస్తుంది?

అడుగుతూ వెళ్దాం. డబ్బు దేనికి? సంతోషంగా ఉండడానికి. డబ్బు ఎలా సంతోషాన్ని ఇస్తుంది? ఖర్చు చేస్తేనే. దాచుకుని ఉంచడం సంతోషాన్ని ఇస్తుందా? ఇస్తేనే సంతోషం.

అయితే డబ్బే ఇవ్వాలా, వేరే ఏదైనా ఇవ్వవచ్చా? డబ్బు అంటే అచ్చు వేసిన కాగితమా, నా శ్రమా? ఒక మొక్క నాటి, అది పెరిగాక సంతోషపడవచ్చా లేదా? అడవికో, నదులూ జలపాతాలూ ఉన్న చోటికో వెళ్లి పండ్లు కోసుకుని తిని సంతోషపడవచ్చా లేదా? సంతలో డబ్బిచ్చి కొంటేనే సంతోషమా?

సమాజంలో మెలిగేటప్పుడు డబ్బు అవసరమవుతుంది, నిజమే. కానీ నాకు కావలసిన డబ్బు ఇంతే అని అర్థమైపోతే, దానికి మించి శ్రమించాల్సిన అవసరం ఉందా? మీరు హద్దులేకుండా సంపాదించాలని ఆశపడుతున్నారు. జీవితమేమో పరిమితమైనది.

జీవితానికి హద్దు ఉన్నప్పుడు ఆశకి ఎందుకు హద్దు లేదు?

“నేను ఎన్నాళ్లు బతుకుతాను?” అని ఒకాయన అడిగాడు. జీవితం పరిమితమైనదే. కానీ దానిలో సంపాదించడానికి చేసే ప్రయత్నాలన్నీ హద్దులేనివి.

ఇలా అనుకోవడం తెలియాలి: “నేను ఒక కాలంలో పుట్టాను, ఒక కాలంలో చనిపోతాను.” మా నాన్న, తాత, తాతకి తాత అందరూ ఏమయ్యారు? నేనూ అంతే. నా జీవితంలో పది, యాభై, వంద ఏళ్లు అని దశలు వస్తాయి. ఈ ఈ వయసులో ఇవన్నీ నేను సాధించగలను.

ఎలా బతకాలో చెప్పేది ఎవరు?

ఇది తెలిసే “ఈ వయసులో పెళ్లి చేసుకో, ఈ వయసులో పిల్లల్ని కను” అని సమాజం ఒక వ్యవస్థని ఇచ్చింది. పదహారు, పద్దెనిమిది, ఇరవై ఒకటి అని వాళ్ల ఇష్టం వచ్చినట్టు మారుస్తూనే ఉన్నారు. మనం మన జీవితం బతకాలా, వాళ్లు చెప్పినట్టు బతకాలా? చెప్పేవాళ్లు ఎలా బతుకుతున్నారు?

మన గురించి మనమే ఆలోచించకుండా, సమాజం మనల్ని వేరే ఏవేవో అనుకునేలా చేసింది. మీరు ఎవరు అని ఎప్పుడైనా ఆలోచించి చూశారా? అది అర్థమైపోతే మీరు అనుకునేదంతా సరైనదే అవుతుంది. నాకు ఉన్నవి రెండు చేతులే. నేను ఎంత మోయగలను?

“చాలు” అని చెప్పడం తెలిసినవాడు ఎవరు?

ఒక రాజు పిలుస్తాడు: “ఎంత దూరం పరుగెత్తగలిగితే అంత భూమీ తీసుకో.” పరుగెత్తి పరుగెత్తి చచ్చిపోతారు. ఒక్కరు కూడా ఏదీ పొందలేదు. ఆ రాజు దగ్గర ఎవరు గెలవగలరు? “ఇంతే, ఇది చాలు” అని హద్దు పెట్టుకోవడం తెలిసినవాడే తెలివైనవాడు.

నాకు ఎంత కావాలో నేనే నిర్ణయించుకోవాలి. “మూడు అంతస్తుల ఇల్లు, అంతే” అని అనుకుంటే దాన్ని సాధించవచ్చు. హద్దు లేకపోతే అన్ని మోసాలూ చేసి, చివరికి మిమ్మల్ని మీరే కోల్పోతారు. అందుకే “మిమ్మల్ని మీరు హద్దులో ఉంచుకోండి” అంటాను. నేను ఇంతే తినగలను, ఇంతే నిద్రపోగలను, ఇంతే చేయగలను. అయితే నాకు ఎంత అవసరమవుతుంది?

ఒకేసారి ఒక కారులోనే వెళ్లగలమని అర్థం చేసుకున్నవాడు, ఇంకా సౌకర్యమైన కారు కొన్నప్పుడు మొదటి కారుని అమ్మేస్తాడు. లేదంటే రెండో కారు జోలికే వెళ్లడు.

అవసరానికి మించి తీసుకోవడం దొంగతనం కాదా?

ఇక్కడ “అవసరమో కాదో, చేతనైతే చేసుకో” అంటారు. ఇది పాపపు లెక్క అని మీకు తెలియదు. మీకు ఒక ముద్ద అన్నమే అవసరం. రెండో ముద్ద తీసుకుంటే, ఎవరికో చెందాల్సినదాన్ని దొంగిలించారు.

కానీ దాన్ని “తెలివి” అంటారు. వాణ్ని చూపించి, “వాడిలా ఉండాలి” అంటారు. పది బంగళాలు కట్టినవాడు దొంగా, ధనవంతుడా?

ఇలాంటి సమాజం ఎవరికి ఉపయోగపడుతుంది? ఇక్కడ గురి పెట్టేది పేదవాళ్లనీ, విషయం అర్థంకానివాళ్లనీ. ఒక సినిమాకి నూట యాభై, రెండొందలు ఇస్తారు. అక్కడ ఏదైనా గొప్ప భావనో సిద్ధాంతమో చెబుతున్నారా? కేవలం కాలక్షేపానికే కదా?

అనుకోవడం ఒక్కటే సరిపోతుందా?

ఏం అనుకోవాలి, ఎలా అనుకోవాలి అని ఎవరూ మనకి స్పష్టంగా నేర్పించలేదు. మీలో ఆలోచన ఎందుకు ఎప్పుడూ నడుస్తూనే ఉంటుంది? ఇలా చేయవచ్చు, అలా చేయవచ్చు అని ఎందుకు అనుకోగలుగుతున్నారు? సృజనాత్మక శక్తి మీలో ఉంది. రేపు మిమ్మల్ని మీరు ఎలా ఉంచుకోవాలి అనే ఆలోచన ఉంది.

గుడిసెలో పుట్టిన ఒకడు అనుకుంటాడు: “వర్షానికి సురక్షితమైన ఒక ఇల్లు కట్టుకోవాలి.” తప్పా? తప్పే కాదు. దాన్ని అనుకుంటే నిజంగా సాధిస్తారు.

కానీ దాన్ని ఎలా పొందాలో కూడా అనుకోవాలి. ఈ రెండో ఆలోచనని ఎవరూ నేర్పించలేదు. “అనుకుంటే వచ్చేస్తుంది” అంటారు. ఊరికే అనుకున్నది ఎప్పటికీ రాదు. అనుకోవడం మొదలు మాత్రమే; దాన్ని అమలు చేసే కార్యాచరణ ప్రణాళికను కూడా అనుకోవాలి: “దీన్ని నేను ఎలా అమలు చేయాలి? ఇది నాకు ఎలా సాధ్యమవుతుంది?”

కూర్చుని అనుకుంటే మేనేజర్ అయిపోగలమా?

“సార్, నేను బడికి వెళ్లను, చదువుకోను కూడా. కూర్చుని అనుకుంటాను; మేనేజర్ అవ్వాలి.” అవ్వగలడా? అవ్వలేడు.

పెద్ద పదవి వద్దు. ఒక టీ కొట్లో కూర్చోండి చూద్దాం. ఆ కొట్టు యజమాని చాలా కాలం టీ పెట్టాడు, కొద్దికొద్దిగా కూడబెట్టాడు, కొట్టుని అద్దెకి తీసుకున్నాడు, శ్రమించాడు. ఆ తర్వాతే అక్కడ కూర్చున్నాడు. ఒక టీ కొట్టుకే ఇంత శ్రమ కావాలి. అనుకుంటే మాత్రం జరిగిపోతుందా?

“అనుకుంటే జరుగుతుంది” అనేది, అల్పమైన విషయాలు జరిగిపోయినట్టు మీరే ఊహించుకున్నప్పుడు మాత్రమే. చివరికి మిమ్మల్ని మీరే మూర్ఖుల్ని చేసుకుని, అన్నీ పోగొట్టుకుని, అవమానంతో నిలబడతారు.

పుస్తకం కొన్నవాళ్లంతా ధనవంతులయ్యారా?

అన్ని కోట్ల పుస్తక వ్యాపారం జరిగింది, “బెస్ట్ సెల్లర్” అంటారు. కొన్నవాళ్లంతా అప్పుల సమస్య, డబ్బు సమస్య లేకుండా అయిపోయారా? ఎవరూ ప్రశ్నించరనే ధైర్యం. YouTube-లో, అక్కడా, ఇక్కడా పెట్టారు. “మేం చదివి ధనవంతులమయ్యాం” అని ఎంతమంది చెప్పారు? కోట్లలో వ్యూస్, లైక్స్ వచ్చి ఉంటాయి. వాళ్లు లైక్ కొట్టినవాళ్లు, అంతే.

సినిమాలో హీరో గెలవగానే మీకు తృప్తి; మీ ఉత్సాహం చల్లారిపోతుంది. ఆ దృశ్యమే సరిపోతుంది. అలాగే పుస్తకం చదివి, సినిమా చూసి, మిమ్మల్ని మీరే తృప్తిపరుచుకుంటారు. అది జీవితమా? “డబ్బు సంపాదిస్తావు” అని చెప్పింది విని అందులోనే మైమరచి పడి ఉంటే సంపాదించగలరా? అసాధ్యం.

ఇద్దరు కూలీల్లో ఎవరు మేస్త్రీ అయ్యారు?

“ఇప్పుడు మన స్థితి ఇది; ఇక్కడి నుంచి కొంచెం ఎలా ముందుకు వెళ్లాలి?” అని అనుకునేవాడు తప్పకుండా ఎదిగాడు.

ఏమీ లేని ఒకాయన “బతకాలి” అని కట్టడం పనిలో కూలీగా వెళ్తాడు. సిమెంటు కలపడమే పని. విశ్రాంతి సమయంలో సిమెంటు తీసుకుని పూశాడు, తానూ వెంట వెళ్లి ఇటుకలు పేర్చాడు.

ఇంకో కూలీ అన్నాడు: “నా పని కూలీ పనే కదా. కూలి మూడొందలే కదా. నేనెందుకు ఐదొందల రూపాయల పని చేయాలి?” సిమెంటు కలిపేసి కూర్చుండిపోయాడు.

ఇటుకలు పేర్చినవాడు మరుసటిసారి మేస్త్రీ అయిపోయాడు. మరొకడు చివరి వరకు కూలీగానే ఉన్నాడు. కారణం? వాడు పని చేయలేదు.

అనుకున్నది జరగాలంటే ఏం చేయాలి?

పని. అనుకున్నది జరగాలంటే శ్రమించాలి, దాన్ని ఆచరణలో పెట్టాలి. పురోగతికి పునాది అదే. ఏమీ చేయకుండా “రాత్రింబవళ్లు వీధిలో రాయిలా పడి ఉండి”, “అదృష్టం లేదు” అని గొణుక్కుంటావా? అది అసాధ్యం తమ్ముడూ. బతకాలంటే మీరు ఒక అడుగు ముందుకు వేయాలి.

మీ ఆలోచనే మిమ్మల్ని నడిపిస్తుంది. “నా జీవితాన్ని ఇంకో స్థాయికి తీసుకెళ్లాలి” అనే ఆలోచన నిజంగా వస్తే, దానికి కార్యరూపం ఇస్తారు. అదనపు పని చేస్తారు, ఎక్కువ ప్రయత్నం పెడతారు. అర్థం కాకపోతే చదువుతారు, నేర్చుకుంటారు. “ఈ పనిలో జీతం ఎక్కువ” అని గమనిస్తారు.

చదువుకోనివాడు వైరింగ్ ఎలా చేస్తున్నాడు?

ఆ కూలీ ఇటుకలు పేరుస్తున్నప్పుడు ఒక ఎలక్ట్రీషియన్ బాగా బట్టలు వేసుకుని వచ్చాడు. మూడే రోజుల్లో గోడలో గాడి కొట్టి వైరింగ్ చేసి ముగించాడు. ఒక పాయింట్‌కి డెబ్బై ఐదు రూపాయలు; వంద పాయింట్లకి ఎంత?

“బాగుందే! సార్, నేను సహాయకుడిగా రావచ్చా?” “రా. గాడి కొట్టగలవా? కొట్టు.” వాడు కొడుతున్నాడు, పైపు అమర్చడం చూస్తూనే ఉన్నాడు. చదువుకోనే లేదు. కానీ వైరింగ్ చేస్తున్నాడు!