வாழ்க்கையின் பொருள்: வெவ்வேறு மரபுகள் தரும் பதில்கள்
வாழ்க்கையின் பொருள் என்ன என்ற கேள்விக்கு எல்லோரும் ஏற்ற ஒரே பதில் இல்லை; அப்படி இருப்பதாகச் சொல்பவர் ஒரு மரபின் சார்பாகவே பேசுகிறார். இருப்பது, மனிதகுலம் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பி வந்திருக்கும் சில தீவிரமான பதில்கள். பொருள் கொடுக்கப்பட்டது, இறைவனாலோ உண்மையின் இயல்பாலோ, அதைக் கண்டறிவதே நம் பணி என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். கொடுக்கப்பட்ட பொருள் எதுவும் இல்லை, அதை நாமே உருவாக்க வேண்டும் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். இந்திய மரபுகள் பெரும்பாலும், வாழ்க்கை ஒரு வாய்ப்பு என்கின்றன: சரியாக வாழ்வதற்கும், இறுதியில் விடுதலை பெறுவதற்கும்.
மேற்கத்தியத் தத்துவம் தந்த பதில்கள்
பண்டைய கிரேக்கர்கள் வாழ்க்கை எதைக் குறிக்கிறது என்று கேட்கவில்லை; நல்ல வாழ்க்கை எது என்று கேட்டார்கள். அரிஸ்டாட்டிலின் பதில் யூடைமோனியா (eudaimonia); இது பெரும்பாலும் செழித்தோங்குதல் என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது: அறம் நிறைந்த, மனித அறிவை முழுமையாகப் பயன்படுத்தும் வாழ்க்கை.
ஆபிரகாமிய வேரிலிருந்து வளர்ந்த மதங்கள் வாழ்க்கையின் பொருளை இறைவனோடுள்ள உறவில் வைத்தன: படைத்தவனை அறிவது, நேசிப்பது, அவனுக்குச் சேவை செய்வது.
நவீன காலத்தில், பிரபஞ்சம் உள்ளமைந்த எந்தப் பொருளையும் தருவதில்லை என்று சில தத்துவவாதிகள் முடிவு செய்தார்கள். மனிதர்கள் முதலில் இருக்கிறார்கள், பிறகு தங்கள் தேர்வுகளின் மூலம் தங்களை வரையறுத்துக்கொள்கிறார்கள் என்று ழான் போல் சார்த்தர் வாதிட்டார். பொருளுக்கான நம் ஏக்கத்துக்கும் உலகின் மௌனத்துக்கும் இடையிலான இடைவெளியை ஆல்பர்ட் காமு “அபத்தம்” (the absurd) என்று அழைத்தார்; அதை எதிர்கொண்டபடியே ஒருவர் முழுமையாக வாழ முடியும் என்று கருதினார். நாஜி வதை முகாம்களிலிருந்து உயிர் பிழைத்த மனநல மருத்துவரான விக்டர் ஃபிராங்கல், பொருள் வேலையிலும், அன்பிலும், தவிர்க்க முடியாத துன்பத்தை நோக்கி ஒருவர் எடுக்கும் நிலைப்பாட்டிலும் கிடைக்கிறது என்று எழுதினார்.
இந்திய மரபுகள் என்ன சொல்கின்றன?
இந்தியச் சிந்தனை வேறோர் இடத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. வாழ்க்கைக்குப் பொருள் உண்டா என்று அது பொதுவாகக் கேட்பதில்லை. மனிதப் பிறவி எதற்காக என்று கேட்கிறது; அதற்கான மரபுவழிப் பதில் வாழ்க்கையின் நான்கு குறிக்கோள்கள்: தர்மம் (அறம், சரியான நடத்தை), அர்த்தம் (பொருள், வாழ்வாதாரமும் செல்வமும்), காமம் (இன்பம், அன்பும் அனுபவிப்பும்), மோட்சம் (வீடுபேறு, விடுதலை). முதல் மூன்றும் உலகில் நல்ல வாழ்க்கையை அமைக்கின்றன. நான்காவது மிக உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தக் குறிக்கோள்கள் ஒரு தனிமனிதருக்கு எப்படிப் பொருந்துகின்றன என்பது வாழ்க்கையின் நோக்கம் பற்றிய கட்டுரையில் பேசப்படுகிறது.
விடுதலை என்றால் என்ன என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; அந்த வேறுபாடுகள் உண்மையானவை:
- அத்வைத வேதாந்தம்: தனிப்பட்ட ஆன்மாவும் முழுமுதலான பிரம்மமும் இரண்டு அல்ல. இதை நேரடியாக உணர்வதே வாழ்க்கையின் பொருள்.
- பக்தி மரபுகள்: ஆன்மா இறைவனிடமிருந்து வேறானது; அன்பான பக்தியிலும் அவனுக்குச் செய்யும் சேவையிலும் அது நிறைவு காண்கிறது.
- சைவ சித்தாந்தம்: ஆணவம், கன்மம், மாயை என்பவற்றால் கட்டுண்ட ஆன்மா, பிறவிகளின் வழியே பக்குவமடைந்து, சிவனின் அருளால் விடுதலை பெறுகிறது; தன் தனித்தன்மையை இழக்காமலே அவனோடு இணைகிறது.
- பௌத்தம்: படைப்பவன், நித்திய ஆன்மா பற்றிய கேள்விகளை ஒதுக்கி வைக்கிறது. வாழ்க்கை துக்கத்தால், அதாவது நிறைவின்மையால் குறிக்கப்படுகிறது; துன்பத்தின் காரணங்களைப் புரிந்து அவற்றை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதே அதன் நோக்கம்.
- சமணம்: வாழ்க்கையை, முதன்மையாக அகிம்சையின் வழியாக, கர்மாவிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள ஆன்மா செய்யும் நீண்ட முயற்சியாகக் காண்கிறது.
தமிழின் பதில்: முதலில் இங்கே நன்றாக வாழ்
தமிழ் மரபு இதைக் குறிப்பிடத்தக்க அளவு மண்ணில் கால் ஊன்றிய விதத்தில் சொல்கிறது. திருக்குறள் அறம், பொருள், இன்பம் என்பவற்றைச் சுற்றி அமைந்துள்ளது; வீடுபேறு பற்றி நேரடியாக அதிகம் பேசுவதில்லை. அதன் பார்வையில் பொருள் நிறைந்த வாழ்க்கை என்பது நேர்மையாகச் சம்பாதித்து, உண்மையாக அன்பு செலுத்தி, விருந்தினரை வரவேற்று, இனிமையாகப் பேசி, யாருக்கும் தீங்கு செய்யாத இல்லறத்தானின் வாழ்க்கை. அதன் ஒரு குறள் இதைச் சொல்கிறது: “வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வானுறையும் தெய்வத்துள் வைக்கப் படும்.” அதாவது, உலகில் வாழ வேண்டிய முறைப்படி வாழ்பவன் வானில் உறையும் தெய்வங்களுள் ஒருவனாக வைத்து எண்ணப்படுவான்.
சித்தர்களும் சைவ அருளாளர்களும் உள்நோக்கிய ஒரு திருப்பத்தைச் சேர்க்கிறார்கள். “அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பர் அறிவிலார்” என்று தொடங்கும் திருமந்திரப் பாடலில் திருமூலர், அன்பும் சிவமும் இரண்டு அல்ல, அறியாதவர்களே அவற்றை வேறாக நினைக்கிறார்கள் என்று கற்பிக்கிறார்; இது அன்பையே வாழ்க்கையின் பொருளாக்குகிறது.
வாழ்க்கையின் பொருள் கண்டடையப்படுவதா, உருவாக்கப்படுவதா?
கோட்பாட்டைவிட நடைமுறையில் இந்த இடைவெளி சிறியது. பொருள் கொடுக்கப்பட்டது என்று நம்புபவர்களும், ஒவ்வொருவரும் அதை ஏற்று வாழ வேண்டும் என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்; வேறு யாரும் உங்களுக்காக அதைச் செய்ய முடியாது. பொருள் உருவாக்கப்படுவது என்று நம்புபவர்களும் அதை வெறுமையிலிருந்து உருவாக்குவது அரிது. பழைய மரபுகளும் சுட்டிக்காட்டும் அன்பிலும், வேலையிலும், சேவையிலும்தான் அவர்களும் அதைக் கண்டடைகிறார்கள்.
இந்த வாதத்தைத் தீர்ப்பதைவிட, வாழ்க்கை எப்போது பொருள் நிறைந்ததாக உணரப்படுகிறது என்று கவனிப்பது அதிகப் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம். பெரும்பாலானோருக்கு, மதிப்புள்ள ஒன்றில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருக்கும்போது, யாருக்காவது பயன்படும்போது, தங்களோடு நேர்மையாக இருக்கும்போது. மரபுகள் நான்காவதாக ஒன்றைச் சேர்க்கும்: “கேட்பது யார்?” என்ற கேள்வி தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படும்போது. அந்த விசாரணையே, நான் யார், இந்தியப் பதில் இறுதியில் இட்டுச் செல்லும் இடம்.