வாழ்க்கையின் நோக்கம்: உங்கள் சொந்தப் பாதையும் ஸ்வதர்மமும்
இந்தியப் புரிதலில் வாழ்க்கையின் நோக்கம் எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி வழங்கப்படும் ஒரே விஷயம் அல்ல. அதற்கு ஒரு பொதுப் பகுதியும் ஒரு தனிப் பகுதியும் உண்டு. பொதுப் பகுதி நான்கு புருஷார்த்தங்களால் விவரிக்கப்படுகிறது; ஒவ்வொரு மனித வாழ்க்கையும் முறையாகத் தொடரும் குறிக்கோள்கள் அவை: நன்றாக வாழ்வது, நேர்மையாகச் சம்பாதிப்பது, அனுபவிப்பது, இறுதியில் விடுதலை பெறுவது. தனிப் பகுதி ஸ்வதர்மம் எனப்படுகிறது; ஒருவரின் சொந்தக் கடமை அல்லது பாதை; அது உங்கள் இயல்பு, திறமைகள், சூழ்நிலை ஆகியவற்றைச் சார்ந்தது. உங்கள் நோக்கத்தைக் கண்டறிவது என்றால், இந்தப் பொதுக் குறிக்கோள்கள் உங்கள் குறிப்பிட்ட வாழ்க்கையில் எந்த வடிவம் பெறுகின்றன என்று கண்டுபிடிப்பதுதான்.
இந்தக் கட்டுரை அந்தத் தனிப்பட்ட தேடலைப் பற்றியது. தத்துவங்களும் மதங்களும் பெரிய கேள்விக்கு எப்படிப் பதில் சொல்கின்றன என்பதற்கு, இதன் துணைக் கட்டுரையான வாழ்க்கையின் பொருள் என்பதைப் பாருங்கள்.
நான்கு புருஷார்த்தங்கள்
புருஷார்த்தம் என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லுக்கு “ஒரு மனிதனின் குறிக்கோள்” என்று பொருள். அவை நான்கு:
- தர்மம்: சரியான நடத்தை, கடமை, தன்னையும் மற்றவர்களையும் தாங்கும் வகையில் வாழ்வது.
- அர்த்தம்: செல்வமும் பாதுகாப்பும், வாழ்வதற்கான வழிவகைகள்.
- காமம்: இன்பம், அன்பு, அழகை அனுபவித்தல்.
- மோட்சம்: விடுதலை, கட்டுகளிலிருந்து விடுபடுதல்.
தமிழ் மரபு இவற்றை அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்று அழைக்கிறது. திருக்குறள் முதல் மூன்றின் மீது மூன்று பால்களாக அமைந்துள்ளது.
இரண்டு அம்சங்கள் இந்த அமைப்பை நடைமுறைக்கு உகந்ததாக்குகின்றன. முதலாவது, இது சமநிலையானது. சம்பாதிப்பதும் அனுபவிப்பதும் ஆன்மிகத்துக்குப் புறம்பானவையாகக் கருதப்படுவதில்லை; அவை முறையான குறிக்கோள்கள். வாழ்வாதாரம் சம்பாதிக்கும் உங்கள் தேவையையோ அன்புக்கான உங்கள் விருப்பத்தையோ புறக்கணிக்கும் நோக்கம் உன்னதமானது அல்ல; முழுமையற்றது மட்டுமே. இரண்டாவது, இது வரிசைப்படுத்தப்பட்டது. செல்வமும் இன்பமும் தர்மத்தின் எல்லைக்குள் தேடப்பட வேண்டும். அப்படி இல்லாதபோது அவை நிறைவு தருவதை நிறுத்துகின்றன. வெற்றிகரமான வாழ்க்கையில் உணரப்படும் நோக்கமின்மையின் பெரும்பகுதி, மற்ற இரண்டும் இல்லாமல் அர்த்தமும் காமமும் மட்டும் இருப்பதால் வருகிறது.
ஸ்வதர்மம் என்றால் என்ன?
ஸ்வதர்மம் என்றால் “தன் சொந்த தர்மம்”. மற்றவரின் தர்மத்தை நன்றாகச் செய்வதைவிட, குறைகளோடு செய்தாலும் தன் சொந்த தர்மத்தைப் பின்பற்றுவதே மேல் என்று பகவத் கீதை (3.35) கூறுகிறது. இயல்பாலும் பயிற்சியாலும் வீரனான அர்ஜுனன், போர்க்களத்திலிருந்து விலகித் துறவியாக வாழ விரும்புகிறான்; இரவல் வாங்கிய இந்தப் பாதை அவனுடையது அல்ல என்று கிருஷ்ணன் அவனுக்குச் சொல்கிறான்.
கீதையின் சூழலில், ஸ்வதர்மம் ஒருவரின் சமூக வர்ணத்தோடும் வாழ்க்கை நிலையோடும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. பல நவீன ஆசிரியர்கள் இதை இன்னும் விரிவாகப் படிக்கிறார்கள்: ஒருவரின் சொந்த இயல்புக்கு, ஸ்வபாவத்துக்கு, பொருந்தும் வேலையும் நடத்தையும். எந்த வாசிப்பிலும் நடைமுறைக் கருத்து நிற்கிறது: வேறொருவரின் வாழ்க்கையை வாழாதீர்கள்.
என் நோக்கத்தை நான் எப்படிக் கண்டறிவது?
சூத்திரம் எதுவும் இல்லை; ஆனால் சில நேர்மையான கேள்விகள் உதவும்.
நேரம் போவதே தெரியாமல், முழுமையாக ஈடுபட்டு, நன்றாக நீங்கள் செய்வது எது? இப்போது நீங்கள் எதற்குப் பொறுப்பாளர்: பெற்றோர், பிள்ளைகள், ஒரு குழு, ஒரு நோயாளி, ஒரு வயல்? உங்களைச் சுற்றியுள்ள எந்தத் தேவை உண்மையில் உங்களை அசைக்கிறது? இந்த மூன்றும் சந்திக்கும் இடத்தில் பொதுவாக உங்களுக்கான வேலை இருக்கிறது.
இரண்டாவது கேள்வி ஆர்வங்களைப் பற்றியது அல்ல, கடமைகளைப் பற்றியது என்பதைக் கவனியுங்கள். இந்திய மரபு நோக்கத்தை முதன்மையாகத் தன்னை வெளிப்படுத்துவதாகக் காண்பதில்லை. பெரும்பாலானோருக்குப் பெரும்பாலான நேரங்களில், ஏற்கனவே தாங்கள் வகிக்கும் பாத்திரங்களை முழுக் கவனத்தோடு செய்வதிலேயே நோக்கம் கிடைக்கிறது. வயதான பெற்றோரைப் பேணுவது ஒரு நோக்கம். ஒரு பிள்ளையை நன்றாக வளர்ப்பது ஒரு நோக்கம்.
நோக்கமும் மாறுகிறது. மாணவர், இல்லறத்தார், பிறகு படிப்படியாக உள்நோக்கித் திரும்புதல் என்ற வாழ்க்கை நிலைகள் பற்றிய பழைய போதனை, இருபத்தைந்து வயதில் சரியானது அறுபத்தைந்து வயதில் சரியானது அல்ல என்பதை ஏற்கிறது. வாழ்நாள் முழுவதற்குமான ஒரே பெரிய இலட்சியம் இல்லாதது தோல்வி அல்ல.
நோக்கம் ஏதாவது பெரியதாக இருக்க வேண்டுமா?
இல்லை. தமிழ் நாட்டில் போற்றப்படும் அருளாளர்கள் குயவர்களாகவும், வேடர்களாகவும், நெசவாளர்களாகவும், உழவர்களாகவும், அரசர்களாகவும் இருந்தார்கள். நாயன்மார்களில், அடியார்களுக்கு உணவளிப்பதையோ கோவில் விளக்கை எரியச் செய்வதையோ மட்டுமே தம் முழு அர்ப்பணிப்பாகக் கொண்டவர்களை மரபு நினைவுகூர்கிறது. அவர்கள் வாழ்க்கையை நோக்கமுள்ளதாக்கியது வேலையின் அளவு அல்ல, அது செய்யப்பட்ட மனப்பான்மை.
கீதையின் கர்ம யோகப் போதனையும் இதையே சொல்கிறது. எந்த வேலையும், அதன் பலன்களைப் பற்றிக்கொள்ளாமல் அர்ப்பணிக்கப்படும்போது, ஒரு பாதையாகிறது. ஒரு நோக்கம் உலகுக்குத் தெரிய வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
நோக்கங்களுக்குப் பின்னால் உள்ள நோக்கம்
முதல் மூன்று குறிக்கோள்களும் நன்றாக வாழப்பட்டால், நான்காவதாகப் பக்குவமடைகின்றன என்று மரபு கருதுகிறது. சரியாகச் செயல்பட்டு, சம்பாதித்து, அன்பு செலுத்தி, அவை எல்லாவற்றின் எல்லைகளையும் கண்ட ஒருவர், இந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருப்பது யார் என்று கேட்கத் தொடங்குகிறார். மரபுகள் அதன் பதிலை வெவ்வேறு விதமாக விவரிக்கின்றன: அத்வைதத்தில் ஆன்மாவை உணர்தல், சைவ சித்தாந்தத்தில் அருளால் சிவனோடு இணைதல், பக்தி மரபுகளில் இறைவனுக்கு அன்போடு செய்யும் சேவை. மனிதப் பிறவி இறுதியில் சுட்டுவது இந்தக் கேள்வியையே என்றும், அதற்கான சிறந்த தயாரிப்பு ஒருவர் தன் இப்போதைய கடமையை நன்றாகச் செய்வதே என்றும் அவை எல்லாம் சொல்கின்றன. அந்த விசாரணை நான் யார் பற்றிய கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.